1. Grand Theft Auto 4: There is no one else to blame

Grand Theft Auto 4: There is no one else to blame

Nee, geen weblog over hoe geweldig GTA 4 is, en ook niet eentje bedoeld om hem helemaal de grond in te boren. Ik wil het hebben over het gevoel in GTA, waar zoveel over beloofd was, en dus is het niet handig dit te lezen voordat je de eindcredits van de game gezien hebt. Dit betekent: VEEL SPOILERS.

Laten we beginnen bij het begin, want dat begon sterk en beloofde alle beloftes waar te maken. De aankomst met het schip, terwijl ondertussen vele namen van Rockstar voorbij kwamen, leek net het begin van een echte film. Het voelde ook net als een hernieuwde kennismaking met de GTA-serie, het moet het gevoel zijn dat Niko kreeg toen hij door zijn neef Roman begroet werd. Ook hierna bleef het gevoel aanwezig; je deed weliswaar zoals vanouds opdrachten voor anderen, maar niet langer alleen onder het mom van “ik moet geld hebben”. Regelmatig hintte Niko naar het feit dat hij iemand zocht, that special someone. Hierdoor kregen de gesprekken die hij had met mensen waar hij mee samenwerkte een speciale toon, die helaas niet voort bleef duren. Na een tijdje begon het verhaal in te zakken tot een zwaar dieptepunt. Meneer Bellic zocht weliswaar nog steeds naar de verrader, maar had het er nog nauwelijks over, zodat je het dikwijls vergat. Overal kwam hij met de opmerking “I need money”, terwijl je al meer dan genoeg op je bankrekening hebt staan. Dit was zeer jammer, want het begon allemaal zo goed, en het beloofde eindelijk meer te worden dan de vorige GTA-delen. Desondanks was het vanzelfsprekend nog een geweldige game om te spelen, maar toch miste er iets, tot vlak voor het einde.

Maar voordat we verdergaan wil ik eerst even één ding duidelijk maken. Over het algemeen raakt iets me niet zo snel, zo zal ik bijvoorbeeld nooit gaan huilen om een film, hoewel echt goede films natuurlijk wel een bepaalde gevoel teweeg brengen. Dit is ook zo bij games, het zal niet snel voorkomen dat ik echt ga meeleven met een personage, of het moet wel heel uitzonderlijk zijn. Misschien is het mijn karakter of misschien komt het door het feit dat ik een Fries ben, maar het doet er ook niet toe.

Waar het wel om gaat is dat toen Meneer Onbekend belde dat hij Darko in handen had ik lichtelijk een adrenalinestoot toegediend kreeg. Eindelijk, dit is waar ik de hele game naar toe gewerkt had, en nu zou hij boeten voor zijn daden. M’n hart ging iets sneller kloppen en ik ging wat rechter voor de tv zitten, want nu zou het toch echt gaan gebeuren. Eerst even Roman ophalen en dan op naar de plaats waar die ongelooflijke klootzak is. Eenmaal daar bleek het maar een zielig mannetje te zijn; hij zag eruit als een zwerver en gedroeg zich ook minstens zo. Toen hij zei dat hij ons voor slechts duizend dollar verraden had, was mijn reactie ongeveer net als die van Niko: WTF, voor duizend dollar? Onvoorstelbaar, zowel het feit dat het duizend dollar was als het feit dat ik me zo liet meeslepen. De keuze tussen het laten leven of hem doden was dan ook niet zo moeilijk, hoewel Roman me wel probeerde tegen te houden, en ik schoot hem gelijk neer. Wederom deed Niko precies hetzelfde als ik ook gedaan zou hebben: hij schoot zovaak in het lichaam van Darko dat het meer bloed dan vlees was. De vele jaren van opgekropte woede waren er eindelijk uit en ik ging met m’n neef richting Brucie. De radio ging uit, zodat Niko kon nadenken. Roman vroeg hem hoe het nu met hem ging, en voor de derde keer zei onze geliefde Serviër wat ik dacht: “I feel empty.” Deels kwam het misschien omdat de missie wel erg gemakkelijk was voor wat ik veronderstelde dat de laatste missie was, maar aan de andere kant kwam het ook doordat ik me inderdaad leeg voelde. Ik had de hele game gespeeld, had echte wrok tegen Darko gevoeld en nu ik hem doodgeschoten had wist ik eigenlijk niet of het geholpen had. De zwarte nacht en het onweer droegen bij aan de sfeer en wonderbaarlijk had de game op het laatst toch nog vastgegrepen en me doen nadenken.

