1. Gewoon even over Japan enzo...

Gewoon even over Japan enzo...

Zo nu en dan kijk ik eens tussen de weblogs van Insidegamer... zeker eens per week. Meestal gaat het over games natuurlijk, het blijft een website gericht op de gamers-doelgroep. Andere keren zitten er gewone weblogs tussen over gebeurtenissen die mensen willen delen, hetzij een goede of een slechte ervaring. Dan zijn er ook nog te trietste weblogs die niet langer dan 3 regels zijn of gewoon uitermate slecht. Zo nu en dan zie ik gelukkig een weblog die me aan het denken zet, dat vind ik persoonlijk de mooiste. Er zullen ook vast wel 'catagoriën' zijn die ik vergeten ben.

Waar je mijn weblog neer zou zetten moet je zelf maar bepalen, ik ga het hebben over Japan. Japan? Nihon & Nihonjin, Japan & Japanners. Zelf ben ik al jaren gefascineerd door het land van de reizende zon, dat komt niet alleen door de games die ik veelvuldig speel, ook de manga, de anime, de gewoontes, de geschiedenis, de Japanse TV en zelfs de "chindogu". Sinds kort ben ik ook bezig met het leren van de taal der Japanners. Ik moet zeggen, wat je al verwachtte, het is een lastig taaltje, wat op het eerste gezicht erg rommelig is. Als je 'iets' verder bent, zal je ook zeggen, gramaticaal gezien, dat het een erg primitief taaltje is. Je zegt bijvoorbeeld "Ik ben Henk Riem", door te zeggen "Watashi wa Obi Henku desu", wat letterlijk vertaald "Ik Riem Henk zijn." betekend. Zoals je ziet zeg je bij het voorstellen in Japan altijd eerst je achternaam, dán pas je voornaam. Een klein voorbeeldje: "Satoru Iwata" & "Shigeru Miyamoto". Hun voornamen zijn Satoru en Shigeru, maar als zij in 'het nieuws' verschijnen zie je altijd, dat dat met hun achternaam gebeurd.

Japanse TV heb ik sinds deze zomervakantie eigenlijk ontdekt, wat ik voornamelijk op Youtube heb zitten kijken. Wat is namelijk het geval? Japanse TV slaat soms zó erg nergens op, dat het gewoon grappig is. Het eerste wat me gelijk weer tebinnen schiet is het ‘kattengewichtheffen’, een titel die ik op youtube zag staan. Mijn eerste gedachte waren: “Huh? Een show over hoeveel katten iemand op kan tillen? Vage shit...” Ik klikte gewoon uit nieuwsgierigheid en zag dat het de katten waren die het gewicht moesten tillen, maar wel in de vorm van vis. "Bekijk dit zelf hier." Daarnaast heb ik me een hele (ietwat aangeschoten) avond vermaakt met het ‘silent library’ fenomeen uit Japan. Mensen die weleens anime kijken of meer weten van Japan, weten dat leedvermaak het érg goed doet op de humorschaal. Als je wilt weten wat "Silent Library" is; het speelt zich af in een willekeurige bibliotheek. Je ziet een ‘straf’ op een blaadje staan die je moet ondergaan als je de doodshoofdkaart pakt. Het kan erg vermakelijk zijn als je van een beetje leedvermaak houd.

Ik merk dat mijn Blogs soms wat lang worden, dus laat ik het voorlopig hier maar bij. Als er interesse zou zijn, kan ik een andere keer wat over de japanse taal vertellen... Nu even niet, anders wordt het ‘iets’ te lang...

Dit artikel delen

Over de auteur