1. Een pijnlijke bedoening

Een pijnlijke bedoening

Een woord vooraf: het volgende verhaal kan voor sommigen schokkend overkomen. Wees dan zo verstandig om het niet door te lezen.

De afgelopen jaren zie je dat videogames serieuzere onderwerpen aan gaan snijden. Ze krijgen steeds meer body, inhoud zeg maar. Steeds vaker vertellen ze een heel serieus verhaal en stellen ze bepaalde maatschappelijke zaken aan de kaak: denk aan oorlog, bepaalde politieke beslissingen.

Bovendien zijn ontwikkelaars er bijzonder goed in geworden ons een avontuur te laten beleven dat we in het dagelijks leven nooit zo extreem tegenkomen. Dat maakt het juist leuk. Dit varieert van The Sims (een weerspiegeling van je eigen oersaaie leventje...) tot sci-fi gevechten in Halo. Toekomst en verleden worden net zo vaak aangewend als hedendaagse taferelen.

Maar datzelfde geldt voor oorlog en voor moord. Hoeveel games spelen zich af in een oorlogsgebied en brengen inmiddels haarfijn de finesses van een sluipschutter in beeld? En hoe populair is Manhunt eigenlijk niet, als we tussen de regeltjes lezen?

Wat ik dan wel mis, is een game die over pijn gaat. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet iemand die van pijn geniet. Ik vind het heerlijk als het 's ochtends 8 uur is en ik de hele nacht een feestje heb gehad, mijn benen zeer doen en ik op de trein naar huis sta te wachten. Ik hoef alleen geen mes in mijn maag, stomp in mijn ballen of een notenkraker op mijn testikels.

Games waarbij bloed en verminking een grote rol spelen zijn er genoeg, maar waar mensen echt slecht tegen kunnen is een van pijn vertrokken gezicht. Uiteraard bedoel ik dan een serieus spel, niet zo'n party-poopert als Pain. Ik snap dan ook niet dat er nog geen ontwikkelaar is die gamers die nieuwe ervaring wil gunnen. Een game die 'pijn' zo in beeld brengt dat men alleen maar wil doorspelen omdat ze van sensatie en leedvermaak houden. De films zijn populair genoeg, toch?

Ik bedoel maar, we lopen altijd te zeuren dat alle games op elkaar lijken. Alle shooters zijn hetzelfde, al die poepspelletjes op de Wii zijn hetzelfde... Maar eigenlijk staan we ook niet open voor nieuwe concepten. De hardcore drukt Wii Fit de kop in terwijl, als het initiatief toegejuicht wordt, er genoeg interessants uit te halen is. Maar wedden dat iedereen nu denkt dat ik zo gek als een deur ben en er tamelijk weinig mensen zijn die warmlopen bij het idee van een spelletje pure pijn? Eentje die je een ervaring bezorgt die je nooit meer vergeet, namelijk de gezichtsuitdrukking van iemand wie nog 20 uur lang alleen maar lijden te wachten staat? Of de kwelling die iemand voelt van een jarenlang, psychisch lijden.

Ik zou alleen maar kunnen janken bij het idee alleen al.

Dit artikel delen

Over de auteur