1. World 2 - level 11

World 2 - level 11

Enfin, ook al stond er een wezenmoordend puppyvillend kwijlend monster dat op een baby kauwt voor me, werk is werk. "Prinses Lilina, zullen wij u terug escorteren?" bied ik haar aan. "Hmm, ja, daar zijn jullie voor betaald, niet?" glimlacht ze. "Je lijkt niet echt onder de indruk." "Ik ben een prinses. Gekidnapt worden is een maandelijks evenement." lacht ze iets geïrriteerder. Juist, laat ik haar maar niet nog pissiger maken.

Wel, alles is dood, dus ons terug haasten doen we niet. Bovendien kan de prinses niet snel lopen met die grote jurk van haar. "Maar...ehh..." begin ik weer tegen haar, omdat de anderen niets durven te zeggen tegen nobelen, de watjes, "...dit was een ordinair groepje struikrovers. Je zou denken dat ze door de eerste de beste groep getrainde soldaten al in de pan gehakt zouden worden." "Dat zou je denken ja...maar ach...gebruik je hoofd even, en dan snap je het wel. Of niet, maar het is sowieso niet jouw zaak. Doe waarvoor je betaald wordt en niets meer, Dreas." Arrogant takkewijf. In ieder geval, afgaande op wat ze zegt is het niet allemaal koek en ei tussen de heersende klassen, zoals gewoonlijk. Misschien had ze een of andere nobele beledigd ofzo, of haar broer pissig gemaakt...ik heb verhalen gehoord die wijzen op het temperament en de stupiditeit van die gozer.

Als we bij het kamp aankomen, zie ik Rhia al praten met een of andere hoge pief. Hij raakt helemaal opgewonden als hij Lilina kalmpjes het kamp binnen ziet wandelen. "Prinses! Er zit bloed op de onderkant van uw jurk! Oh...oh...heeft een van die bruten u pijn gedaan? Of waren het..." Hij kijkt kwaad in onze richting. Blijkbaar kan er niet een bedankje af, hé...maar goed, betaald worden om te moorden is niet bepaald een beroep om trots op te zijn. "Nee, Leonardo, een vrouw hakte de rovers in de pan en daarna kwamen mijn escorts me oppikken. Er is niets gebeurd." "Oh, dank de..." "Bespaar me je geslijm. Laten we teruggaan naar het kasteel. Ik heb het koud." snauwt ze naar de schuchtere butler. Voordat ze gaan echter, loopt Rhia handenwrijvend naar Leonardo toe, waarna ze een grote zak geld in de handen krijgt geduwd. Hmm, geld. Tijd om daarmee eens wat nieuwe schrijfspullen te kopen, mijn verzamelboek een beetje meer glans geven...oh, en mezelf klem zuipen van ellende. Wat een leven.

Nadat de prinses was vertrokken heb ik dat dan ook gedaan. Ik heb me niet bezig gehouden met de plaatselijke leipo's, zoals de kwakzalver, de hersenloze mannen onder mijn commando of Levia die in het bos eekhoorns in twee aan het slaan was, maar ik heb mezelf zo dronken gezopen dat mijn herinneringen niets meer dan flarden zijn. Er gebeurde toch niets bijzonders, en we bleven toch op dezelfde plek gekampeerd. Ik verveel me. Blij dat ik geen katers krijg en dus zoveel kan zuipen als ik wil, maar er is ook niets om me bezig te houden. Alle wezens hier ken ik al, maar ik mag er niet op uit om nieuwe te zoeken na het 'worm' incident. Rhia loopt ook altijd in de weg. Enfin, ik vind wel een weg om haar later om de tuin te leiden. Dagen gingen voorbij zonder dat ik me daarvan bewust was, en voor ik het wist was het een week later.

"Dreas! Dreas!" is het eerste wat ik me herinner. Iemand schudde me uit mijn roes. Slecht idee. "Wat de hel moet je, schreeuwlelijk! Opdonderen, ga je moeder pesten!" Plotseling kreeg ik een tube in mijn strot en een vloeistof liep mijn keel in. Ik zal je besparen hoe het smaakte, maar laat me je zeggen dat een riool beter drinkbaar zou zijn. Door het middel schoot ik overeind, stikte ik bijna en schold ik Rhia uit, die het door mijn keel goot. "Moet je maar wakker worden, sukkel. Je bent nodig, als commandant zijnde, voor onze bezoeker." "Bezoeker? Wazze?" "Kom gewoon mee." Ik kleed me aan, kijk naar mezelf in de spiegel (ik had nu een baard, yay) en sjok naar Rhia's tent, waar een figuur in een kleed in de grote stoel zat, vergezeld van naast wij twee nog de twee andere commandanten, Lytur en Myts. Echt typische commandanten ook die twee, ze staan altijd op de achterhoede terwijl hun mannen het vuile werk opknappen. Maar goed.

Ik kijk naar de persoon...iets komt me bekend voor. Het is de lucht...ja. "Dreas, ga zitten. Deze persoon...is onze nieuw klant." "Alweer een?" "Nee...dezelfde als eerst." Pardon, wat? De persoon doet haar kap af. Goudglanzend haar komt eronder vandaan, en de blauwe ogen kijken ons aan. "Lilina Maxrulia, wat een eer." antwoorden de andere twee bijna in tandem. "Mogge." antwoord ik. De prinses zucht en negeert me. Rhia begint vervolgens met spreken. "Waar kunnen we u van mee dienst zijn, prinses? Wordt u bedreigd, is er iemand die u neer wilt hebben, de dader?" "Niets van dat soort...nee, ik heb een ander soort verzoek. Om te voorkomen dat ik jullie zal schokken...jullie zijn echte huurlingen, niet? Alles voor het grote geld, niet?" Wat moet ze? Ik vraag me af wat ze van plan is als ze een vraag stelt als die. "...dat is waar. Hoezo?" "Ik heb een grote taak voor jullie." antwoordt de prinses. "...zolang het geen zelfmoordmissie is, of een totale genocide van onschuldigen, doen we alles." antwoordt Rhia duidelijk. "Hahahaha. Juist...dank je." lacht Lilina. "Wel, degenen die ik dood wil hebben zijn zeer zeker schuldig." verzekert ze ons. "De hele wereld zal er beter op worden als zij dood zijn." "Wie zijn het...wat is de opdracht?" vraag ik argwanend. Haar glimlach wordt nog breder, alsof ze er van geniet.

"Ik wil dat jullie mijn gehele familie, tot de laatste man, vrouw en kind, compleet uitmoorden."

Dit artikel delen

Over de auteur