1. Elta Recon: Experienced Warfighter - Hoofdstuk 5

Elta Recon: Experienced Warfighter - Hoofdstuk 5

Dames en heren. De finale.

Elta Recon: Experienced Warfighter

Hoofdstuk 5: Reco(g)nition

De Drie Ge-cape-den zijn, in hun supergeheime schuilplaats, druk bezig met het plotten van hun nieuwe sinistere plan. Maar, er is niets origineels meer te doen sinds alles en iedereen idiote zelfmoord aanslagen pleegt. “Als we nou stiekem de A-bommen richting de grote oceaan richten, en ze afvuren. Er zijn dan geen doden, maar het Elta Team heeft dan wel verloren,” stelt Sylvano voor. “Hmm, goed idee. Maar is dat wel evil genoeg? Als we nou, terwijl het Elta Team baalt, hun suiker potjes vervangen met zout. *Gniffel*,” het gaat Geoffrey nu al goed af, dat kwaadaardig zijn, vooral toen ze ook door de vijand zij afgestoten. “Waarom mochten we ons niet meer aansluiten bij de fabriek, Big S?” “De mensen hier hebben een soort van apenfobie, of zo. Kneuzen, misschien moeten we hun suiker ook maar vervangen met zout.” “Ik denk niet dat dat helpt, S. Ze kennen hier geen suiker, ze gooien nucleair zuur door de koffie...” “Bugger... Dan kunnen we altijd hun witte was bij de gekleurde gooien in de fabriekswasserette. Ja, dat doen we.” “Muhaha, hahaha!” “MUHAHAHAHAHAHAHAHA!”

Enzovoort.

“Oké, Master Gee. Rijdt de evilmobile voor!” “Big S, we hebben geen ‘evilmobile’. We hebben nog niet eens flyers van onze organisatie...,” merkt Geoffrey cynisch op. “Goed, dan gaan we met de benenwagen! Daar gaan we! Cape, AWAY!” En zo gaan onze drie favoriete schurken op weg naar de geheime loods.

Ondertussen, ergens in een gang op de derde verdieping onder de begane grond, proberen Lutsen en aanhang nog steeds de aandacht van generaal Keating te krijgen. “Meneer, bent u er nog? Meneer? Ah, Jacko, ik denk dat ik het niet meer aankan om weer in de wacht gezet te worden en wéér naar Gerard Joling met zijn toppers te luisteren...” Maar Jacko spreekt hem nog even de moed in, vlak voordat Lutsen er met de pet naar wil gooien. “Lutsen, soms gaat het gewoon niet lekker in het leven. Hoe dacht je dat ik me wel niet voelde toen mijn allerbeste vriend voor de trein wou springen, omdat hij bezig was geweest met zijn zaakje voor de webcam? En hoe erg zou het voor mij geweest zijn om op een podium te staan, voor al mijn dierbare vrienden (ja, klopt, het was geen druk feestje), om daar lekker vijf ongelooflijke kutnummers te zingen? Daar stond ik dan, met m’n blonde lokken en zonnebril. Ik leek verdomme wel op Tropical Danny!,” Lutsen voelt zich inmiddels aardig schuldig en kijkt een paar seconden naar Jacko’s hoofd: “Inderdaad, Jacko, jouw leven moet aardig kut geweest zijn... Het spijt me,” vervolgens wendt hij zich tot het team en begint te spreken,” Mensen! Luister even!” “Lutsen, we zijn met z’n vieren. Je hoeft niet zo te schreeuwen.” “Oh ja, bedankt Gijs.” Vincent voelt het tintelen in zijn mond en kan hem niet dichthouden: “Spreken is zilver, zwijgen is goud! Oeps... Sorry, ik moet gewoon altijd spreekwoorden eruit gooien. Anders is ‘t zo saai...” “Oooo... ké... Mensen, ik wou wat belangrijks zeggen. Maar ik ben vergeten wat.” “Lutsen,” fluistert Jacko,”Je wou vertellen dat omdat ík zo’n vreselijk leven heb gehad, jij inzag dat we nu niet bij de pakken neer moeten gaan zitten. Remember?” “Oh ja, bedankt Jacko. Wat ik wou zeggen is dat ik vind dat we niet bij de pakken neer moeten gaan zitten. Ik zag dit in, toen ik naar de rare vorm van Jacko’s hoofd keek. Dus, we gaan gewoon door, we moeten die lift vinden en verder naar beneden gaan. Mijn vrouwelijke intuïtie zegt dat daar de bommen staan.” Het team kijkt met z’n allen even naar Jacko’s hoofd en raken hierdoor zodanig gemotiveerd dat ze het met het plan eens zijn. “Laten we gaan!”

