1. Uit opa's oude doos, deel II – “Vijf keer fout”

Uit opa's oude doos, deel II – “Vijf keer fout”

Ja kindertjes, opa is er weer en brengt jullie terug naar het verleden. Toen jullie nog in de luiertjes zaten, waren de ouwe luitjes zoals ik nog jong en in den macht. Waar jullie je inlaten met slappe dance en hip hop, gedownload op MP3 en weggeschreven op recordable schijfjes, moesten wij het doen met cassettebandjes. Bandjes zijn een middeleeuwse techniek waarbij een magneetband, verpakt in een plastic rechthoekig doosje kon worden beschreven. Dat is bijna hetzelfde als een schijfje waar je MP3’s op brand, met de uitzondering dat het in real-time moest, en je dus zomaar een uur tot twee uur kwijt was om je bandje vol te zetten met je favoriete nummers.

En omdat het internet nog niet bestond, althans in de hoedanigheid zoals je die nu voor je ziet, konden we niets anders dan iedere week naar de Top 40/50/100 (er waren veel incarnaties gedurende de jaren, waarbij men of meer of minder ging toppen) luisteren en maar hopen dat je net op tijd was om op record te drukken zodat je het hele liedje had, met zo min mogelijk er om heen. Helaas was het zeer gebruikelijk voor de diskjockeys om aan het begin en eind van iedere plaat minstens 30 seconden te lullen. Waardoor je nooit een nummer 100% perfect had. Maar goed, ook dat had zo zijn charme.

Maar goed, we hebben het dus over lang geleden. Een tijd die jullie misschien amper bewust hebben meegemaakt, maar één die ons heeft overladen met een schat aan muzikale pareltjes. Nah ja, pareltjes is misschien een groot woord. Het zijn meer verkrachtingen van je gehoor. Neem me niet kwalijk, verkrachtingen die je oor strelen. Kindertjes, we gaan terug naar de jaren 90. Gaat ervoor zitten, maak een kringetje. Hier komen vijf extreem foute nummers, van vijf nog foutere acts die vroeger groen, geel en vooral grijs gedraaid werden.

Nummero uno is een nummertje van 2 Unlimited, jullie misschien bekent als een slap bandje van een paar vrouwtjes met dito slechte pop-nummers. Dit zijn echter rip-offs. Two Unlimited bestond namelijk al eerder, toen met twee leden. De eerste was een jonge heer, Ray Slijngaard genaamd, die zichzelf een rapper noemde en wel wat meer waard was dan 50 (gulden-)cent. En de tweede een aantrekkelijke jongedame, Anita Doth. Samen maakten ze hit na hit, waaronder deze klassieker: “No Limit.”

Ray Slijngaard was uiteraard niet de enige rapper in da house in de beginjaren ’90, neen kindertjes, neemt kennis met nummer twee: The Outhere Brothers, recht uit de winderige stad, Chicago. “Malik” Keith Mayberry en Hula Mahone waren verantwoordelijk voor instant classics, zoals “Boom Boom Boom,” “La La La Hey Hey” en “La De Da De De De (We Like To Party)”. Maar die titels verbleken naast hun ultieme hit en populaire 90’s catchphrase, “Don’t Stop (Wiggle Wiggle).”

De Zweden staan bekend om hun goeie muzieksmaak, wat onderschreven wordt voor de nummer drie uit deze lijst, Rednex. Rednex, bestaande uit de leden Anne Ericsson, Örjan "Öban" Öberg en Pat Reiniz hadden de geniale ingeving om countrymuziek te combineren met eurodance en brachten zo één van de grootste hits van het afgelopen decennium voort, “Cotton Eye Joe.”

Nummer vier bestaat uit twee broers, Bobby en Martin de Boer en ze woonden op de vierde verdieping. Samen met rapper D-Rock en zangeres Des’ray vormden ze 2 Brothers on the 4th Floor. Ze maakten jarenlang de ene na de andere hit, waaronder “Never Alone,” “Let Me Be Free,” “Fairytales” en “There is a Key.” De absolute topper in mijn ogen is echter deze: “Dreams (Will Come Alive).”

Nummer vijf is wat mij betreft de minst foute en meest legendarische. Scatman John. De goede man was al 52 toen hij zijn eerste hit scoorde en had een moeilijk leven achter de rug, omdat hij ernstig last had van stotteren. Hij was van oorsprong jazz pianist, maar toen hij ooit eens besloot om na een instrumentaal stukje een liedje mee te zingen, stotterend en alles, was de Scatman geboren. Door zijn zang te combineren met dance-muziek werd hij een instant-legende met zijn singles “Scatman (Ski-Ba-Bop-Ba-Dop-Bop)” en “Scatman’s World.” De eerstgenoemde vinden jullie hieronder.

R.I.P. Scatman John, 1942-1999

Tot zover onze reis naar het einde van de vorige eeuw. Dit was “vijf keer fout,” ik hoop dat jullie hebben genoten. Tot de volgende keer, als ik jullie opnieuw een blik gun in die goeie ouwe tijd, in “Uit opa’s oude doos.”

Dit artikel delen

Over de auteur