1. Elta Recon: Experienced Warfighter - Hoofdstuk 2

Elta Recon: Experienced Warfighter - Hoofdstuk 2

Elta Recon: Experienced Warfighter

Hoofdstuk 2: We Care For Kids

Onderweg naar Oekraïne gaan de gesprekken gezellig door en de onderwerpen liegen d’r niet om. Jeugdverhalen; oorlogsverhalen; verhalen over biseksuele mannen die je in je msn-lijst hebt staan maar niet kent. “Zeg, Robin. Waarom heten wij niet gewoon ‘Team Delta’? Of ‘The Fantastic Nine’, ‘FC Knakkers’ of ‘Frans Bauer fanclub’? Ik bedoel, wie heeft die ‘d’ weggehaalt?” “Wel Lutsen, dat is een simpele vraag. MicroSoft heeft twee jaar geleden patent gevraagt op de letter ‘d’. Waarom dacht je anders dat Nintendo haar naam veranderde in ‘Blow Me Corp.’?” “Om van haar kiddy imago af te komen, dacht ik,” peinst Lutsen verbijsterd.

Inmiddels vliegt het team via Nederland Europees luchtruim binnen, het is een feest van herkenning voor Geoffrey. Zijn alter ego is namelijk in een klein Drents dorpje geboren en is er al een hele tijd niet geweest. Terwijl Bertha (Geoffrey’s alter ego) met tranen in de ogen het platte, Drentse landschap aanstaart wordt de rest ingelicht over de missie. “Zo gauw als jullie voet zetten in Oekraïne zullen jullie een kamp op moeten zetten en de omgeving gaan verkennen. Drie kilometer ten oosten van het landingspunt staat een fabriek die kernafval omzet in kinderspeelgoed. Daar zullen jullie informatie moeten vinden over de locatie van de kernwapens, het zal er niet ver vandaan moeten zijn. Mannen, succes! ... Oh, en vergeet niet een schone onderbroek aan te trekken. Keating, over en uit.,” en de generaal verbreekt de verbinding.

De eerste dag in Oekraïne breekt aan en het kamp wordt na het ontbijt voltooid. Vincent rekt zich en laat zich uit over de situatie: “Aaaah, I love the smell of napalm in the morning”. “Zal ik er nog één laten, Vinnie?” “Nee, dank je... Gijs...”

Hoe gemoedelijk de sfeer ook mag zijn bij het kamp, er is werk aan de winkel. Ze moeten zich zo snel mogelijk naar de fabriek begeven en die waardevolle informatie weten te bemachtigen. Robin splitst het team op in Team Charlie en Team Foxtrot. Team Foxtrot bestaat uit Robin, Robbert, Sylvano en Octave, zij gaan via een luchtschacht de fabriek infiltreren om informatie te zoeken. Het Charlie team dringt de fabriek binnen en probeert de aandacht op zich te vestigen, dit doen ze als afleidingsmaneouvre. Hierdoor moet Team Foxtrot de fabriek ongezien binnen kunnen glippen, maar hoe ze dat gaan doen is nog maar de vraag. “Hebben jullie al een goede tactiek bedacht om de aandacht naar jullie toe trekken in de fabriek?,” vraagt Octave aan Gijs. “Nou, wij waren eigenlijk... uh, van plan om Geoffrey als geheim wapen in te zetten door hem koffie te geven. En als dat niet werkt, kunnen we altijd nog onze broek naar beneden trekken voor de camera’s.” “Het is dus waar, van Geoffrey?” “Wat, dat hij Bertha wordt met koffie op? Hehe, ja.”

Het is een bekend feit dat Geoffrey’s schizofrenie opgewekt kan worden door blootstelling aan hevige emoties of caffeïne. Het is echter nog nooit echt aangetoond of koffie sterk genoeg is, daar komt nog eens bij dat je nooit echt weet welke van de twee hij nou is. Behalve als hij een beha draagt, dan is hij namelijk gewoon zichzelf.

De tijd zal het leren en stiekem doet het team koffie in zijn bidon, in plaats van Scotch.

