1. "Press play on tape"

"Press play on tape"

Soms heb je van die momenten dat je jezelf heel oud begint te voelen. Ten minste, ik heb van die momenten. Zo ook vandaag hier achter mijn bureau op mijn werk. Ik moest wat spelen met de systeemklok van één van onze servers en kwam opeens tot een schokkende conclusie.

Het is deze maand precies 18 jaar geleden dat ik mijn eerste televisie en bijbehorende Commodore 64 heb gekocht. Ik kan het me nog herinneren als de dag van gisteren. Als Limburger ben ik uiteraard geboren in een katholieke omgeving. En hoewel de huidige generatie kinderen er geen last meer van zal hebben was het in mijn tijd nog heel gebruikelijk dat baby’s gedoopt werden en dat er op school iedere ochtend geopend werd met het “onze vader”. Nu heb ik niets met geloof, toen ook al niet, maar het is nochtans heel normaal om rond je zevende of achtste de Heilige Communie te doen. Kort gezegd wordt je officieel opgenomen binnen de kerk en mag Petrus je na je dood de toegang niet meer ontzeggen.

Prima allemaal, maar waar het de kinderen om te doen is, is het grote familiefeest daarna. Nu moet je weten dat ik een grote familie heb. Inmiddels zijn we met de vierde generatie de 70 man dik gepasseerd. En aangezien het geven van geld heel gebruikelijk is op zo’n communiefeest stond de teller op het eind van de dag op bijna 800 keiharde guldens. Genoeg dus voor een televisie en een Commodore 64.

Voor de leken, de Commodore 64 is nog steeds de best verkopende PC ooit. Van het machientje zijn er gedurende de jaren 30 miljoen stuks verkocht.

Wat maakte die machine nu zo geniaal? Nou ja, ten eerste is nagenoeg iedere game die in de jaren 80 is verschenen op de C64 uitgekomen. Van sportgames tot adventures, van racing tot vechtgames, noem maar op. Klassiekers als Pacman, Arkanoid, Maniac Mansion en de nog altijd geniale Mario-kopie Giana Sisters zorgden niet voor uren, maar maanden en maanden aan speelplezier. Het was immers een tijd dat we nog niet zo verwend waren als nu, spellen bestonden uit sprites en niet uit 20 gigabyte aan textures en daar was iedereen heel tevreden mee.

Om die spellen te spelen moest je wel veel geduld hebben. Hoewel er later een floppydisk extensie kwam maakten de meeste mensen gebruik van cassettebandjes om de games op te slaan. Om een game te kunnen spelen moest men een bandje in de hierboven afgebeelde tape player stoppen. Na een ellenlang laadproces (“Press play on tape”)waarin de game van de tape werd uitgelezen en in het interne geheugen van de Commodore werd geladen (waarbij het laadscherm af en toe epilepsie opriep, omdat deze in snel tempo het volledige televisiescherm volplempte met afwisselende felle kleuren). verscheen het verlossende “Ready” op het scherm en kon men met het commando “Run” de game starten.

En eigenlijk ben je dan, na 18 jaar gamen, heel blij dat je alleen nog maar een schijfje in je console mag duwen en aan de slag kunt. Ik denk dat ik vanavond toch maar even met de C64 emulator aan de slag ga om het jubileum te vieren. Proost!

Dit artikel delen

Over de auteur