Beneden hun zijn Robin en is het Foxtrot Team bezig met het verkennen van de aparte loods die ze net ontdekt hebben. “Ik vind het nog steeds erg knap hoe je de ‘Drie Ge-cape-den’ hebt ontcaped en de loods uit hebt geschopt, Robbert,” slijmt Octave. “*Zucht*, Okkie, het was simpel. Het zijn kneuzen. Al kon die aap wel hard bijten, heb nog steeds last van m’n neus...” “Jongens, stil. Ik voel me ongemakkelijk bij een verlaten fabriek... De productie is gewoon gestopt lijkt wel. Ik stel voor dat we hier even stoppen, om een tactiek voor te bereiden en om Lutsen te bereiken.” Ze verbergen zich tussen twee oude vrachtwagens, waar ze vervolgens hun idee uitvoeren. “Wat ik nog niet snap, jongens, is waarom er wel vrachtwagens rijden, maar geen mensen óm ze te besturen. Deze plek is immers verlaten.” Robbert weet het weer te beantwoorden: “Okkie, da’s weer simpel uit te leggen. Degene die dit verhaal schrijft had geen andere manier om ons op een goed spoor te leiden. Maar ik moet zeggen, vrachtwagens die door muren heen jagen, dat is verdomd goed bedacht!”

“Geen tijd voor dit soort gesprekken, we moeten echt bedenken hoe we nu verder moeten. Die schrijver van jou heeft ons hier misschien wel heen geleidt, maar wat we hier moeten doen is voor mij nog een raadsel,” plaagt Robin, hij gelooft nooit in het filosofische gebrabbel van Robbert. “’Wij zijn geschreven personen. Wij zijn niet echt!’ Pff, gimme a break! Blijven jullie maar lekker kletsen, ik ga Lutsen bellen.” Weer grijpt hij naar zijn CrossCom om waarschijnlijk wéér zichzelf teleur te stellen. “Jongens. Jongens! Hij gaat over!” “... Tuuuut... Tuuuut... Tuuuut... Klik!... Met Lutsen - En Jacko!- wij zijn er even niet, geef uw telefoonnummer door en als u een zwoele, romantische Kerstradio stem heeft bellen wij u misschien zelfs wel terug... Klik... Pieeep!” Robbert en Octave kijken weer teleurgesteld naar de grond maar Robin kijkt nog steeds erg opgewonden! “Jongens, we hebben mazzel! Ik heb een zwoele, romantische Kerstradio stem!” “Niet.” “Wel! Luister maar:,” Robin kucht even en zet zijn echte stem op en begint weer te praten, “Goedenavond, dames en heren. Welkom bij Kerstradio FM, waar wij al uw kerstwensen uit laten komen. We krijgen net een request binnen en, alsjeblieft Klara, hier heb je jouw kerstwens: Tropical Danny en Guillermo met ‘Toppertje’!” Het team is voor een moment stil en Octave kijkt met grote ogen naar Robbert, die terugkijkt. “We-... We-... Wauw! Robin, jij bent onze held! Nu kunnen we Amerika redden, met jouw zwoele, romantische Kerstradio stem!” “Dank je, Octave, maar eigenlijk moet je mijn zwoele, romantische Kerstradio stem bedanken, want mijn zwoele, romantische Kerstradio stem is immers de reden dat ik met een zwoele, romantische Kerstradio stem kan praten.”

“Mojo! Gooi me die schroevendraaier even aan!” “Oehoe! AAAH!” “Dank je!,” en Sylvano knutselt verder aan de raketten, “Eureka, ik heb het! Master Gee! Hoe gaat het met de besturing, heb je het systeem al gehackt?!” “Ja, ik heb het!” Sylvano stapt bij de raketten weg en kijkt voldaan naar de drie enorme gevaartes. Sprakeloos lopen Mojo en Geoffrey naar hem toe. “Nu moeten we alleen wachten op het goede moment om de raketten af te schieten, Mojo! Heb je een plek gevonden waar ze ons niet kunnen zien?” “Ahoe!,” schreeuwt Mojo en wijst naar een kleine schuilplaats onder een paar kratten, “Oe, oehoe! OE!” Hij rent er naartoe en verschuilt zich, Geoffrey en Sylvano zwaaien een keer met hun cape en rennen hem achterna. Nu is het alleen nog maar wachten.

Het Charlie Team rent ondertussen door de gangen van de fabriek, op zoek naar ook maar één kleine aanwijzing. Maar omdat de gangen te klein zijn voor een vrachtwagen, kan de schrijver het niet permitteren hier ook vrachtwagens door muren te laten rijden. Gelukkig voor hem vibreert Lutsen’s CrossCom systeem, en omdat dat apparaat aan zijn hoofd zit, gaat dat niet onopgemerkt. “Verrek! Ik heb een smsje!” Hij opent het menu en ziet het bericht staan: ‘U heeft één nieuw voicemailbericht...’ “Wie zou het zijn?”, hij belt naar zijn voicemail en hoort Robin’s zwoele, romantische Kerstradio stem, “Het is Foxtrot! Ze zijn op de onderste verdieping, ze hebben de loods gevonden! Ik ga ze bellen!” Omdat hij graag wil weten hoe hij bij de rest van het team kan komen belt hij snel en, verdikkie nog aan toe, hij gaat over. Robin neemt op en Lutsen reageert snel en blij met de vraag. “Hoe komen we bij de lift, we móeten er heen.” Robin legt het hem haarfijn uit en Lutsen spring een gat in de lucht. Het Charlie Team snelt zich naar de wederhelft van Elta en brengen ten eerste het slechte nieuws Geoffrey. Octave begint uit te leggen: “Geoffrey leeft nog, hij is alleen wel evil nu. Hij is in de handen van Sylvano gevallen, zij zijn nu samen met hun aapslaaf de ‘Drie Ge-Cape-Den!’. Maar Robbert heeft ze afgestraft, we zullen ze ooit nog wel zien hoor.” Jacko kan het niet geloven, de beste man is in de handen van de tegenstander gevallen. “We moeten die raketten stoppen, voordat het te laat is!,” roept Jacko, met tranen in zijn ogen, “We kunnen Amerika niet in de steek laten door een paar tegenslagen!” “Hij heeft gelijk!,” roepen Octo, Lutsen en Vincent in koor. “We gaan!,” schreeuwt de kapitein.

Al dat sentimentele gedoe is bij de Capes niet onopgemerkt gegaan en ze bereiden zich voor op het laatste gevecht in de fabriek. “Mojo, Master Gee. Wees zo stil mogelijk, als het kan, hou zelfs op met ademen,” fluistert Sylvano als laatste peptalk, want de Elta’s komen er al aangerend. “Daar zijn de bommen!,” schreeuwt kapitein Vernooij. Er klinkt een luide knal en overal is het hele team in rook gehuld. “Ik zie niks!” Voor hun klinkt alweer een luid gelach, en weer zucht Robbert. “Jullie dachten dat jullie op tijd waren, of niet?,” lacht Big S, met een remote control in zijn hand,”Ik moet jullie helaas teleurstellen. De rook klaart op en de Capes en Elta’s staan nu recht tegenover elkaar. “Sylvano, zelfs voor jou is dit een lage streek. Doe het niet,” zegt Robin voorzichtig. “Te laat, Kerststemkneus!,” schreeuw Master Gee en hij snelt naar Big S, om vervolgens de knop in te drukken. In een fractie van een seconde is alles weer in rook gehuld en lanceren de raketten met een enorm lawaai. Het hele Elta Team schreeuwt moord en brand. Het is gebeurd, ze kunnen er niets meer aan doen; ze hebben gefaald.

Een paar minuten na het incident blijkt dat de Capes zijn verdwenen en zakt Robin in elkaar. Het team rouwt om alle mensen die zijn gesneuveld. Robbert neemt het initiatief in handen en belt naar Keating: “Meneer?” “Met wie spreek ik? Robbert? Tange ben jij dat?” “Ja meneer. Ik heb slecht nieuws. Code Rood.” “Slang in je broek?” “Nee! Die andere code rood.” “Robbert, nee. Nee, Robbert. NEE! ... Wacht eens, dat wisten we al. Een paar minuten geleden zijn de raketten ingeslagen. In de Indische Oceaan. Jullie zijn helden, mannen!” Het team juicht nu en reageren elk op hun eigen manier.

Robin: ”Ik heb het gehad, ik ga bij een Kerstradio werken...”

Jacko: ”Ik heb het ook gehad, ik ga naar een uienpluk bedrijf!”

Robbert: “Och, ik heb het altijd wel geweten. En wie heeft er zout in m'n koffie gedaan?!”

Octave: “Heeft iemand mijn lipbalsem gezien?”

Gijs: “Oh, Vincent! Ik kan je wel kussen!”

Vincent: “Uhh, maybe some other time…”

Lutsen: “Eind goed, al goed, ik ga weer koeien melken. ’t Is mooi geweest zo.”

Dit artikel delen

Over de auteur