1. Te mooi om waar te zijn, of toch niet?

Te mooi om waar te zijn, of toch niet?

Het was een mooie zonnige middag. De klok sloeg 5 uur toen ik net met een paar grote happen het personeelseten naar binnen had geschoven. Ondanks dat ik net een uur aan het werk was, kreeg ik zoals bij elke avonddienst een half uur eetpauze. Nu bestaat het Hotel waar ik werk uit 2 verschillende gebouwen. Je hebt het landhuis, voor de zakelijke en Leisure gasten, en de Oranjerie voor feesten en partijen. Ik zelf werk op dit moment in het landhuis.

Nu zaten we met zijn allen buiten te genieten van het mooie weer, toen ik bij mezelf besloot om mijn zeer geliefde collega’s van de Oranjerie een keer te bezoeken. Er was die avond een vergadering en er zou een klein optreden plaats vinden. Eenmaal bij de Oranjerie aangekomen, mijn collega’s van de keuken gedag gezegd te hebben en bij de deur naar de grote feestzaal te zijn gearriveerd, zag ik het bedienend personeel met zijn allen achter de bar staan. In de zaal zaten een tiental rijke advocaten met hun gezicht mijn kant op. Het was namelijk zo dat er elk moment een klein toneelstuk plaats kon vinden. Nu was mijn timing ronduit geniaal, want binnen een tijdsbestek van 10 sec kwamen er 3 dames de zaal binnen gelopen. Ze waren gekleed in een rode, gele en groene jurk die ze met een rits tot boven hun kont dicht hadden gemaakt, althans.. dat was de bedoeling. Het was namelijk zo dat de vrouw in de groene jurk vergeten was de rits voorbij haar derrière dicht te maken. Ik kon vanuit mijn positie dus een mooie string bewonderen. Nu zal ik niet te ver in details treden, maar een leuke bijkomstigheid was dat deze string versierd was met rode stippen.

Gezien het feit dat ze met hun gezicht naar de zaal stonden, betekende dat de rest van de zaal (inclusief het personeel) niks door had. Alleen de brutale collega bij de deur (ik dus) die de dames vanaf hun achterzijde kon bekijken, was in staat om dit ronduit lachwekkende schouwstuk te aanschouwen. Maar laten we eerlijk zijn, leedvermaak is natuurlijk niet leuk wanneer je er alleen maar zelf om kunt lachen. Zo gul als ik ben kon ik het daarom ook niet laten om mijn zeer geliefde collega’s op de hoogte te stellen.

Gelukkig voor de vrouw in de groene jurk stond ze met haar gezicht naar het publiek, maar daar zou spoedig verandering in komen. Nog voordat ik met mijn collega’s om een kratje bier kon wedden over hoe lang het nog zou duren voordat ze zich om zou draaien, begon de desbetreffende persoon door de zaal te dansen. Een oude man die eerst een beetje somber voor zich uit zat te staren zat nu ineens op het puntje van de stoel. Grappig was het om te zien hoe al die advocaatjes een smerige grijns op hun gezicht kregen, maar niemand zo vriendelijk was om mevrouw een seintje te geven. En de mevrouw in de groene jurk dacht dat ze het fantastisch deed omdat iedereen ineens glimlachend haar kant op keek. Dit ging een paar minuten door toen een van haar medespelers ineens door kreeg waarom iedereen zo vies zat te lachen. Maar jammer genoeg was het kwaad toen allang geschied.

Zucht, vrouwen…….

Dit artikel delen

Over de auteur