1. t hoeft niet meer..

t hoeft niet meer..

Het is lastig om erover te praten.. Maar ben hier redelijk anoniem, weinig mensen zullen me echt kennen. Vandaar dat ik me hier wel durf te uiten. Ik vraag jullie wel om fatsoenlijke reacties, besef dat dit voor mij geen kleine stap is.

Het gaat niet goed met me. Sterker nog, het gaat gewoon kut.

Ik heb het gevoel dat ik moet rennen. Ik weet niet precies waarheen, maar ik voel me opgejaagd en dus ga ik rennen. Het maakt eigenlijk niet uit waar ik heen ren, want ik blijf voor m’n gevoel toch steeds in dezelfde omgeving. Soms denk ik een uitweg gevonden te hebben, maar dan ben ik weer gewoon terug bij af.

Het gaat eigenlijk zo slecht dat ik het gevoel heb dat ik niet verder kom. Daarom ben ik maar pillen gaan eten. Eigenlijk alle pillen die ik tegenkom. Als ik pillen eet heb ik het euforische gevoel dat er vooruitgang in zit. Dat ik ergens kom.

Inderdaad, een slechte gewoonte.

Door de pillen heb ik verder weinig eetlust over. Ik eet af en toe een stukje fruit, maar daar blijft het eigenlijk wel bij. Best fout natuurlijk.. maarja, laten we het er maar bij houden dat fruit gezond is. Positief denken..

Ik ben zoals ik al zei vrij angstig. Ik heb het gevoel dat ik achtervolgd word. Ik kan niet goed zien waardoor ik achtervolgd word, maar ik weet alleen dat ik ervoor moet vluchten. Wat er precies gebeurd als ik word gepakt door mijn achtervolgers? Ik weet het eigenlijk niet. Ik voel me klein worden, alsof ik niets ben. Wil op zo'n moment het liefst verdwijnen..

Ik vraag me af hoe het allemaal zo gekomen is. Ik kan me dit namelijk niet goed herinneren. Maarja, ik moet er maar het beste van maken.

Weetje, er zijn momenten dat ik het gevoel heb dat ik iedereen aan kan. Ben dan niet bang voor mijn achtervolgers, maar zorg ervoor dat zij degene zijn die moeten vluchten. Op zo’n momenten voel ik me goed.. machtig. Maar hoe langer het duurt hoe korter deze momenten worden.

Hoe langer het duurt hoe sneller alles gaat. Mijn achtervolgers komen dichterbij en ik concentreer mezelf op de pillen om te ontsnappen aan deze paranoïde gedachten. Weer heb ik eventjes zo’n moment waarop ik iedereen aankan, maar al gauw ben ik weer de gene die op de vlucht is. Ik pak een stuk fruit, maar ik heb weinig tijd om er van te genieten. Ik moet weer door, anders halen mijn achtervolgers mij in.

Ik neem nog wat pillen in de hoop dat ik deze wereld kan ontvluchten, maar het lijkt wel alsof de pillen steeds minder gaan werken. Hoe meer pillen ik inneem, hoe moeilijker het eigenlijk word. Iets waar ik geen zin in heb. Ik heb geen zin meer. Ik wil niet meer. Het hoeft niet meer. Ik wil niet meer rennen en ik besluit om te blijven staan. Ik besluit om mijn gevoel te negeren en ik blijf gewoon staan, wachtende op de verschrikkelijke dingen die me zogenaamd achterna zitten. Fuck doorgaan.

Langzaam krijg ik het vervelende gevoel dat ik word ingesloten. Van beide kanten voel ik de dreiging, maar ik blijf gewoon staan. Ik heb genoeg pillen op om er schijt aan te hebben dat het hier en nu wel eens allemaal zou kunnen ophouden. Ik sluit mijn gevoel buiten. Ik heb hier lang genoeg rondgelopen, voor mij hoeft het niet meer...

Fuck pacman.

Dit artikel delen

Over de auteur