1. Het einde van Rayman...

Het einde van Rayman...

Bij de magische kreet 'DAAH!' denkt iedere gamer wel aan de Raving Rabbids, de enorm gestoorde konijnen die geen grenzen kennen. Ze schoten ineens uit de grond, terwijl Rayman zat te picknicken met zijn vriendjes. Maar waar is Rayman gebleven? Het derde Deel van de Raving Rabbids zit eraan te komen, maar onze vriend zonder ledematen is nergens meer te bekennen. Waar is hij heen gegaan? Waar is het ex-boegbeeld van Ubisoft?

Misschien is hij, na zijn ontsnapping uit de Raving Rabbids Arena in deel één, wel verdwaald geraakt in het bos. Is hij daar omgekomen van de honger, is hij verongelukt tijdens het beklimmen van een boom, of viel een vreemd wezen hem soms aan? Maar misschien is hij helemaal niet verdwaald geraakt in het bos. Misschien is hij juist wel in een groot kantoorgebouw gaan werken in New York. Misschien is hij wel in een bungalowpark net buiten Den Haag gaan wonen, of is hij nu in Afghanistan zogenaamd de bevolking gaan helpen. Het kan allemaal gebeurd zijn, maar ik moest en zou erachter komen. Ik pakte mijn rugzak in, deed een schriftelijke spoedcursus Hoe Overleef Ik In De Wildernis en ging op pad.

Ik begon maar bij de arena waar het eerste Raving Rabbids deel eindigde. Sluipend, zodat de konijnen mij niet zouden horen, ging ik naar het raam waaruit Rayman ontsnapte. Onderaan het raam stonden een paar flinke hand- en voetafdrukken, duidelijk van rayman, aangezien de konijnen amper voeten hebben. Ik volgde het spoor, en het leidde mij naar de plek waar het spel was begonnen, de picknick plek. Er lagen nog wat etensrestjes, en er waren nog sporen van een kleine worsteling, waarschijnlijk de ontvoering van Rayman. Er liep ook nog een ander spoor , verser. Ik volgde het, want Rayman moest hierlangs zijn gekomen. Onderweg zag ik nog een aantal konijnen, bezig met rare spelletjes waar je liever geen getuige van wilt zijn. Het spoor was niet moeilijk te volgen, aangezien er een hoop planten vertrapt waren. Na een aantal uren moest Rayman zeker honger gekregen hebben, want op het pad van vernieling lag het kadaver van een jong hert. Ik kreeg er pijn van in mijn hart. Dat iemand als Rayman zo'n onschuldig hertje kon doden, maakte mij bang. Was het enige wezen kon gooien dan echt zo erg veranderd? Had hij misschien een trauma overgehouden aan de belachelijke opdrachten van de konijnen?

Nee, dat kon niet, hield ik mijzelf voor, het kon gewoon niet waar zijn. Hij had gewoon geen keus, hij had voedsel nodig. Hij zou het heus niet voor de lol doen, toch? Met een vreemd, vervelend gevoel in mijn buik trok ik verder. Het bos werd minder dichtbegroeid en na een tijdje zag ik een stad liggen. Ik ging erheen, in de hoop daar meer informatie te vinden over Rayman. En die kreeg ik, toen een man zei dat ik de tweede vreemdeling met verscheurde kleren was die hier in korte tijd was binnengekomen. Dus Rayman was in deze stad! Ik vroeg de man waar die andere man dan was, en hij zei dat hij hem laatst nog drie straten verderop een huis binnen had zien gaan. Ik speurde elk huis in de tsraat af, en op nummer dertien eindigde mijn zoektocht. Binnen trok ik een gewone man aan, weliswaar met gescheurde kleren, maar met ledematen. Ik vroeg hem of hij iemand zonder had gezien, met haar dat als een bananenschil, maar het antwoord luidde: 'Nog nooit van gehoord. Je kijkt teveel films knul, dat soort wezens bestaan niet.'

Mijn zoektocht was klaar, zonder Rayman. Maar als je nu denkt dat ik er niets aan heb gehad, dan heb je het helemaal mis. Ik heb hieraan juist veel meer dan wanneer ik Rayman had gevonden, op een bankje in het Vondelpark, met een krant van een week geleden als deken. Nee, dat had ik niet aangekund. Dit einde wel, ik zie nu eindelijk dat het echt over is met Rayman. Dat soort wezens bestaan niet knul, niet meer. De legende van Rayman in over en uit.

Dit artikel delen

Over de auteur