Nog tien minuten te gaan en dan zal de missie behoren tot de harde werkelijkheid. Om 7 uur zal de gezelligheid wat minder worden en juist dáarom besluit de kapitein een peptalk te geven. “Als degene die de leiding over, het overzicht over én het vertrouwen van jullie heeft,” begint Robin, maar wordt onderbroken door Sylvano. “ *Kuch!* -patser- *Proest!*”

“Hé! Syl doe eens even héél snel normaal tegen je kapitein!,” grijpt Robbert snel in. “Aye, aye, sir!” “Oké, that’s it! Naar je tent en ik wil je niet meer zien totdat je weer gewoon kunt doen! Nu!,” beveelt Robin en gaat verder met zijn speech. “Waar was ik? Oh ja, als kapitein neem ik nu even de gelegenheid jullie ervan op de hoogte te stellen dat deze missie waarschijnlijk niet zonder offeringen zal verlopen. Maar dat maakt niet uit, tenminste, jullie hèbben het contract getekend. Mochten we iemand verliezen, de rest zal ervoor zorgen dat de ‘ongelukkige’ altijd in goede handen terechtkomt.”

“Zeg, Lutsen. Als jij de ongelukkige bent hè? Zal ik er dan voor zorgen dat je retro PSP in goede handen terechtkomt?,” probeert Jacko. “Jacko! Je blijft met je poten van mijn waardevolste bezit af!” De rest van het team hoort alleen het laatste en kijkt elkaar guur aan. Vooral wanneer Lutsen niet door heeft wat hij net heeft gezegd. “Goed gezegd Lutsen! Ik probeerde Jacko precies hetzelfde duidelijk te maken in de heli!,” stelt Geoffrey hem gerust...

De teams zijn al bijna bij de fabriek als ze de ernst van de missi eindelijk in beginnen te zien. “’Nuclea Toys – We Care For Kids’. Is dat het beste wat ze kunnen bedenken? Wat een kutslogan... En dat voor een bedrijf dat A-bommen omzet in speelgoed,” klaagt Octave. “Wees blij Okkie! Wees blij dat we een oplossing hebben gevonden voor die rommel,” stelt Robbert, “Heb je een probleem? Schuif het naar de kinderen, werkt altijd.” Robin gebaart de jongens stil te zijn en wijst vervolgens naar een man die bij een paar bosjes staat. “Jeumig, hebben ze hier geen verbod op wildplassen,” smoest Octave. “Octave, heb je je roze lipbalsem meegenomen?” “Robbert, dat weet je toch. Altijd! Ik ga nergens heen zonder mijn Labello!” “Oké dan! Geef hier, dan zal ik m’n uitrusting afdoen, m’n bowlingschoentjes aan en een doek om m’n hoofd. Dan kan ik samen met jouw roze lippenstift-” “Het is geen lippenstift, maar Labello. Ik heb tedere lippen...,” reageert Octave. “Whatever. Ik doe die balsem op en ga naar die vent. Ik zal vervolgens Lutsen’s flirttactiek toepassen.” “Wat? In z’n oor fluisteren en hem bij z’n borsten grijpen?,” vraagt Robin serieus. “Nee! Ik doe me voor als Jacko’s moeder.” Hij kleedt zich om en loopt, besmeurt in Labello, rustig naar de man, die net zijn zaakje weer wegstopt. “Dus, jij haalt graag je pik uit je broek,” begint Roberta. “Pik? You call me pig?! But you sure is goodlooking, better than women here.” De man begint Robbert te betasten, totdat hij iets hards voelt. “Guess what? I’m not happy to see you, so that has to be a gun in my pants…,” snauwt Robbert naar de grabbelende man. “You… You’se a guy?” “I’m sorry, boy.”

Met dat hij dat zegt stormen Robin en Octave ergens uit de bosjes en omsingelen de beteuterde bewaker. Ook Robbert stapt achteruit en richt zijn G-36K op de kerel. “Do you still want to go out sometimes?,” vraagt de bewaker angstig. “Maybe, if you let us in that little factory over there… Do that, and we also won’t shoot your little snake off.” De man kan het niet meer en rent schreeuwent weg. “Aan jou de eer, kap’tein,” gniffelt Robbert. Robin grijpt naar zijn SR A550 en met één schot raakt hij de man tussen zijn oren. “Betere A.I?! M’n reet!,” zegt Octave met een brede glimlach op zijn hoofd. “Kijk!,” Robin fouilleert het lijk en houdt iets omhoog, “De ‘Security Card’ van de fabriek!”

Opgewonden lopen ze richting de fabriek en terwijl Robbert zijn uitrusting weer aantrekt kijkt Octave nog even achterom. Zijn ogen worden groter wanneer hij twee gedaantes ziet in de bosjes, een grote en een kleine. “Alles goed, Okkie?” “Ja, niets aan de hand. Mag ik mijn lipbalsem terug?”

Dit artikel delen

Over de auteur