1. Een nacht vol eenzaamheid.

Een nacht vol eenzaamheid.

Een eenzame nacht, de held van de manenschijn kan niet altijd met gemaskerde ideeën de wereld verbeteren. Een wereld verbeteraar zo zie ik me zelf graag, in de nacht komt de werkelijkheid van je persoonlijkheid naar boven, een heerlijk gevoel. Enorm chaotische gedachten niet op orde te brengen door mijn onmetelijke relativeringsvermogen. Vermoeidheid kan pijn doen, maar wakker blijven is de oplossing.

Het kwaad zal niet lang meer heersen wanneer mijn duistere cape des gerechtigheid zijn entree weer maakt. De nacht is mijn tijd, iedereen kan lekker slapen omdat ik er elke nacht op uit ga met mijn cape, boemerang en vleesmes. Daar om de hoek 2 felblauwe ogen, in de duisterheid die de nacht biedt is het lastig om het walgelijke beest te identificeren. Maar niets zuivers kruipt op de grond om half 4 in de nacht, mijn dagger trekt mijn hand naar zich toe. Ik word overdonderd door een gevoel van heldhaftigheid. Het is mijn taak om de wereld te beschermen tegen walgelijke beesten van de onderwereld.

Vol adrenaline pak ik mijn dagger en schiet ik op het mismormel af, 1 steek in zijn brose lichaam. Heerlijk hoe mijn mes zijn weg vind door de inmiddels kapot gesneden organen van het onverdragelijke beest des onheils. Het bloed op de stoep raakt mijn schoenen. Schoenen ooit zo mooi die nu ondragelijk zijn in het openbaar. Het kreng is nog niet dood, een raar onbegrijpelijk gekrijs weet mij angstaanjagend te verwarren, wat voor demonenwolfje probeer ik hier toch te slachten?

Mijn boemerang lijkt de enige oplossing. Ik kijk naar het door schaduw verhulde beest, ik neem de tijd om de draaihoek van mijn boemerang te bepalen. Langzaam maar zeker zwaai ik mijn arm naar achter, de hand die de boemerang vast heeft knijpt het wapen van heldhaftigheid stevig vast. Met een geconcentreerde kracht gebundeld in mijn arm zwaai ik mijn arm met autobahn snelheid naar voren. Op het punt van hoogste snelheid laat ik de boemerang los.

Een afgrijselijke herrie blijkt de consequentie van mijn worp, een lawaai van brekend glas. Oh kut ik heb de boemerang door iemands ruit geworpen. Mijn aiming skills zijn te laag, ik had het kunnen.. nee ik had het moeten weten. De enige optie is om het mormel van duisternis te stompen met mijn vuist. BOEM! terecht! Het wezentje valt naar achter en valt daarmee direct in het licht van een lantarenpaal. Het beest is dood, en het licht weet de identiteit van het schepsel te onhullen.

Kut.. het is Dennis mijn 4 jarige buurjongetje die gister van huis is gelopen.. ach ja in ieder geval genoeg XP om mijn aiming skills op te krikken.

Slaap lekker kinders... Rich Dichman beschermt jullie... elke nacht.

Dit artikel delen

Over de auteur