1. Elta Recon: Experienced Warfighter - Hoofdstuk 1

Elta Recon: Experienced Warfighter - Hoofdstuk 1

Ja. Ja. Ik denk dat sommigen hier mij nog wel kennen, het is een poos terug, en dat was ook nog onder een andere virtuele identiteit. Nou, ik heb niet stil gezeten en heb een poosje voor een kleine site geschreven. Hier heb ik nog wat liggen, wat ik ongeveer een jaar geleden heb afgerond, maar toch de wereld in wil smijten. Het speelt zich af op de achtergrond van Ghost Recon: Advanced Warfighter 2, geloof ik. Ik weet het ook allemaal niet meer, maar hier heb je 'em.

Elta Recon: Experienced Warfighter

Hoofdstuk 1: Reconnaître

Voor de derde keer die nacht gaat de telefoon, echter, is het pas de eerste keer dat Robin hem hoort. Hij besluit uit bed te komen en op het moment dat hij daadwerkelijk uit bed stapt, houdt de telefoon ermee op. “Hè, gatverdamme. Het is ook altijd hetzelfde liedje,” mompelt Robin. Vervolgens keert hij zijn blik naar een halfvolle fles Scotch. “Hmm? Halfvol? Dan was het gisteravond niet gezellig genoeg...” Hij neemt drie flinke slokken en het moment dat hij zijn mond van de fles haalt klinkt er een stem achter hem.

“Alleen buiten diensttijd... Of niet, Vernooij?” Robin draait zich om, verslikt zich en spuugt een mondinhoud aan Scotch naar de indringer. “Ge-generaal Keating? Wat doet u hier? Hoe bent u binnengekomen?,” aarzelt Robin.

“Je had het kattenluikje niet vergrendelt,” antwoordt Keating rustig. Robin kijkt zoekend om zich heen, maar kan geen zitplek vinden die vrij is van lege drankflessen, vieze was of halfnaakte vrouwen. “... Ik zou u een zitplaats aan willen bieden, maar-,” hij krijgt geen tijd de zin af te maken, de generaal maakt gebruik van één van zijn nare gewoonten en onderbreekt hem. “Kapitein Vernooij,” zucht Keating,”ik heb geen tíjd om te gaan zitten... Kapitein, verzamel uw mannen, ik zie uw team op de basis om 08.00 uur.”

Robin weet zijn team van experts bij elkaar te sprokkelen en ze verzamelen zich om zeven voor acht bij het kantoor van generaal Keating. De ‘haantje de voorste’ van het team, namelijk Jacko, neemt het initiatief en klopt op de deur. Team Elta bestaat uit negen man, stuk voor stuk zijn ze geboren voor het leger (nee, echt, ze zijn gecultiveerd voor het leger) . Ten eerste heb je de kapitein/ medic, Robin Vernooij, en zijn rechterhand, luitenant Octave ‘Okkie’ Stollenwreck. De rest zijn allemaal gespecialiseerde soldaten; drie sniper, twee bomexperts, een voertuigenspecialist en een soldaat die de tactiek uitstippelt. Robbert Tange is de man voor de voertuigen, naast zijn zijde is meestal de tactic, Sylvano Witte, te vinden. De drie snipers betreffen Jacko ‘Wacko’ Meijaard, Lutsen ‘Pap van’ Koornstra en Geoffrey Boertien. En als laatste heb je de goede vrienden Gijs Zuijderduin en Vincent Botman, zij zijn gespecialiseerd in bommen.

Het is alweer een poosje geleden dat ze elkaar geleden dat ze elkaar zagen en op emotioneel vlak was dat goed te merken. Jacko kon niet van Lutsen afblijven en Gijs en Vincent vielen met tranen in hun ogen in elkaars armen. Inmiddels heeft generaal Keating de deur geopend en staart vol afzucht naar de groep. Hij onderbreekt de situatie weer eens en begint te blaten over de ernst van een aankomende missie, niemand luistert naar hem. Kapitein Vernooij spreekt even tot de groep en snel luisteren ze naar de inmiddels rood aangelopen generaal:

“Mannen, kunnen jullie mij vertellen waarom jullie drie uur te laat zijn?” Hij heeft ieders aandacht en Robin stelt vervolgens aarzelend: “Maar meneer, we zijn niet drie uur te-“.

“Ach jongen, dat was slechts een oud oorlogsgrapje,” lacht Keating. “Ja, Robin. Die’s inderdaad stéénoud,” merkt Jacko, verscholen achter Lutsen, wijsneuserig op.

