1. Op bezoek bij Blizzard

Op bezoek bij Blizzard

Blizzard Entertainment. Het is de naam van een magische ontwikkelaar. Verantwoordelijk voor klassiekers als The Lost Vikings (heerlijke game), WarCraft, StarCraft, Diablo en tegenwoordig vooral bekend van World of WarCraft. Alles wat de ontwikkelaar maakt, verandert in puur goud en staat garant voor vele miljoenen verkochte exemplaren. Heel veel uren heb ik me met hun games vermaakt en toen ik hoorde dat ik bij Blizzard op bezoek mocht gaan om The Wrath of The Lich King te spelen, sprong ik een gat in de lucht. Het is alsof een jongensdroom uitkwam. Eindelijk mocht ik zien waar mijn favoriete games vandaan komen.

Mijn hart sloeg na een vliegreis van tien uur, gevolgd door een taxirit van een uur, sneller toen we langs het kantoor reden. Het witte pand met daarvoor een machtig ijzer hek waarop de letters Blizzard pronken, zag er niet al te spectaculair uit, maar ik wist dat daar mijn helden werkten. De helden die mijn liefde voor games aanwakkerden, die mede verantwoordelijk zijn voor mijn verslaving, die uiteindelijk leidde tot mijn liefde voor schrijven.

Twee dagen moest ik wachten voordat ik naar binnen mocht. Gelukkig waren er meerdere shopping malls in het Amerikaanse plaatsje Irvine, zodat ik als een soort bezeten tienermeisje met dollars kon smijten en afleiding kreeg. Uiteindelijk brak dinsdag 6 mei aan. Al om half zeven stond ik naast mijn bed, terwijl ik wist dat pas om half tien de taxi naar Blizzard vertrok. Het moest en zou een magische dag worden! En dat werd het ook.

Het is vooral de sfeer die in het Blizzard-kantoor hangt die het speciaal maakt. Alleen al op de parkeerplaat kom je nummerborden tegen met teksten als LOL P2P en F4T L00T die je niet snel elders tegenkomt. Na het bezichtigen van de auto’s kom je op een groot middenplein terecht, waar drie gebouwen omheen staan. Op dat plein moet over een half jaar een enorm beeld komen van een Orc op een mount. Daarvan hebben we een miniatuur gezien en als die er straks staat, geeft dat echt een overdonderend gevoel.

In het hoofdgebouw bevindt zich de receptie, waarboven het logo van Blizzard in neonlichten prijkt. Tevens staan hier levensechte beelden van de Ghost uit StarCraft en een Dwarf Hunter uit World of Warcraft. Maar het is het museum waar het Blizzard-hart het hardste klopt. Het museum staat vol met prijzen die de ontwikkelaar over de laatste jaren heeft verzameld, verschillende kleine beelden van hun games, artwork en andere prachtige dingen. Denk daarbij aan het script van de Southpark-aflevering ‘Make Love, not WarCraft’, maar ook een brief van een Amerikaanse soldaat uit Irak maakt indruk. Hij schreef Blizzard of hij in de gesloten beta van World of WarCraft kon komen. Om zijn verzoek kracht bij te zetten stuurde hij zijn eigen Amerikaanse vlag en een speciale munt mee. Met die munt kan elke soldaat in Irak gratis bier bestellen in een Amerikaanse bar, dus het was een redelijke zwaar betaalmiddel dat hij stuurde. Blizzard heeft hem uiteindelijk ook in de beta toegelaten.

Toch was het bezoek aan de studio het hoogtepunt, zeg maar het lopen door de gangen en het zien van de werkplaatsen. Waarin de Blizzard-studio zich onderscheidt, is de manier waarop de werkplekken zijn ingedeeld. Geen saaie bureaus of werkplekken die met kleine plastic muren van elkaar zijn gescheiden, maar verschillende huiskamer. In elke huiskamer, waar vaak een bank, een tafel met stoelen en bijbehorende kasten gevuld met toffe actionfigures staan, werken maximaal vier man, die zich allemaal met hetzelfde bezighouden. Door de relaxte sfeer en het directe contact (ik zag letterlijk iemand een propje naar het hoofd van een collega gooien om zijn aandacht te trekken) kunnen er heel makkelijk mooie dingen ontstaan.

Daarnaast zijn er in het kantoor genoeg plaatsen om samen te komen, te relaxen en te brainstormen. De gamekamer van Blizzard staat vol met honderden spellen, maar toch waren er twee duidelijke favorieten: Guitar Hero en Rock Band. Er worden zelfs maandelijkse wedstrijden gehouden, waarbij de medewerkers het tegen elkaar opnemen en daarbij kan het er nogal hard aan toe gaan. Verder bevat het kantoor een enorm dikke fitnessruimte, een zeer gezellige cafetaria gevuld met Blizzard artwork en zijn er genoeg shoppingmalls in de buurt om ontspannen te shoppen. Zelf kwam ik op de dag nadat ik World of WarCraft had gespeeld in een van die malls Samwise Didier tegen, de man verantwoordelijk voor het uiterlijk van StarCraft II.

Werken bij Blizzard Entertainment kan soms hard zijn, met de zware eisen die het bedrijf aan haar eigen games stelt, maar tegelijkertijd merk je aan alles dat het bedrijf van haar werknemers houdt. Zij krijgen alle vrijheid zich te ontplooien en het sociaal bezig zijn met hun collega’s wordt op verschillende leuke wijzen gestimuleerd. En het resultaat mag er zijn. De games die Blizzard in het verleden bracht en nog zal brengen, zijn stuk voor stuk topgames.

Dit artikel delen

Over de auteur