1. Drie Amerikanen en één Engelsman, een gouden combinatie

Drie Amerikanen en één Engelsman, een gouden combinatie

Het was weer eens de zoete meivakantie en wij hadden eens bedacht dat we deze keer een weekje naar zonnige oorden op pad gingen. Dus zat ik vijf lange dagen in het altijd zonnige en exotische Londen waar net een enorme weersdepressie overheen kwam en ik het dus geen enkele dag behalve de laatste (o zoete ironie) het droog hield. Nadat ik in Engeland tevens een hele hoop cd’s (Guns N’ Roses, Bon Jovi, Jimi Hendrix, Editors, Rush en Pearl Jam), twee T-shirts van Muse en Guitar Hero 3 - ja, die bestaat vreemd genoeg – en ook nog ergens de indiegame bekend als GTA IV aan de haak had geslagen, ging ik weer naar huis. Nadat we na een lange rit in de Eurostar weer waren aangekomen in Brussel werd het wachten geblazen op de Intercity naar Amsterdam Centraal en wat ik daar tegenkwam, zal ik altijd onthouden.

In de trein stapten we toevallig in de stiltecabine, en zoals iedere treinreiziger weet betekent de naam stiltecabine tegenwoordig geen fuck meer. Ook in deze trein zag ik hier een typisch voorbeeld van. Naast ons ging namelijk een groepje van vier mensen zitten en dat waren niet zomaar mensen, maar drie Amerikanen en een Engelsman met een hele hoop sterke dranken in een plastic tasje. Snel greep ik naam mijn Creative Zen (fuck iPod, Creative Zen is voor echte mannen), maar al snel bleek dat de batterij het voor een gezien had gehouden. Tijdens mijn hele trip door Londen had ik er met mijn stomme kop namelijk niet aan gedacht het apparaatje op te laden. Dus zat er niks anders op dat het luisteren naar het illustere gezelschap naast me dat, mede door de volgens hun geweldige mix tussen Wodka en Gold Strike, steeds uitbundiger werd. Van Brussel tot Rotterdam Centraal (waar ik eruit moest) hebben zij een hele fles Wodka leeg gedronken en ben ik meer over hun leven te weten gekomen dan ik wilde.

Ten eerste was er een blonde Amerikaanse man. Ik begin met het noemen van deze man omdat hij in vergelijking met de rest verdomde weinig te zeggen had. Het enige wat ik van hem te weten kwam was dat hij vroeger in Avignon woonde. Tevens was dat het enige wat de rest van het gezelschap over hem te weten kwam en daar ergerden ze zich duidelijk aan. Iets wat tot de vraag leidde of de blonde man zich wel lekker voelde en een directe vraag over of hij nu eindelijk wat meer over zichzelf wilde vertellen, maar de blonde man bleef wijselijk zwijgen. Wel bleek dat hij de meester is in het mixen van drankjes, de twee dames en de andere man leunden dan ook vaak zijn kant op om een nieuwe exotische mix aan te vragen.

Degene die naast hem zat was een bruinharige vrouw in een mantelpakje. Mijn eerste indruk van haar was dat juist zij de rustigste en meest bedachte van het stel was. Echter bedriegen eerste indrukken vaak en het bleek ook dat zij één van de luidruchtigste van het stel was. Ze woonde in Parijs en zat net als de anderen in de trein om in Amsterdam zich te vergooien aan de drugs. Tevens ben ik veel te weten gekomen over haar seksleven en leek ze maar zo braaf volgens de vrouw tegenover haar. Volgens haar was de bruinharige vrouw namelijk eigenlijk een pornoster. Ze is daarmee overigens wel de enige waarvan ik zeker wist dat ze een baan heeft. Immers, er werd gevraagd of ze vrij kon nemen voor een tripje uit met de rest van het dronken team.

De blonde vrouw daar weer tegenover was duidelijk de rijkste van het stel. Zo te horen is ze de dochter van een diplomaat en reist ze veel rond binnen Europa. Dit tweede was af te leiden aan het feit dat ze een heel fotoboek mee had genomen met haar reizen, tevens wist ze als enige precies hoe ver het nog was van Brussel naar Amsterdam en sprak ze stedennamen van Nederland uit als een Nederlander in plaats als een Amerikaan. Dat ze de dochter is van een diplomaat was ook niet lastig af te leiden. Ze had namelijk op de internationale hogeschool gezeten in Amsterdam en was goede vrienden met mensen in de Amerikaanse ambassade in Parijs. Ook zij was op weg om drugs te kopen, iets wat zij kennelijk al vaker heeft gedaan. Ze wist namelijk precies te vertellen dat je drugs niet op straat moet kopen, omdat dat meestal slechte kwaliteit is. Toen de wodkafles voor de helft leeg was belde ze ook nog even haar broer, die erg “horny” was op dat moment, een gevoel wat kennelijk werd gedeeld met de bruinharige vrouw, want al snel waren de afspraken gemaakt dat de broer de dag erna (vandaag dus) zou langskomen en ik kan wel raden wat dan hun bezigheid zal zijn. Daarnaast was de blonde vrouw van plan om over een paar weken een reis naar New York te maken en daarna door de rest van de VS te reizen, direct vroeg ze aan de anderen of zij dan ook mee willen komen. Ze vertelde ook dat ze altijd trouw was aan haar man, tot de verbazing van de anderen, maar dat ze zich in het bijzijn van andere mannen wel graag sexy kleedt. Ter omwille daarvan had ze dan ook in Las Vegas een cowboyhoed gekocht die strippers dragen en ze vertelde grappend dat ze in Frrankrijk een beetje vreemd werd aangekeken als ze met die hoed rondliep.

De laatste man van het stel was een Engelsman en openlijk homo. Dat vertelde hij dan ook volop en ook werd zijn kwellen mij niet gespaard. Zo weet ik nu dat de Engelsman - tot zijn verdriet – meer heterovrienden dan homovrienden heeft en dat hij erectieproblemen heeft. Tevens heeft hij last gehad van hepatitis en is hij verliefd geweest op een directeur van één of ander groot bedrijf. Deze man woonde overigens ook in Parijs en had kennelijk een hoge functie. Hij vertelde namelijk dat hij in Londen een nobody is, maar dat zodra hij in Parijs is wel iets betekent. Wat dat precies inhoudt, is mij helaas onbekend. Wel weet ik dat hij de enige is met een spelcomputer. Toen hij namelijk M&M;’s ging uitdelen klaagde hij dat zijn arm pijn deed omdat hij daarmee veel op de Nintendo Wii speelt. Wat weer tot grappen van de rest leidde, aangezien hij kennelijk al eerder had gezegd dat zijn andere arm de Wii-arm was en dat hij dus volgens de blonde man een ninjagame had moeten spelen omdat het anders niet zo kan zijn dat beide armen pijn doen. De Engelse man was trouwens ook bekend met de Amerikaanse ambassade, hij vertelde namelijk vrienden te zijn met een bepaalde man daar. Of dat een homofiele of heterofiele man betreft, weet ik ook niet.

Toen kwam de trein in Rotterdam Centraal aan en moest ik gedag zeggen tegen het gezelschap naast me. Altijd interessant zo’n reisje van Brussel naar Rotterdam in de stiltewagon.

Dit artikel delen

Over de auteur

Limoenlichtje. Bladibladibla