1. Big N's geniale mindfuck

Big N's geniale mindfuck

Twijfel, iets waar menig Wii-gamer wel eens last van heeft. Zodoende, sloeg ook de twijfel bij mij toe. Mijn nieuwste console had me lange tijd vermaakt; Wii Sports deed wat het moest doen –interesse wekken voor de Wii en z’n revolutionaire controls-, Wii Play kocht ik voor de extra remote en Twillight Princess was mijn eerste échte game-avontuur op mijn Wii (maar z’n effect ging grotendeels verloren door mijn onvermogen om een game van dergelijk kaliber te kunnen uitspelen zonder een handige walktrough, wat ik nadien sterk betreur). Daarna kwam Mario’s voetbalavontuurtje dat ik ondertussen al gedoopt heb tot de slechtste game van mijn vrij kleine collectie. En ook DragonBall Z: BT3 was maar beperkt speelbaar. Maar toen kwamen de klappers (althans, zo werden ze door velen benoemd): Metroid, Super Mario Galaxy en Mario Kart. Eén van de typische kenmerk van de Metroid-serie, die zowel betreurd als geprezen wordt, is het feit dat de game niet voor iedereen genietbaar is. Jammer genoeg behoor ik tot de verkeerde categorie en werd Metroid dus geen fantastische game voor mij. Mario Kart kan aanzien worden als een grote teleurstelling. Een te grote geluksfactor is nu eenmaal geen goede reclame om je game door ‘hardcore’ gamers te laten smaken. Gelukkig deed SMG dit allemaal vergeten en zo werd ik voor de eerste keer kort betoverd door Big N’s magie. Maar ook die game begon op een bepaald punt mijn aandacht te verliezen, dus verdween die na een tijdje ook uit het zicht.

Als je dit zo leest vraag je je waarschijnlijk af of ik me wel vermaak met mijn Wii. Wel, laat daar geen twijfel over bestaan. Ik wil mijn Wii voor geen geld kwijtraken. In mijn ogen is en blijft het een fantastisch apparaat. Het is alleen die ene vraag die door mijn hoofd bleef rondspoken: ‘Is dit nu alles?’. Nintendo zelf acht ik hier niet verantwoordelijk voor, dit ligt grotendeels aan mezelf en mijn gamegeschiedenis. Mijn Wii is namelijk mijn allereerste Nintendo-console ooit. Voorheen zwaaiden PS1 & 2 de plak onder mijn TV. Deze overstap van Sony naar Nintendo, wat betreft consoles (met handhelds is het net het omgekeerde), zorgt dus –langer dan gewenst- voor wat ongemakken i.v.m. aanpassing. En toen sloeg de twijfel toe…

Maar op een zonnige maandag was er dan eindelijk SSBB! De meest geanticipeerde game van vele Wii-eigenaren. Ikzelf ga nooit echt mee in een hype. Dat komt vooral omdat ik nog een vrij jonge gamer ben en dus weinig voorgeschiedenis heb wat betreft gamen. Daarom weet ik bijna nooit wat te verwachten en doe ik dus niet mee in de hype. Maar al na enkele uren met de game te hebben doorgebracht, kon ik niets anders doen dan lof uiten over deze parel. De game is praktisch zo volledig als maar mogelijk is en op bijna alle vlakken perfect. Maar SSBB deed meer dan me alleen maar overdonderen.

Het veranderde mijn visie op de toekomst van de Wii. De twijfel en het berouw sloegen om in hoop. Want Nintendo had me eindelijk overtuigd. Ze hebben me overtuigd van hun eigen kunnen en de mogelijkheden van hun console. Nu hopen dat deze ‘mindfuck’ van spijt en twijfel naar hoop en goede vooruitzichten blijft aanhouden. Ik besef ook dat ik nu nog op een roze wolk zit en dat ik uiteindelijk daarvan ga afstijgen –hopelijk donder ik er niet van af door één of andere aankondiging op de aankomende E3-, maar ik zal altijd blijven hopen dat Nintendo hun lijn van fantastische games, zoals Brawl, zal blijven doortrekken. Laten we hopen voor de komende E3! Voor het ogenblik geloof ik sterk in Big N, maar we moeten natuurlijk afwachten op nieuwe aankondigingen van games voor we weten hoe het verder zal aflopen met Nintendo, gedurende deze generatie. Believe…

Dit artikel delen

Over de auteur