1. GoldenEye

GoldenEye

Terwijl GoldenEye al in 1995 overal te zien was in de bioscopen, kwam Rareware twee jaar na dato (1997) doodleuk nog met het op de film gebaseerde spel. De makers hadden goed de tijd genomen en achteraf gezien is dat prijzenswaardig. Mede hierdoor is GoldenEye de boeken ingegaan als een baanbrekende first-person shooter die de harten van vele gamers heeft veroverd, waaronder die van mij.

Als tienjarig kereltje was ik behoorlijk onder de indruk van de filmische intro. Het was alsof je naar de film zat te kijken! Ook het spel zelf bevatte alle belangrijke elementen uit de film en de herkenbaarheid gaf een goed gevoel. Maar de fantastische wijze waarop het spel op de film was gebaseerd, was niet de reden voor het grote succes van Rareware’s spel. GoldenEye is voorgoed op de kaart gezet, omdat het hele spel van het eerste tot aan het laatste level pure klasse uitstraalde.

Hoewel de besturing perfect was, had ik als onervaren gamer op het begin moeite om de missies te voltooien. Maar al gauw kreeg ik het richten en schieten van de wapens door en wist ik de vijandelijke kogels zoveel mogelijk te ontwijken door veel naar links en rechts te bewegen. Het gevoel dat ik kreeg toen ik voor het eerst die sniper-rifle in m’n handen kreeg en met een welgemikt hoofdschot een nietsvermoedende soldaat omlegde, was onbeschrijfelijk. Ook genoot ik met volle teugen van het bungee-jumpen van de dam en het voltooien van het eerste level.

De levels zaten allemaal uitstekend in elkaar en de typische James Bond-missies stimuleerden het tactische denkvermogen. Het bleek al gauw dat een rustigere aanpak voor veel minder vijandelijke weerstand zou leiden dan een harde aanpak met oorverdovende wapens. Het was overigens een lust om te kiezen uit het zeer grote arsenaal aan wapens. Ook de vijanden zagen er bijzonder ‘echt’ uit en zakten realistisch in elkaar nadat ze volgepompt waren met lood. De perfecte gameplay, de ultieme James Bond-sfeer (wat een muziek!) en de tactisch opgestelde missies zorgden voor een unieke singleplayer-ervaring.

Het zou jaren duren voordat ik alles op Agent en Secret Agent had uitgespeeld. Ik promoveerde mezelf tot 00 Agent, maar dat bleek in eerste instantie onmogelijk. Ik richtte me op het behalen van alle cheats door levels binnen een zo kort mogelijk tijdsbestek uit te spelen. Dat bleek zo verslavend dat ik er elke keer weer alles aan deed om net een seconde sneller te zijn, ook al vergde dat maanden oefening. Ik werd heel goed in het spel en begon de missies stuk voor stuk op de hoogste moeilijkheidsgraad uit te spelen, door steeds weer iets verder te komen in de missies.

M’n hart klopte als nooit tevoren toen ik Natalya in het Control-level moest verdedigen tegen hordes vijanden en ik heb het werkelijk tientallen keren moeten overdoen voordat ik alles had uitgespeeld. Maar ik bleef het leuk vinden. En dat is de grote kracht van GoldenEye: het bleef leuk om te spelen, ook al liep je dertig keer tegen het bloedrode scherm aan. En ik hoef je natuurlijk niet te vertellen hoe het voelde als je het uiteindelijk tóch haalde.

De ultieme beloning was Egyptian. Toen ik na een maand spelen ook dat level doorhad, had ik echt alles uitgespeeld, ook op het gebied van cheats. Snellere tijden lagen niet binnen mijn mogelijkheden. Het werd tijd om de multiplayer nog intensiever te spelen. Vrienden schaften het spel ook aan en werden gelijkwaardig aan mij, met bloedstollende multiplayer-sessies tot gevolg. De kat-en-muis-spelletjes in Facility en de verschillende strategieën in Temple; het is onvergetelijk en tot op de dag van vandaag is het bijzonder leuk om te spelen.

Ja, ook anno 2004 kan GoldenEye zich meten met de beste first-person shooters van nu. Zelfs een spel als Perfect Dark en later Halo kan niet voorkomen dat ik af en toe nog terugkeer naar GoldenEye. Of ik nu even snel de Silo rondvlieg, nietsvermoedende bewakers in Facility omleg of in de multiplayer met vrienden granaten en mijnen ga gooien, de kwaliteit van het spel blijft voor altijd zichtbaar. Misschien wordt het tijd om het spel af te sluiten en de herinneren ongestoord te koesteren, maar duidelijk is dat GoldenEye ongekend (en misschien wel ongelimiteerd!) lang leuk blijft.

