1. Whee-hee!

Whee-hee!

De deelnemers staan klaar om te knallen. Motoren ronken. In je ooghoeken zie je je tegenstander de lippen tegen elkaar spannen en de ogen fijnknijpen. Zweet glijdt langs je voorhoofd. De teller loopt af. 3...2...Van de stress druk je bijna de knoppen door je Wii-Mote heen. 1... Het moment is daar! Whee-hee! Je tegenstander achterlatend in een wolk van stof rij je bij de eerste de beste bocht van het parcous. Typisch. Tandenknarsend kijk je toe hoe Lakitu je tergend langzaam weer op de baan zet, zijn sadistische glimlach vervloekend. Je tegenstander rijdt ondertussen vrolijk fluitend mee in de kopgroep.

Mario Kart Wii. Als er één game is die mij weer achter de buis gekluisterd heeft, dan is het deze wel. Onbeschrijflijke gevoelens van weleer komen weer omhoog drijven. De spanning van competitie, de frustratie van die gemiste schans, de stress van dat gepiep uit je Wii-Mote terwijl je in de verte de finish-lijn ziet verschijnen. Pieeeeuwww!!! 7e plaats. Ja, kruip maar lekker in je schild, vervelende schildpad.

Ja, wat een fijne game is dit. Het gebrek aan een 2-player Grand Prix is dan wel onbegrijpelijk, een 12-player online Rainbow Road -ik prefereer trouwens de naam Satan's Glijbaan der Ellende- maakt een hoop goed. Vooral als je twee users ziet met dezelfde naam, waarvan de een steeds achteraan gaat rijden om de beste items te krijgen en de ander te helpen. Om vervolgens dat hulpje met drie goed getimede rode schilden van het parcours af te klappen, zodat die ander met zijn hippe gouden stuurtje en 7000 ranking zich maar moet zien te redden voorin. Die paar puntjes van mij geef ik dan met plezier weg. Of lekker slipstreamen achter een groep kormuiten om dan net voor de finish lijn er voorbij te schieten.

Deze game haalt het beest weer in mij naar boven en ik geniet er met volle teugen van. Tijd om wat Friend Codes te verzamelen :)

Dit artikel delen

Over de auteur