1. Held

Held

Mensen hebben idolen nodig. Iemand om naar op te kijken. Voor sommigen is dit hun grote voorbeeld, voor anderen gewoon de persoon die de dingen maakt waar je altijd van kan en blijft genieten. Recentelijk heb ik ontdekt dat ik dat ook heb!

En dit is hem. Nou ja…

Dit is een ietwat recentere foto van ‘em.

Geinige vent, niet?

Voor velen opnieuw een rare pipo die zijn duivels komt ontbinden in de muziekbusiness, maar voor mij veel meer. Deze pipo heet Serj Tankian. Ja, dat lees je goed. Serj is namelijk een Amerikaan die zijn roots vind in Armenië en zo dus ook aan zijn bijzondere naam komt. Hij is dus een idool van me. ‘Held’ past eerder als benaming bij hem vind ik. Rockheld welteverstaan.

Even wat broodnodige geschiedenis van Serj om me te kunnen volgen in mijn verhaal. In Beiroet, z’n eerste woonplaats, leerde de toen nog jonge rockheld voor het eerst spelen op een instrument: de fluit. Dankzij de vele Armeense gezangen van zijn vader leerde jonge Tankian junior zingen en zo kwam hij ook aan zijn speciale stemgeluid dat volkomen eigen is aan hem. Niemand slaagt er in om hem te imiteren. Originaliteit heeft hij dus al van kinds af aan meegekregen. Het leven gaat door en de jonge held immigreert naar de US. Daar studeert hij af en het leven gaat z’n gangetje…

Tot in ’95 hij samen met enkele Armeense vrienden een bandje genaamd ‘System of a Down’ opricht.

Familiefotootje:

Van links naar rechts: Serj, Daron, Shavo en John.

Sympathiek bendetje ongeregeld tesaam. :D

Daarvoor hadden de bandleden, die af en toe de band verlieten en weer terug kwamen, al geëxperimenteerd met andere bands enzo, maar dat werd geen succes. Na verloop van tijd ging de band ‘on hold’. Vele geruchten daarover op het internet met als meest geloofbare dat de leden even hun eigen ding willen doen en later misschien wel nog terug samen komen. Beetje vergelijkbaar met Rage against the Machine. Zodoende is Serj dus nu solo bezig met zijn eerste album uit in ’07 en een tweede komende in 2009. Tot zover het geschiedenislesje.

Voor Serj begon alles met SOAD (vanaf nu de afkorting van System of a Down) en voor mij geldt hetzelfde. Als jong knaapje die het internet leerde kennen kwam ik per toeval eens uit bij een video met daarop ‘Chop Suey’ als begeleidende song. Ik begon hun muziek te appreciëren en de zaken escaleerde. Sindsdien is SOAD één van mijn favoriete bands ever. Ter illustratie van mijn statement, hier enkele voorbeelden van hun magie:

Het onderwerp alleen al… Het snelle tempo en de fantastische zang in deze song maakt ‘Violent Pornography’ tot een van mijn absolute favorieten. Nu allemaal samen: ‘It's a violent pornography! Choking chicks and SODOMY! The kinda shit you get on your TV!’…

Of to the next.

Again: lekker veel tempo en fantastisch samenspel tussen Serj en Daron. Ook een duidelijke boodschap in ‘Sad Statue’: Bush heeft het verneukt en de Amerikanen (vooral jongeren) zijn z’n veroveringsbeleid dat afstamt uit de middeleeuwen beu. Ze willen niet dat Bush de zaken in de hele wereld onder zijn controle houdt. SOAD heeft dus ook wel een klare kijk op de zaak!

Maar heelaas. Alle mooie liedjes duren niet lang en zo kwam dus ook aan System een (tijdelijk) einde. Maar niet gevreesd voor de fans! Serj schittert solo en Daron rockt samen met John verder in Scars on Broadway. Scars kan ik jammergenoeg niet zo heel erg smaken, maar één liedje van hen bevalt me wel: ‘They say’.

Not bad, not bad at all. Maar…

Daron stond bekend als een beetje van een egoïst en wilde vaak zelf de hele tijd zingen in plaats van naast Serj of in twee à drie liedjes. Vandaar waarschijnlijk dat er ook wat strubbelingen waren in de band, maar kom. Op zich is daar niks mis mee, hij kan zingen, maar niet als de leadzanger! Als ik veel Scars on Broadway of de songs waarin Daron al het zangwerk doet luister, ga ik me na een tijdje afvragen waar Serj blijft. Het klinkt gewoon niet juist… Daarom is mijn sympathie voor Scars on Broadway eerder beperkt.

Back on topic: Serj is dus eigenlijke de grote spilfiguur waar het in deze log om draait!

Serj ging dus solo en bracht z’n eerste plaat uit, genaamd ‘Elect the Dead’. Een korte samenvatting van die CD: PURE AWESOMENESS. Het is goud gegoten in geluidsgolven die je oren naar de zevende hemel doen zweven waar ze vertroeteld worden door de engelen van god.

Kijk en geniet:

‘Empty Walls’ klaagt dus weer zowat het hele Amerikaanse systeem aan samen met hun buitenlandse politiek (let ook op de subtiele verwijzing naar 9/11 met de twee blokkentorens en het vliegtuigje). Typisch Serj en ook een magnifieke song op zich!

Van het Amerikaanse prutbeleid naar de opwarming van de aarde. Met ‘Sky is over’ doet meneer Tankian z’n zegje over dat veelbesproken onderwerp. Hij vraagt zich af wat er zou gebeuren als de lucht écht zou verdwijnen. Hij protesteert er zogezegd tegen dat de lucht zou verdwijnen want hij weet (net als iedere weldenkende mens) dat dat het einde van de wereld betekent. Op het einde verschijnt er dan ook “Civilization is over”… Let daarbij nog eens op het inleidende pianostukje (en de allerlaatste noot :P), Serj is namelijk een veelzijdige artiest en laat dit ook in veel van zijn songs blijken!

Als laatste filmpje heb ik voor ‘Lie lie lie’ gekozen. Waarom vraag je? Omdat het een mysterieuzer (lees:raarder) liedje is, maar ook weer echt Serj is. You hate it or you love it.

Wat ik wil dat je onthoudt: Serj is my f*cking hero. Zijn vroegere band is geniaal en solo rockt hij even goed. ‘Elect the dead’ had je eigenlijk al moeten hebben en Scars on Broadway moet je ook eens checken.

Herkenbaar? Vind je Serj of SOAD even goed als ik of heb ook rockhelden waarvan je wat wil zeggen? Plaats een reactie…

Dit artikel delen

Over de auteur