Dit artikel delen

Over de auteur

Crew De redactie van InsideGamer.nl

Reacties

  • Deze heb ik zoveel gespeeld, samen met 3 vrienden….. wow en ik won 99 vd 100 keer :D



    zelfs met teams 1 vs 3 won ik best vaak :)

  • leuk artikel!

    Goldeneye is idd een van de beste shooters ooit. Ik had ook een kloppend hart bij het control level met Natalya voor de beste tijd, wat een bruut level! Ik weet nog dat ik met vrienden de multiplayer helemaal kapot speelde, wat wij deden was het scherm in tweeen delen met een groot stuk karton en dan ging het ene team hoger zitten dan het andere zodat je elkaars scherm niet kon zien!

  • wat wij deden was het scherm in tweeen delen met een groot stuk karton en dan ging het ene team hoger zitten dan het andere zodat je elkaars scherm niet kon zien!

    hehe grappig, zoiets heb ik nog niet gehoord :)

  • ik heb meteen zin om goldeneye te spelen…..ik watertande al bij het zien van die guns….

  • Goldeneye = beste shooter op de n64 als het gaat om de singleplayer, Perfect Dark ruleert op het gebied van de multiplayer

  • Wat -Arno- zegt klopt. Goldeneye heb ik niet echt vaak multiplayer gespeeld, in tegenstelling tot Perfect Dark. Maar de Single Player is echt beter in Goldeneye. Door die game werd de film voor mij gewoon een stuk beter :D

  • wat waren die tijden toch mooi

    ik zal die n64 nooit meer vergeten snik snik

  • Blijft mooi spel. Altijd maar die kut Odjob die iemand nam, schoot er altijd overheen :P En 'Man With The Golden Gun' was altijd zo mooi met dat ene schot :D

  • Triforce_power: wat je zegt over dat de film beter werd na het spelen van het spel klopt. Ik heb de film al drie keer gezien, terwijl het echt niet zo'n hele goede film is eigenlijk :).



    NOX: bedankt. Wat je zegt over dat karton tussen de schermen is wel een goed idee. Moet je ook de radar uitzetten, dat verhoogt de spanning nog meer :).



    En Oddjob werd mij bij alleen gekozen door slechte tegenstanders. De beteren namen Jaws :).


  • Ik kan me die laser gun nog goed herrinneren

    In dat ene level met dat toilet waar je in kon springen…

    … als je daar op de deur van de ingang van het toilet schoot zag je de laser ergens helemaal aan de andere kant van het level eruit schietenn :D

  • *gaat zijn n64 aansluiten en goldeneye spelen*

  • *zit thuis , maar geen zin om in de kast te duiken om mijn N 64 op te zoeken *



    Heeft er iemand een N64 converter te ruil ? Heb PD alleen USA versie .

  • Is nog steeds een fantastisch spel. Moet al weer lachen bij de gedachte hoe ik altijd mijn broertje afslachte met multyplayer. Grote vallen maken met de remote mines. Goeie ouwe tijd– snik—

  • leuk artikel maar wel een beetje erg serieus

  • Ik heb hem gisteren toevallig nog gespeeld!!!Nog steeds leuk,alleen ja…niet te vergelijken meer met de games van deze tijd.Logisch natuurlijk.Multiplayer was altijd vette fun.

  • was lol de ene pakte odjobb en dan nog bukken en de andere jaws.

  • 1 van de beste spellen die ik ooit heb gespeeld…wat een verschrikkelijk vette game!!

  • Heb het altijd met veel plezier gespeeld.

    Heb geen n64 meer dus kan het niet nog is spelen :(

  • @Wman ik had PD op eBay gehaald , en die N64 ook trouwens .

  • De missie om Natalya te beschermen in het Control-level was idd zo gruwelijk moeilijk. Heb het uiteindelijk gehaald door een vriend het eerste gedeelte te laten spelen (hij hield altijd veel kogels over :) en daarna ging ik Natalya beschermen en daar was ik weer goed in.



    De multiplayer zoals iedereen hierboven ook zegt was te gek. Zoveel keus qua wapens, heb zelf nachten tegen elkaar gevochten met alleen slaan. Levels vol gooien met proxi en dan vooral in de facility bij de wc's en je dan verstoppen in de schacht…….een woord is hier op zijn plaats ..HEERLIJK



    Ben het trouwens met Wman eens dat een groot gemis in de multiplayer het dam level was.



    Meest geliefde karakter: Boris

    Meest geliefde wapen: ehh….Rpc100 (of zoiets)

    Meest geliefde Multiplayerlevel: ehh help again, het level dat je in de gevangenis begint

    Meest geliefde Singelplayerlevel: Heel moeilijk, maar de dam komt iig erg hoog







Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren