1. Effe over… de ervaring van het gamen

Effe over… de ervaring van het gamen

Als je met mensen praat over wat je doet in het dagelijks leven naast school/werk, dan zal het onderwerp ‘hobby’s’ (op wat voor wijze dan ook) vanzelf naar boven komen. Ik heb vaak genoeg één van mijn twee grootste hobby’s -gamen- slechts vluchtig genoemd of totaal niet bij het gesprek betrokken, omdat ik toch al vrij zeker wist dat de andere persoon zich er niet voor interesseerde. Wel jammer, want ik ben echt open minded, mensen kunnen met de gaarste bezigheden aankomen en ik kan me er werkelijk voor interesseren en er serieus over praten, maar die interesse is meestal niet wederzijds.

Tja, het wordt over het algemeen niet cool gevonden door vrouwen als je gamet (ja, dat is de juiste spelling, en ja, het ziet er lelijk uit). En je wilt toch neuken, dus wat doe je? Negeer het, wat niet weet, wat niet deert. Maar dat is toch eigenlijk te gek voor woorden? Een ervaring met de beste games staat voor mij toch echt hoger dan een ervaring met de beste films. Niet eerlijk te vergelijken weliswaar, onder andere vanwege het verschil in tijdsduur en dergelijke, maar toch. Hoe fucking tof ik The Godfather films ook vind… als je Deus Ex of Star Wars: Knights of the Old Republic speelt, dan is een filmervaring toch minder memorabel.

Ik zeg het nogmaals: het is niet te vergelijken. En juist dát maakt wat gamen voor mij nét iets toffer is dan een film kijken. Beide doe ik met veel plezier en ik zal het allebei blijven doen, maar als ik moet kiezen, dan weet ik het wel…

Probleem is, hoe leg je dat aan een non-gamer uit? Waarom is het gewoon vet om een Locust doormidden te zagen met een ‘kettingzaagbajonet’ terwijl je maat jou dekking geeft met een sniper? Waarom leef ik meer mee met een Niko Bellic dan met mijn overbuurman? Waarom scheld ik het luchtledige verrot als ik Call of Duty 4 speel en ik door een vieze kut camper gekilled wordt? Waarom salueer ik spontaan met tranen in mijn ogen als ik de muziek van Metal Gear Solid 3 hoor? Euh… ja… ga het spelen en ontdek het zelf, dan weet je wat ik bedoel. Maar voor velen is dat een brug te ver, helaas.

Want vind je het niet kut dat er mensen zijn die de MGS-trilogie niet hebben ervaren? Ik vind de gameplay niet echt tof, maar damn, dat verhaal, die actie, die muziek, die personages, die wereld. James Bond is één van mijn favoriete filmpersonages, maar hij legt het zeker weten af tegen Naked Snake. En echt, ik vind Lord of the Rings en Star Wars hele toffe films, maar KotOR en Mass Effect zijn qua ervaring, wat mij betreft, de epische grootmeesters die deze films met gemak overheersen.

Nogmaals: hoe leg je dit aan een non-gamer uit? Hoe zou je deze persoon zover krijgen dat deze zelf een game gaat spelen? Ik en mijn vader hadden een hele toffe ervaring met Shadow of the Colossus. Toen hij mij God of War zag spelen, vond hij het maar een wirwar van herhalend geweld. Tegen bloed heeft hij niks, maar het was veel van hetzelfde. Maar Shadow of the Colossus, dat sprak ineens tot zijn verbeelding. Een klein kereltje dat zijn geliefde wil redden door het verslaan van kolossale beesten. Alleen hij, zijn paard, en het zwaard waarmee hij de brute monsters moet doden. Mijn vader zat naast me op de bank en keek met mij mee, op zoek naar manieren om de reuzen te verslaan. Hij was werkelijk geboeid door het spel. Als hij even iets anders moest doen en ik hem later vertelde dat ik het monster had verslagen, moest hij ook per se weten hoe ik dat gedaan had. Waarna meestal een ‘aaah, ja, natuurlijk’ klonk.

Maar hij durfde de controller zelf niet vast te pakken…

Als medium is het gamen gewoon de toekomst. Het zal boeken en films niet vervangen, maar het wordt meer mainstream en het zal over enkele jaren veel serieuzer genomen worden door een groter publiek. Wellicht worden mensen als Molyneux, Ancel, Meier en andere designers van spellen meer als regisseurs beschouwd. Ze zetten een concept neer waarin mensen zich kunnen verdiepen, een verhaal waarin ze zich mee laten voeren, gameplay die ze op het puntje van hun stoel houdt. Want hoe populair het gamen ook is, veel mensen zien het toch slechts als ‘een spelletje’, en games kunnen veel meer dan dat zijn.

Daarom is het overbruggen van de afstand tussen gamer en non-gamer zo belangrijk, en de Wii laat zien dat de mogelijkheid er zeker is. Helaas zijn ontwikkelaars op de Wii velaal lui en komen juist dáár veel ‘spelletjes’ uit in plaats van titels waaraan ik zal blijven denken tot ik oud en grijs ben. Maar toch, mijn ouders spelen in de weekenden enkele leveltjes Mario Galaxy, dus er is zeker hoop.

Alleen moet ik dit alles toch met een lichte domper afsluiten. Want het kan (en zal) in de toekomst wel goed komen met de overbrugging van gamers en non-gamers, maar ze zullen waarschijnlijk niet dezelfde ervaringen meemaken die veel van ons wél meegemaakt hebben. Ze missen dingen als…

…lopen door de woestenij van een post-apocalyptische wereld, gebaseerd op de angstige, Amerikaanse toekomstvisie van de jaren vijftig in de games Fallout 1 en 2.

…tijdreizen met één van de tofste casts ooit; de personages uit ChronoTrigger. En dat alles onder genot van geniale muziek.

…het ontdekken van Deus Ex’ plot dat zo vol twists en turns zit, dat je niet meer wilt stoppen totdat je het helemaal verkend hebt.

…de sfeer en de meesterlijke gameplay van Ocarina of Time, Majora’s Mask en The Wind Waker. Titels die iedereen gespeeld moet hebben, punt.

…planeten verkennen in KotOR en Mass Effect. Enkele van de beste verhalen ooit geschreven.

…springen met de bekendste loodgieter allertijden: Mario in Super Mario World, een platformer die het perfecte concept wist te verbeteren. Perfectie… verbeterd.

…een reeks verhalen zo geweldig, dat menig scriptschrijver op z’n knieën moet gaan: de Metal Gear Solid-serie.

Et cetera, et cetera.

Dus voor nu gewoon je smoel houden en doorneuken, met een beetje geluk gamet bijna elke chick over een jaartje of wat, dan kan je er tenminste gewoon over praten… én met haar neuken =D

Dit artikel delen

Over de auteur