1. D'r zijn zo van die dagen...

D'r zijn zo van die dagen...

Iedereen heeft wel eens een slechte dag. En ik ben geen uitzondering op deze regel. Dus je raadt het waarschijnlijk al: dit was zo één van die dagen die je niet snel vergeet.

Het begon vrij vroeg vandaag al fout te lopen. Vanochtend ,net zoals iedere morgen, met de fiets en in groep naar school. Maar aan dit korte (routine)begin kwam er plots een vreemde wending, er gebeurde namenlijk een klein fietsongelukje recht, maar dan ook precies, voor onze neus. Een meisje dat voor ons reed met haar vriendinnen is waarschijnlijk plotseling haar boekentas, die achteraan haar fiets was vast gemaakt met rekkers, viel van haar fiets en zorgde ervoor dat ze de controle over haar fiets verloor en zo van de baan af sukkelde. Eén van de jongens waar ik bij reed is ook nog over haar boekentas gevallen, maar gelukkig zonder erge verwondingen of dergelijke. Het meisje in kwestie kwam er ook met de schrik van af. Of naar mijn mening, waarschijnlijk eerder met een lichte shock. Ze raakte zelf namenlijk niet meer recht. Voor we konden helpen (iedereen moest even bekomen), waren er al snel volwassen voorbijgangers te hulp gesprongen en werd ze meegenomen in een huis nabij de weg. Toen gingen wij ook verder, want dit was waarschijnlijk voor onze (kut)school geen excuus om te laat aanwezig te zijn.

Beetje verderop, hing de rekkr van diezelfde gast die al bijna over de kop gegaan was in z'n wiel en moesten we dus weer stoppen. Ik zag het niet meer zitten om weer te moeten stoppen, ik wilde per se op tijd zijn, dus ging ik maar alleen verder. Dan moest ik toch wel weer stoppen voor die domme verkeerslichten zeker! Maar het beste moet nog komen: als het licht op groen springt en ik weer wil aanzetten, hoor ik plots een raar geluid onder mij. Mijn voorband is naar de haaien...

Snel nog een wiebelig eindje naar school gefietst, fiets buiten fietspoorten van school laten staan en berichtje sturen naar m'n pa dat hij mijn fiets moet komen oppikken.

Later vernam ik dan nog dat er glas in mijn band zat. Maar hoe dat daar kwam...

De lessen beginnen mét ik op tijd in school ( hehe, toch nog één meevallertje). Dan twee uurtjes permanentie voor Frans. Leuk, denk je. Beter dan les! Ja... als je je Franse cursus meehebt om de taak te maken die opgegeven wordt. Daar mocht ik dus later, na schooltijd, nog aan werken in de studie. En thuis nog verder afwerken in plaats van het verwachte potje Mario Kart Wii.

Maar nee, weer geen geluk dus.

Over de middag dan voor het eten nog wat voetballen. Altijd leuk. Maar aangezien ik dan toch de onovekomenlijke drang heb om mezelf te bewijzen, zat ik dus wat later zwetend te eten. En in de lessen plakte ik helemaal... Fijn.

Daartussen dan nog wat mensen die zeuren omdat ik vies ben (hoe komt dat denk je!?), de saaiste lesdag van de hele week en mijn moeder die om de één of andere idiote reden weer boos is op mij en mijn dag is helemaal geslaagd! Niet dus.

S'avonds dan toch nog wat Mario Kart, maar dat was ook geen goed idee. Dat maakte me alleen maar gefrustreerder omdat ik telkens van de overwinning bestolen werd door die lafaards die steeds maar weer op het laatste nippertje besluiten om me met al hun verzamelde items te bombarderen. Wil ik dan even online tegen wat vrienden van IG, staat er dat we nog steeds geen vrienden zijn. Wii af, PC aan is het logische vervolg hiervan.

Door dit even allemaal van me af te schrijven en bij wat muziek wordt ik weer wat vrolijker. Ook de gedachte dat ik woensdag al de laatste schooldag van de week achter de rug ga hebben maakt me wat blijgezinder.

Blij dat dit er even uit is. Hebben jullie dit ook al meegemaakt? Later kan ik hiermee waarschijnlijk wes mee lachen, maar nu even niet. Het was weer één van die dagen...

Dit artikel delen

Over de auteur