1. Verwondering en Jaloezie. En Muziek.

Verwondering en Jaloezie. En Muziek.

Ik ben muzikant. Dat zou ik kunnen zeggen, maar ik doe het niet. Het klopt dat ik een drumstel heb, vijf jaar les heb (gehad), en mij examen B heb gehaald. Het klopt dat ik een basgitaar heb waar ik redelijk meer overweg kan, waar ik aardig wat nummers op kan spelen. Het klopt dat ik een gitaar heb, die mijn vader toevallig een keer, lang geleden gekocht had, en die ik nu mee heb op vakantie. Het klopt dat ik op diezelfde en elke andere gitaar precies twee nummers en een riedeltje kan spelen. Maar ik zou mijzelf geen muzikant noemen.

Als ik aan een muzikant denk, denk ik bijvoorbeeld aan Joey Jordison, de drummer van Slipknot. Deze man mag er wellicht een beetje angstwekkend uitzien, en ook niet bepaald het humeur van een zonneschijn hebben, drummen kan hij wel! Zo keek ik laatst naar een van zijn drumsolo’s. Natuurlijk ontsprong er aan mij een gevoel van verbazing, bewondering, verwondering haast, hoe virtuoos hij met zijn drumstel omgaat, hoe snel zijn roffels over de toms glijden, hoe snel en toch gecontroleerd hij zijn dubbelbass van zich laat horen. Maar stiekem verschool zich tussen die verbazing, bewondering en verwondering ook een gevoel van jaloezie, die scheen te zeggen: “waarom kan hij dat, en ik niet? Het is niet eerlijk.” Maar dat is het wel. Dat moet ik toch toegeven, of ik nou wil of niet. Ten eerste leeft deze man waarschijnlijk voor de muziek, voor het drummen. Waarschijnlijk drumt hij in één maand, net zoveel als ik in één jaar, doe, misschien wil in mijn hele drumcarrière gedaan heb. En natuurlijk is deze beste man ook nog een stukje ouder. Daarom is het wel eerlijk. Maar toch kan ik het niet helpen, dat die gedachte bijna iedere keer door mijn hoofd flitst, als ik me weer eens verwonder over de kunde van deze man.

Misschien niet zo’n subtiele overgang, maar gelukkig is dit een weblog en geen recensie, maar een soortgelijke gedacht als degene die ik heb bij Joey Jordison, heb ik ook bij zijn band Slipknot. De songs rocken, daarover is voor mij geen twijfel mogelijk. Maar negen bandleden, is dat niet wat veel. Vooral als je je bedenkt dat ze maar liefst een DJ en een sampler hebben, twee percussionisten en daarbovenop nog een drummer. Maar de muziek is goed. Ik luister dan ook graag naar ze. De volgende stap zou dan zijn om een keer een concert te bezoeken, maar daar heb ik wat meer moeite mee. De heren van deze band hebben er namelijk traditie van gemaakt tijdens deze concerten maskers te dragen. En persoonlijk ben ik niet zo van de maskers. Maar de muziek is goed. Laat ik het daarom eerst maar gewoon bij luisteren alleen houden. Ze komen toch niet binnenkort in Nederland. Maar de gedachte blijft. Ik zal hem gewoon moeten negeren, en Joey gewoon de eerbied moeten geven die hij verdiend, en de jaloezie verdrijven. Gelukkig is de muziek van Slipknot in ieder geval goed.

Dit artikel delen

Over de auteur