“Jemig Wacko, kun jij nooit eens volwassen worden?” “Nee, Gijs! Dan moet je eerst de baard in de keel krijgen! En dat moet... bij... mij... nog? Shit,”valt Jacko stil. “Eenentwintig en nog geen baard in de keel?,”proest de generaal,”Ik bedoel, luisteren jullie! Ik heb een belangrijke missie voor jullie. Er zijn terroristen in Mexico gerapporteerd, maar dat is het ergste niet. Ze hebben namelijk ook een nucleaire bom weten te bemachtigen uit Oekraïne.” Octave reageert blij en opgewonden op het verhaal van de generaal: “Yes! Eindelijk krijgen wij een betere missie dan die honden van Ghost..!”

“Vanwege de ernst en verantwoordelijkheid van deze missie heb ik het Ghostteam al ter plekke gestuurd,” hervat Keating,”bovendien is er nog de Jacko-kwestie, en we weten allemaal wat er een vorige keer is gebeurt in Tsjernobyl. Of niet Jacko? Of die keer dat je grootvader Hiroshima opblies.” “Dat is niet eerlijk,” reageert Jacko volwassen. “Dat was het ook niet voor al die mensen, maar toch gebeurde het. Maar dat terzijde, er is nog een situatie gaande. Het blijkt dat Oekraïne die bommen vrijwillig heeft gegeven aan de terroristen. Onze informant daar heeft zelfs nog opmerkelijker nieuws, Oekraïne is zelf ook nucleair gewapend. En die verdomde bommen staan op Amerika gericht. Één druk op de knop en weg zijn Washington, New York en Houston.”

Voor een tijdje is het rustig, totdat Octave de stilte doorbreekt en besluit dé vraag te stellen. “En nu wilt u natuurlijk dat wij-”. “Dat is correct,” antwoordt Keating vluchtig. “U wilt dat wij gaan afwachten welke stad ze het eerst zullen raken?,” denkt Jacko hardop. Weer is het stil en het hele team kijkt hoofdschuddent naar degene die de opmerking maakte.

Fluisterend vraagt de generaal aan Robbert: “Hoe komen jullie aan die knul?” “Het Ronald McDonald Huis,” antwoordt Robbert,”we kregen medelijden met hem en hebben hem meegenomen en getraint.”“Waaraan is hij gehandicapt dan?,” smoest Keating verder. “Gehandicapt? Híj was de clown!”

“Wanneer krijgen we de volledige briefing, meneer?,” vraagt kapitein Robin, nadat het team de uitrusting op heeft gehaald. “Zo gauw als jullie Oekraïne naderen. We zijn nog wel even bezig met de volledige briefing, omdat de situatie constant verandert. De Ghosts zijn er net achter gekomen dat de nucleaire wapens naar Panama worden gesmokkelt. Als de situatie aanhoudt komen we in grote problemen te zitten, jullie zullen nu meteen moeten vertrekken.” “Akkoord, meneer.” “Oh, en Robin? Succes. De wereld zal niets van deze missie te horen krijgen, maar als jullie heelhuids terugkeren zijn júllie de helden. Nou ja, de meeste van jullie. De Ghosts, en Amerika, zijn niets zonder jullie op dit moment. Nogmaals succes, mannen. May the... uhm, koorts be with you! Wacht, dat klopte niet...,” blundert de generaal. Vincent wordt helemaal opgewonden door de opmerking van Keating, hij gooit er zelf ook een citaat doorheen. Daar is hij immers verslaafd aan: “This battle may be over, but the war has just begun.” “Man Vincent, jij moet echt minder films kijken…” “Silencio, Okkie! Ik bepaal zelf wel wat ik doe met mijn leven, capiche?”

Team Elta loopt naar de hanger, waar al twee AH-6 aanvalshelikopter klaar staan voor vertrek. Vechtend om een plaatsje bij het raam rennen Lutsen en Geoffrey naar de dichtsbijzijnde chopper. Afkeurend kijkt Sylvano naar de twee: “Kunnen ze zich niet gewoon volwassen gedragen?” “Tsss, inderdaad! Kleuters...,” zegt Jacko, die na zijn verbale inbreng zijn lolly weer in zijn mond doet. Het team verspreidt zich over de helikopters en ze vertrekken richting Oekraïne, waar ze een spannende tijd tegemoet gaan.

Dit artikel delen

Over de auteur