1. Al bijna een jaar geen log

Al bijna een jaar geen log

Op 7 mei 2007 plaatste ik mijn vorige en blijkbaar tot nu laatste log op IG. Nu, bijna een jaar later, kijk ik terug op die tijd en kan ik me alleen maar afvragen hoe dat zo gekomen is. Het is in elk geval niet zo dat ik niet echt meer wilde, al moet ik toegeven dat sommige logs in tussentijd weinig inspirerend waren om het weer op te pakken. Ik heb eigenlijk constant het idee gehad dat ik nog wel weer eens een recensie ging tikken, zoals van The Darkness of Bioshock of later Mass Effect, Assassin's Creed, Metroid Prime 3 en Super Mario Galaxy (ik bedoel: hoe moeilijk kan het zijn?). Deed ik dus niet. Qua logs was het hetzelfde. Het was de insteek om een derde 'enter next-gen' deeltje te maken voor de Wii (augustus) of andere onderwerpen, maar dat deed ik dus niet.

Het werkt ontzettend deprimerend als je wel iets creatiefs wilt, maar het niet "eruit" komt. Dit is niet een nieuw gevoel voor mij (helaas), maar wel eentje die me de strot uitkomt. Ik heb namelijk een probleem: ik ben een perfectionist. En een perfectionist doet niets tenzij de uitkomst van dat doen iets oplevert, effect heeft of in andere wijze "perfect" doet waar het op gericht is. Zelfs terwijl ik dit typ heb ik constant de neiging tot verbeteren en vooral het niet te typen (en al helemaal niet online plaatsen natuurlijk, want je zou toch eens jezelf in het publiek zetten. Maar wellicht is de tijd van een scheiding tussen prive en publiek toch al voorbij, dus wat maakt het nog uit?).

In het schrijverschap wordt als advies gegeven dat je een zogenaamde 'stream of concience' moet kunnen genereren. Hierbij is het niet zozeer het punt dat je iets goeds of nuttigs schrijft, maar dat je iets schrijft en dat je ook niet stopt met schrijven. Maar wat dan als je geest toch blanco springt en er niets valt te schrijven? Dan schrijf je niets, niets, niets en zo maar voort net zolang totdat er weer iets opdoemt. En dat is eigenlijk meteen het verschil tussen "denkers" en "doeners" en waarom men vaak de tweede toch positiever opvat, de tweede doet tenminste Iets, dat lijkt nuttiger. Is het waarschijnlijk niet als het daarna hopeloos de mist in gaat en een beetje nadenken toch handig was geweest, maar de noodzaak is dus een gezonde balans tussen die twee.

Dit betekent nog niet dat je met "iets doen" je eigen gevoel aan de kant kunt zetten, want zolang de wens naar perfectie je blijft achtervolgen zult je steeds weer terugkomen in die "het moet perfect zijn" - denkcyclus die nergens op uitloopt. Het hoeft niet perfect te zijn, zeker als je ergens aan wilt beginnen en het ook wilt beëindigen. Al scheelt het wel als je meer dan eén manier kent om je creatieve ei kwijt te raken, zoals kunnen tekenen, een muziekinstrument spelen, filmpjes maken, schrijven, enzovoorts. Wat dan ook eigenlijk, zolang je maar het gevoel krijgt dat er iets "van jou" in zit. Het grootste probleem is dan nog om voorbij het punt van weinig erkenning te komen. Je moet als het ware je creatieve ei niet kwijt willen voor een ander, maar voor jezelf. Had Jan Wolkers stiekem toch gelijk met "schrijven doe je voor jezelf".

Wat een puinhoop, meh. Deleten dan maar? Nee, net nu daar even schijt aan hebben. Contra 4 was een begin, dit is een twee en ik wil ermee door gaan, want het is tenminste iets.

Ironisch eigenlijk. De enige vraag die je niet moet stellen om iets te kunnen doen is "of het zin heeft", dus filosofie ("wat is de zin van het leven") kan nooit een antwoord geven op de vraag waarop ze gebaseerd is.

En als toevoeging na het schrijven van deze tekst: als we dan toch onze vrijheid vieren, is het ook belangrijk om in te zien dat een streven naar perfectie en rationalisering / bureacratie met elkaar samen hangen en dat dit een valkuil is die we heus nog wel een keer in zullen vallen of al zijn gevallen, ook zonder duidelijke nazi's en ideologieën.

Dit artikel delen

Over de auteur