1. Joint Operations: Typhoon Rising

Joint Operations: Typhoon Rising

Een klein half jaar geleden werd de wereld van het online gamen positief ‘verrast’ door de komst van Joint Operations: Typhoon Rising. Het spel was door de massaalheid van de multiplayer modus vrijwel uniek, en kon internationaal op redelijk wat positieve geluiden vanuit de media rekenen. In het kader van de themaweek rond de uitbreiding op dat spel, Joint Operations: Escalation, kijken we terug om uit te vinden wat nou precies de kracht achter het origineel was.

Wanneer je het spel nu voor het eerst zou spelen, zou je één ding vrijwel direct opvallen: het is niet bedoeld om in je eentje te spelen. De singleplayer modus blijft beperkt tot een korte training waarin je de basistechnieken in het spel leert. Daarna moet er verbinding gezocht worden met Novaworld, het grote online netwerk van Novalogic. Novaworld is overigens ook op Internet te vinden, waar spelers een eigen account kunnen registreren met hun CD code.

Eenmaal ingelogd kan er een keuze worden gemaakt uit veel verschillende servers, en de oplettende speler ziet het direct: er kunnen aardig wat mensen meedoen in één spel. Joint Operations: Typhoon Rising ondersteunt een maximum van maar liefst 150 spelers tegelijk op één server, tot nog toe een unicum. Toen ik voor het eerst hoorde van deze capaciteit, was ik nogal sceptisch over hoe dat technisch zijn uitwerking zou hebben. Immers, veel spellen hadden het al moeilijk moet 32 man. Toen ik op de E3 echter het spel voor het eerst zelf kon spelen, was ik meteen om: met 150 man op één server is een fantastische ervaring.

De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het voor de meeste spellen ook niet te doen is om 150 man in een spel te zetten. Je zou bij wijze van spreken niet eens kunnen respawnen zonder direct afgeknald te worden. Dat probleem bestaat in Joint Operations: Typhoon Rising niet. In de eerste plaats zijn de omgevingen daar simpelweg te groot voor. De maps zijn soms meer dan tien vierkante kilometer groot. Daarbij is er ook nog het systeem waarbij de verschillende basissen en outposts in de juiste volgorde ingenomen moeten worden. De rebellen beginnen bijvoorbeeld bij hun eigen basis (F), en hebben verder punten E en D in bezit, terwijl het Joint Operations leger met A, B en C begint. Dan zijn C en D, de twee ‘buitenste’ punten de plekken waar om gestreden kan worden. Dit is dus anders dan bijvoorbeeld Battlefield, waar elk punt op welk moment dan ook ingenomen kan worden. Het zorgt voor meer actie, en voor ultieme chaos wanneer de server goed vol zit.

Zoals ik al aangaf, van technische problemen was desondanks weinig te merken. Af en toe, wanneer het merendeel van de spelers richting één punt trok, en er een hels vuurgevecht ontstond, wilde de het spel wel eens haperingen vertonen in de vorm van lag, maar dat verdween vaak net zo snel als dat het gekomen was. Door de stabiliteit was er ook binnen de gameplay vrij veel mogelijk. Daarbij was het devies echter wel: samenwerken. ‘Samen sta je sterk’, want dan vlieg je met een volle helikopter op je doel af en kun je een positie overnemen, maar alleen is maar alleen, en wordt je zonder pardon afgeknald. In dit spel geen plaats voor rambo’s, teamwork is noodzakelijk. Dit geldt voornamelijk bij het vervoer. Even wachten op wat passagiers is wel zo sociaal; een paar kilometer lopen voor je eindelijk eens kunt knallen is niet leuk.

Had het spel dan helemaal geen minpunten? Die waren er zeker wel. Wie bovenstaande alinea daadwerkelijk heeft gelezen, snapt het negatieve aspect aan deze opzet: het is een nobele gedachte, maar denk niet dat iedereen even sociaal en even teamgericht is ingesteld. Het gebeurt te vaak dat je minutenlang ver weg van de actie bent. Een flinke wandeling later bereik je het vuurgevecht eindelijk, om vervolgens direct omgelegd te worden: ze hadden je al van ver aan zien komen. Daarmee kom ik ook direct op een ander heikel punt: de moeilijkheidsgraad. Joint Operations: Typhoon Rising pak je niet zomaar even op om even snel een potje te spelen. Dat kan misschien als je het spel al maanden veel hebt gespeeld, maar zeker in het begin is het gewoon behoorlijk moeilijk. Zeker er niet samengewerkt wordt zul je als individu snel je bodybag kunnen opzoeken. Uiteraard is het allemaal te leren, maar de gedesillusioneerde beginner zal het spel om deze reden wellicht na een paar uur op de stapel ‘eens maar nooit meer’ dumpen.

Joint Operations: Typhoon Rising was dus absoluut een waardevolle toevoeging aan het scala van online speelbare spellen op de PC. Het moge duidelijk zijn: de sterkste punten van het spel komen voort uit het feit dat het spel nagenoeg probleemloos een recordaantal van 150 man tegelijk op één server aankan. Dat, en het samenwerkingsaspect maakt dat Joint Operations: Typhoon Rising gewoon een goed spel was. Hopelijk kan de uitbreiding die naam hooghouden.

Dit artikel delen

Over de auteur

Crew De redactie van InsideGamer.nl

Reacties

  • Dit spel ownt hard, ik speel het al erg lang en het verveeld nog lang niet! :) Ik kan het nauwelijks wachten op Escalation.

  • Jammer dat deze game zo'n lage bekenheid heeft. Ik had er eerst iets van gehoord maar nu ik dit lees ga ik em zeker in huis halen.

  • dan moet je denk ik nog even de laatste patch installeren…

  • ik hou het bij CS:Source ;P

  • Dit kan je moeilijk vergelijken met CS: Source he. Als je joint ops speeld is dat echt een totaal ander gevoel. Joint ops is gewoon een spel dat je moet hebben als je een beetje van multiplayer houdt.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren