1. Elta Recon: Experienced Warfighter - Hoofdstuk 4

Elta Recon: Experienced Warfighter - Hoofdstuk 4

Elta Recon: Advanced Warfighter

Hoofdstuk 4: The Land Down Under

“Wauw, Sylvano, ik dacht even voor een seconde dat je het echt meende, dat van je monster,” grapt Geoffrey, die inmiddels erachter is gekomen dat zijn ‘ontvoerder’ geen kwaad in de zin heeft. “Oeee, een ‘vreselijke gedaante’. Waar heb je dat beest eigenlijk weg?” “Oh, ben ik onderweg tegengekomen, hij stond te springen op een lijk van een gesneuvelde bewaker. Maar ik heb alleen nog geen naam, zelf zat ik zo te denken aan Harrie, wat jij?,” vraagt Sylvano. “Uhm, ik vind Harrie niet echt een naam voor een aap... Wat dacht je van Mojo? Mojo, je weet wel van The Powerpuff Girls!” “Nee, sorry, nooit gezien. Maar Mojo is wel goed. Of niet, jongen?,” wendt Sylvano zich tot het kleine aapje. “Oe, oe, ah, ah, OE!” “Hmm, Sylvano? Hij doet mij een beetje denken aan Jacko... Dat vin’k eng...,” grapt Geoffrey. “Maar waarom heb je me nou ontvoerd, ik dacht dat je in de tent moest blijven.” “Tot ik weer normaal kon doen, toch? Daarom was ik er na een paar seconden al uitgeglipt, via de achterkant, op zoek naar de vijand. Om me bij hun aan te sluiten,” gooit Sylvano eruit. “Haha, in ieder geval ben je je humor niet verloren.” “Ik maakte geen grapje,” hij doet zijn mouw omhoog en laat zijn tattoo zien, “Kijk maar, dat is het ensemble van deze atoomwapen firma.”

Twee uur later, ergens in de fabriek zijn Robin en aanhang achter een geheim spoor gekomen. Ze vermoeden dat hier goederen langs worden vervoerd. “Robin, is het nog ver?” “Vincent, niet zeiken, we zijn er bijna. Ik weet zeker dat het hier ergens moet zijn.” Team Foxtrot is erachter gekomen dat er om het half uur een grote bus, “Het is geen bús, het is een vrachtwagen. Een Iveco...,” ja ja, sorry Robbert. Uhm, ze zijn op het spoor gekomen van een traject dat leidt naar een opslagplaats ónder de hele fabriek. Ze zijn nu vier verdiepingen onder de grond en kunnen niet verder, het spoor loopt dood. “Het is net alsof de vrachtwagens hier door de muur heen jagen, ik snap het niet,” peinst Octo. “Okkie, als er om het half uur een vrachtwagen langs komt, dan zien we vanzelf toch wel waar ze doorheen rijden? Zo moelijk is het toch niet lijkt mij?” Ze verbergen zich achter een paar kratten met nucleair afval en teddyberen en wachten zo’n tien minuten.

“Ik vind het zó spannend,” fluistert Octave opgewonden. “Wat als ze ons zien? Ik vind het echt spannend! De adrenaline stormt door m’n lijf!” “Als ze ons zien... Móchten ze ons zien, dan zijn we dood. For sure,” en met die opmerking is de sfeer weer normaal. Nu Octave stil is horen ze eindelijk het geluid waar ze op wachtten. Het is een vrachtwagen die nadert. Het geluid komt steeds dichterbij en op het moment waarvan je denkt dat er een vrachtwagen vlak voor je rijdt, verschijnt hij voor hun. Hij rijdt letterlijk dwars door een muur heen. “Wa-... Hoe-... Huh?! Ik snap het niet. Er staat een muur.” Met stomheid geslagen hebben ze niet door dat Robbert stiekem naar de muur is gelopen en ergens tegen aan staat te schoppen. “Jongens, help ‘es.” Octave en Robin helpen hem en schoppen een klein apparaatje kapot. De hele muur verdwijnt in een zucht. “Haha, het was een projector,” zegt Robbert vol trots en met een enorm voldaan gezicht. Voorzichtig lopen ze de enorme loods binnen en komen er al snel achter dat al die kernwapens hier gefabriceert worden. Ze besluiten op verder onderzoek te gaan, totdat er een luid gelach achter hen klinkt. “Hahahahaha, wees niet bang. Wij komen jullie alleen tegenhouden. Hahaha! Mojo, pak hun wapens. Wij zijn de ‘Drie Ge-cape-den!” “Geoffrey, Sylvano, aap? Wat doen jullie hier?,” vraagt Robin met een traantje van het lachen. “Wij zijn niet langer hun. Voortaan heten wij Master Gee, Big S en Mojo! En wij komen jullie tegenhouden, met... DIT! HAAA!” Sylvano gooit een steen en mist met twee meter. “ *Zucht* , hier gaan we weer jongens. Het is ook altijd hetzelfde verhaal met jou, Sylvano,” zegt Robbert...

Meanwhile in the depths of Mexico, the Ghosts are trying to stop the nukes from launching. Mitchell and his team are pinned down on a balcony, which is directly above the launch site of the nuclear bombs. “Damn, maybe this is the time to ask for help,” ponders Mitchell and he then tries to call Keating. “Sir? Sir?.” “I hear ya, Mitchell. What’s up?” “We need help, sir. We’re in a bit of a pickle. We’re pinned down on a balcony and can’t stop the nukes from up here. It’s a nice view, though. How are those bloody Elta’s doing anyway?” “I haven’t heard from them... yet. I suppose they must be with the nukes by now,” Keating. “Damn, I knew it… They end up being the heroes, those… bastards… Can’t you do something, something, heroic for us?” “Well, we could launch the EMP we were preparing as plan B. But son, I can’t ask you to do this," but Mitchell replies: "Sir, it's why you sent me out, you know this is the only way." Mitchell agrees and sends the EMP missiles to the launch site.

Ondertussen is het Charlie Team niets opgeschoten, ze hebben het daarom maar opgegeven. “Misschien kunnen we Keating nog wel proberen te bereiken?,” denkt Gijs hardop. “Do, or do not... There is no ‘try’,” Vincent is in ieder geval nog in zijn element met zijn filmcitaten. “Gijs, dat is niet eens zo’n slecht idee. Miscchien weet hij meer van wat er gaande is in Mexico,” Lutsen probeert het meteen, maar de lijn is bezet. Maar toch naar achttien keer proberen: “... Tuuuut... Tuuuut... Keating’s kantoor, met Klara. Kan’k je helpe, meneer... ?” “Koornstra, ik zoek meneer Keating?” “Keating? Oh, je bedoelt Garrit. Ja, die’s effe aan het bellen met Mitchell... Weet niet waarom, kan ik een beriggie achterlate?” “Nee, verbind me gewoon door. Het is een noodgeval.” “Oké, maar als ‘ie boos wordt is’t nie mijn schuld, euké?” Ze verbind hem door en Lutsen krijgt weer te horen dat de lijn bezet is, vervolgens wordt hij in de wacht gezet. “Ik ben op het moment niet aanspreekbaar, behalve als je Jacko heet (tot vanavond lieverd)...,” Lutsen kijkt afkeurend naar Jacko en luisterd verder, “... mocht je me toch nodig willen spreken wacht dan even en misschien neem ik na een half uur wel op. *Pieeep* ” Automatisch wordt de playlist van Garrit Keating aangezet en Lutsen geniet met volle teugen van tijdloze hits als ‘I’m A Barby Girl’ van Aqua en een oud Gerard Joling nummer. “Hoor ik daar Gerard Joling, Lutsie?,” vraagt Jacko haastig en begint mee te luisteren, “Haha, dit nummer heb ik ooit op een feestje gezongen. Dat was in de tijd dat ik nog een zonnebril, blonde plukken, een schare mannelijke fans en een paar lelijke vrouwelijke waarvan je niet weet of ze vrouw of man zijn had.”

“Met Garrit Keating?” “Meneer, met Lutsen Koornstra. Stoor ik?” “Nogal, we waren net bezig met het opblazen van de Ghosts. Kun je over vijf minuten even terug bellen?”

Dit artikel delen

Over de auteur