Maar tot mijn verbazing was de game nog niet afgelopen. Het ging nog even door, er moest nog een volgende keuze worden gemaakt. Van mijn opdrachtgever moest ik naar een deal met Dimitri, de vuile verrader die me in het begin van de game bijna vermoord had. Ik had twee keuzes: de deal aangaan of wraak nemen. Hoewel ik er net achter was gekomen dat het nemen van wraak helemaal niet zo zoet is als men zegt dat het smaakt, besloot ik toch dat Dimitri zijn verdiende loon moest krijgen. Zelfs al is er een god, dan nog zorgt hij niet voor rechtvaardigheid, daar zul je zelf wat aan moeten doen. Een uitspraak die ik vaak hanteer in het echte leven en ik vergeet dan ook nooit wat, of dat goed of slecht is daargelaten. Ik scheurde onmiddellijk richting het schip waar Dimitri was om wraak te nemen. Ondertussen probeerde Roman me over te halen om toch de deal te nemen, ik moest het verleden laten rusten, maar dat is iets waar ik helaas niet zo goed in ben, net zoals Niko. Aan de andere kant zei Kate tegen me dat ik juist wraak moest nemen, dat was immers wat ze zelf ook zou doen, en ik was blij dat er tenminste nog iemand voor mijn beslissing was. De missie verliep voorspoedig en al snel had Dimitri het loodje gelegd en ik was weer een beetje tevreden. Misschien smaakt wraak toch wel een klein beetje zoet, al is het maar lichtelijk.

Hierna volgde volgens mij de echt laatste missie in de verhaallijn: de trouwerij van Roman. Netjes in pak gekleed had ik Kate opgehaald en we reden richting de kerk. In gedachten had ik de game al uitgespeeld; de wraak op Darko en Dimitri was genomen en er was niemand die een gelukkige trouwerij nog in de weg kon staan. Dit gevoel werd nog meer versterkt door het feit dat Niko en Kate tijdens hun, zoals gebruikelijk diepe, gesprek een stille belofte aan elkaar uitspraken. Niko kon nu echt het verleden achter zich laten en zelfs gelukkig worden met Kate, eind goed al goed. Het voelde zelfs zo; de hele game door heb je gemoord voor geld en wraak, nu had ik mijn doel bereikt en het voelde ook alsof het nu klaar was. Wat er toen gebeurde was dan ook onvoorstelbaar. Opeens kwam Pegorini de bocht omscheuren en schoot Kate neer. Ongelooflijk wat er toen door me heen ging. Na alles wat Niko meegemaakt had, was hij eindelijk klaar om gelukkig te worden, en dan wordt Kate neergeschoten. Hoewel mijn eerste reactie ontzetting was, was de tweede woede. En opeens moest ik denken aan een heel andere serie, toen Goku voor het eerst Super Sayan werd in zijn woede tegen Freeza, wat niet geheel toevallig het mooiste deel van de serie is in mijn ogen. “You won’t get away with this, Pegorini!" Het liefst was ik er gelijk achteraan gegaan, maar m’n vrienden hielden me tegen. Ik moest even bekoelen, maar dat deed ik allerminst, ik zinderde van binnen totdat Little Jacob me belde. Het uur van de waarheid was aangebroken. Na een simpele achtervolging, een snelle shoot-out, een wild ritje op een motor en tot slot een tochtje met een helikopter achtervolg ik Pegorini te voet. Al snel heb ik hem ingehaald en schiet hem in de bosjes totaal overhoop en dan is de woede voorbij. Bij Niko ook overigens. Roman sloeg me op m’n schouder en zei dat het nu eindelijk voorbij was. Dat was het niet, het is nooit voorbij. Zwijgend stonden Niko en ik daar een tijdje in de bosjes, had ik wel wraak moeten nemen op Dimitri? Of had het heel ergens anders aan gelegen? Had het voorkomen kunnen worden? Toen belde plotseling Roman weer op en zei dat het niet mijn schuld was. Niko antwoordde dat er no one else to blame was. Maar dat was er wel.

Ik was immers degene die Dimitri vermoordde en daarmee Kate’s dood op m’n hals haalde, and there is no one else to blame.

Dit artikel delen

Over de auteur