1. Nog even genieten...

Nog even genieten...

Heen en terug… Heen en terug…

Voorzichtig begin ik heen en weer te gaan. Tijd doet er even niet meer toe en oorlog bestaat voor mij alleen nog maar in films. Het enige wat telt is mijn gevoel. Het voelt nu al goed en ik ben pas net begonnen.

De laatste dag zonder ouders, dus ik geniet nog even met volle teugen van de vrijheid die ik nu al een week ervaar. Ik zal toegeven dat ik er normaal ook niet vies van ben hoor, helemaal niet, maar deze week heb ik het wel extra vaak gedaan. Of ik me ervoor schaam? Nee… Het is eigenlijk een heel natuurlijk iets, dus waar zou ik me voor moeten schamen? Tegenwoordig hoef je jezelf er niet meer voor te schamen in ieder geval. Men begint er op steeds jongere leeftijd mee en men doet het vaker. Er zijn wel mensen die ontkennen dat ze het doen, maar volgens mij liegen die gewoon.

Ik ben nog steeds bezig. Terwijl het verlangen en de lust toenemen merk ik dat ik iets steviger te werk begin te gaan. Steeds ietsjes harder en sneller, maar wel langzaam opbouwend. Ik volg gewoon mijn gevoel. Om het proces wat te veraangenamen zit ik wat filmpjes te kijken op internet. Wat kan het leven toch heerlijk zijn!

Heel even dwalen dan mijn gedachten af. Niet om op te scheppen, maar ik heb het de afgelopen dagen best vaak gedaan… Donderdag, vrijdag, zaterdag, maandag (terwijl er een aantal vrienden in huis waren (A)) en vandaag (woensdag) dus alweer. En nog steeds vind ik het lekker…

Even voor de mannen onder ons: jullie kennen vast wel het gevoel dat het ver van moet komen, bijvoorbeeld wanneer je gezopen hebt. Alsof het er niet meer echt inzit op dat moment. Nou dat gevoel heb ik nu. Ben al een tijdje bezig, maar heb nog niet de resultaten die ik wil. Ik ga weer steviger te werk, iets harder en iets sneller.

Eindelijk begint het te komen. Heerlijk! Ik probeer ‘de druk’ wat op te bouwen, of in ieder geval nog eventjes vast te houden, maar na een tijdje komt dan toch het moment dat ik het echt niet meer hou. Snel pak ik een bord. Waarom een bord zul je nu denken… Ik had niks anders voor handen en ik zal mijn wittige kwakje toch ergens kwijt moeten. Op dat moment hou ik het niet meer en met volle kracht spuit ik alles op het bord. In mijn enthousiasme spuit ik iets te hard en te ongecontroleerd. De spetters zitten ook in m’n shirt en op mijn vingers. M’n vingers kan ik aflikken, maar mijn shirt zal in de was moeten.

Dan pak ik een stuk keukenrol om de laatste overgebleven restjes van m’n dop af te vegen. Zo, die is weer schoon.

Ik krijg er een leeg gevoel bij, maar toch heb ik het gevoel dat het morgen wellicht nog wel één keertje kan… Nog één keer voor mijn ouders thuiskomen.

Ik zet de bijna lege fles fritessaus terug in de kelder en kan eindelijk gaan genieten van mijn viandel mèt.

Dit artikel delen

Over de auteur