1. YOFL: René's eentonige smaak 3 (Fin)

YOFL: René's eentonige smaak 3 (Fin)

Najah, nog eentje om het af te leren dan. Dit wordt de laatste log over mijn type muziek, maar dit keer begin ik eens anders. Muziek die ik kut vind. Nu kan niemand in deze wereld denk ik objectief oordelen over muziek. Iedereen heeft zijn voorkeuren voor een bepaalde stijl en kan iets anders niet makkelijk waarderen. Om het simpel te houden, ik ben zo’n type. Rap bijvoorbeeld. Nu zeg ik niet dat het rommel is, want het is mijn ding niet. Maar ik moet zeggen, ik hoor wel eens een nummer of zie de bijbehorende clip en dan heb ik zoiets van: oh. Een klasgenoot van me verzekert me dat de huidige nieuwe stroming, die hij ook wel liefkozend “zonnebrilnegers” noemt echt geen fuck voor stellen. Zal allemaal wel dan. Ik zie niks anders dan misplaatste macho’s pronken met hun sletjes die ze nu opeens wel kunnen krijgen door het geld. Of dat ze voor de zoveelste keer een extra gat mochten verwelkomen in hun kont door een verdwaalde kogel ofzo. Over mijn ongenoegen richting trance, dance, hardstyle etc. begin ik maar eens niet, want dan ben ik 2 uur verder voordat ik klaar ben. (En ik krijg Needakill op mijn dak. I kid, I kid) Maar waar ik een gruwelijke hekel heb, is aan een nummer wat ik pas gehoord heb, mwah, een paar weken geleden? Het betreft het nummer ‘I kissed a girl’ van Kate Perry. Het valt op, dat mensen alleen het leuk vinden omdat ze zingt over dat ze een meisje gezoend heeft. Oeh whoopdiefukkingdoo. No offense kinders, maar als je lesbo’s wil zien, genoeg sites op het internet. Het kwaad:

Gedverdemme. Niet zo zeer het deerntje, maar jullie snappen het. Over naar leukere dingen. Afgelopen week heb ik maar voordat het nieuwe schooljaar een paar nieuwe cd’tjes gekocht. Rated R van the Queens of the Stone Age, the Best of Blur, the Rising en Magic van Bruce Springsteen. Naar die laatste ben ik het afgelopen jaar meer naar luisteren. Tuurlijk, ik ken ook zijn nummers zoals Dancing in the Dark, Born in the USA en natuurlijk de eeuwige favoriet in de Top 2000, the River. Maar daankzij een vriend heb ik meer nummers ontdekt van Bruce en ik moet zeggen dat het me allemaal wel aanspreekt. Op the Rising staat het fantastisch coole nummer Further on (up the road) dat werkelijk heerlijk is om naar te luisteren wanneer je op weg gaat naar werk en/of school. Maar, wat mij direct opviel aan die andere cd, Magic, was het nummer Radio Nowhere. Echt een heerlijk begin van de cd, maar ook gewoon prettig om naar te luisteren.

Blur moet ik volgens mij nog een beetje inkomen. Het is heel gek, ik kan me alleen Song 2 van de groep voor de geest halen, maar de rest van de muziek is heel anders dan je zou verwachten. Over andere groepen gesproken die ik pas ging waarderen nadat ik vaker naar hun platen luisterde. Neem nu Franz Ferdinand. Deze Schotse formatie brak door met hun debuutalbum getiteld Franz Ferdinand. Met natuurlijk de toffe single Take Me Out. Het duurde wel even voordat ik de cd echt kon waarderen, maar er was één nummer die ik direct al geweldig vond en nog steeds vind.

Misschien vreemd voor sommigen, maar een band waar ik eerst ook een beetje moeite mee had om het cool te vinden is Radiohead. Ik heb OK Computer en ook ergens Hail to the Thief liggen, maar het klikte eerst niet echt. Maar dat was een paar jaar geleden en inmiddels heb ik het weer eens opgepikt en nu kan ik het toch meer waarderen als een aantal jaar geleden. Tuurlijk heb je daar de klassiekers zoals Creep en Street Spirit, maar nu kan ik ook nummers zoals een Idioteque en Fake Plastic Trees beter beluisteren. Waar het aan ligt, geen idee. Maar ondanks alles, voor mij blijft Radiohead ook gewoon Paranoid Android. Die clip is geniaal.

Als één na laatste nog een band die waarschijnlijk een groot deel niet kent. Sterker nog, ik had er ook nog nooit van gehoord. Ik heb het over VAST, oftwel Visual Audio Sensory Theater. Tijdens een zoektocht op youtube voor stukjes uit de film Equilibrium met Christian Bale, kwam ik opeens de filmbeelden tegen, met daaronder het nummer Touched. Een werkelijk prachtig nummer en alleen daardoor heb ik hun debuut cd uit de States laten komen. Deze cd is trouwens erg tof, alhoewel sommige nummers wel een beetje op elkaar lijken. Dat is dus ook op dit moment mijn grootste probleem met de andere albums: het schijnt meer vanhetzelfde te zijn en om dat uit de states te laten komen... tjah.

Nou en bij deze ga ik mijn reeks weblogs over ééntonige smaak afronden. Geen idee hoe jullie er over nadenken over de muziek die ik luister, maar ik hoop dat jullie wel enig plezier hebben gehad bij het lezen en luisteren van deze logs. Als afsluiter toch voor mij persoonlijk, één van de mooiste nummers ooit gemaakt. Noem me een softie, maar die kan gewoon niet kapot bij me. Ontelbare keren gehoord in mijn leven, ook al live. Maar hij blijft geweldig.

Dit artikel delen

Over de auteur