1. Over vooroordelen, racisme en haat

Over vooroordelen, racisme en haat

Ik ben nu 17 jaar en leef al sinds groep 8 in Nederland. Het is me sindsdien bijzonder opgevallen dat 'jullie Nederlanders', ik weet eigenlijk niet of ik jullie moet zeggen aangezien ik jullie niet over een kam wil scheren, een probleem hebben met mensen uit Duitsland. Ik weet niet of het nou aan mij ligt maar het maakt niet uit wat ik doe of waar ik loop, maar ik krijg iedere keer commentaren op mijn afkomst. Mij maakt het op zich niet zoveel uit aangezien ik een 'dikke huid' heb maar af en toe gaat het toch wat te ver en dan vraag ik me af:"Wat heb ik jullie misdaan?"

Je zou nu kunnen stellen dat ik overdrijf aangezien ik hier over schrijf en nog niet in een ziekenhuis lig, maar ik zal een tweetal voorbeelden geven van mijn ,en ook dat van familieleden van mij, verleden hier in Nederland en over de commentaren van 'jullie'. Denk nu niet dat ik jullie verdacht van racisme, maar ik probeer op deze manier toch een beetje inzicht te krijgen in het Nederlandse denken, aangezien ik hier helemaal niks van snap.

Het begon allemaal 6 jaar geleden toen ik hier voor het eerst mijn nieuwe klasgenoten tegenkwam. Ik werd door mijn moeder al klaargestoomd voor het geval dat sommige mensen 'grappen' zouden maken over de dingen die zijn gebeurd tussen onze landen 60 jaar geleden. Maar tot mijn vreugde werd ik zonder enige boosheid ontvangen en het woord 'mof' verliet niemand zijn lippen. Dus ik was helemaal opgetogen over mijn ontvangst en ging dus met de eerder opgedane blijheid naar mijn eerste tennistraining in Vught. Hier werd ik echter minder warm ontvangen door mijn 'tennisgenoten'. Ik werd meerdere malen erop gewijsd dat IK, nota bene ik, in het verleden vele misdaden heb begaan en jullie heb vergast. Aangezien ik zulke reacties al heb verwacht, ging ik de discussie in met mijn 'kameraden'. Maar het had helemaal geen zin, aangezien ik ze niet van mening kon doen veranderen en ze het meer dan terecht vonden dat ik 'wat mocht lijden' voor de dingen die 'wij' in het verleden hebben gedaan.....

Je zou denken dat je na 6 jaar en een, in mijn ogen, goed verlopen integratie niet meer hoeft te rekenen op zulke uit de lucht gegrepen commentaren. Maar het tegendeel is waar. Het komt wekelijks nog voor op mijn school dat ik op, voor hun, grappige wijze op mijn afkomst wordt gewezen. Inmiddels maakt mij dat niks meer uit aangezien ik goede vrienden heb gemaakt en ik dacht dat die mensen dom zouden zijn aangezien ze zouden moeten weten dat ik met WO II niks te maken heb. Maar goed, dat is dus niet zo. MIjn pa maakt het regelmatig ook nog mee op zijn werk. 'Collega's', als je ze zo kunt noemen, die geen hand willen geven maar liever de hitlergroet geven en het iedere keer maar erin wrijven.

Ik vraag me dus heel kritisch af:"Waaraan heb(ben) ik/wij dit te danken?" Ben ik soms diegene die jullie grootvaders en grootmoeders in het verleden heeft vermoord?Heb ik überhaupt iemand van jullie familiegenoten vermoord? Nee toch...ik ben toch pas 17. Ik ben toch ook zeer geschokt over wat er in de periode van '39-'45 gebeurde en wat diegenen die toen in Duitsland leefden hebben gedaan. Ik weet toch vrij zeker dat diegenen die toen leefden en het hebben meegemaakt er nu ook spijt van hebben.

Ik denk toch dat ik dit allemaal niet verdiend heb, maar ik vraag me toch af waarom sommigen van 'jullie' dat doen. Zijn diegenen nou zo dom en weten niet wat er is gebeurd of denken ze dat ze mij mogen veroordelen voor datgene wat er 60 jaar geleden is gebeurd?

Hierbij geef ik jullie dus een inkijk in het leven dat ik hier tot nu toe heb geleefd. Denk nu niet dat ik in levensgevaar zweef want zo erg is het ook weer niet. Maar het doet wel iedere keer een beetje pijn om zulke commentaren te horen.

Dit artikel delen

Over de auteur