1. F*ck Jou, Intertoys.

F*ck Jou, Intertoys.

De tijd tikt voorbij en regendruppels spatten uit elkaar op de straatstenen, die ik fietsend passeer. De donderdagmiddag heeft zichzelf voor de zoveelste keer aangekondigd, dit keer met een gigantische regenbui. Vandaar dat mijn vrolijke bui, vanwege het laatste uur uitval, al snel omslaat in een 'overlevings-instinct'. Door krampachtig in elkaar gedoken te fietsen, probeer ik mijn lichaamstemperatuur constant te houden en de genadeloze regendrupjes te vermijden. Tevergeefs merk ik al snel, de vloeibare massa lijkt met steeds grotere mate uit de grijze wolken te vallen en drenkt moeiteloos door mijn dunne jack heen. Mensen duiken hopeloos in hoekjes en schuilen tevergeefs onder kapotte afdakjes, ik had mijn plan echter allang uitgestippeld.

Een klein, kleurrijk gebouw is slechts enkele honderden meters van mij verwijderd. Het pand is bedekt met grote posters en kent een aantal schilderingen op de muren. Na enig onderzoek kwam ik tot de conclusie dat de 'Intertoys' dé plek zou zijn waar ik ging schuilen. Zo gezegd, zo gedaan. Een vrolijk belletje maakte de vriendelijk-uitziende cassiere duidelijk dat ik me in haar winkel bevond. Tussen de verschillende speelgoedrekken was het aangenaam warm en langzaam kwamen er weer herinneringen van vroegere tijden in me op. Tijden waarin ik perse die BayBlade-tol moest hebben, of niet de winkel uitging voordat ik een Gameboyspelletje in mijn tasje had.

Het begon allemaal zo goed, maar naarmate ik de haast eindeloze speelgoedrekken passeerde, leek het bergafwaarts te gaan. Er volgde een bombardement van posters en flyers die als een soort propaganda leken te dienen. 'Koop ons spel, want wij zijn beter', zo zou ik alle reclame compact bij elkaar samenvatten. Het was dan ook schrikken toen ik meer van zulke posters aantrof, met spellen erop gegrafeerd die zo dramatisch slecht zijn, dat ze eigenlijk verboden zouden moeten worden.

Als klap op de vuurpijl kwam de eerst vriendelijk ogende cassiere op mij afgelopen. Terwijl ze mijn territorium naderde, veranderde de blik in haar ogen ook. Deze had nu meer een 'ik ga je vierendelen' tintje, wat niet veel goeds kon beloven. De vrouw stond nu recht voor me en keek met een verbazende blik in mijn ogen. Geen woord kwam er uit haar mond, zo'n 10 seconde lang keek ze mij aan. Het was dan ook een opluchting toen ze uiteindelijk achter me langs liep. Ik had dan ook totaal niet door dat ze ijverig begon te zoeken naar spellen die haar wel vermakelijk leken en toen ik op het punt stond om het winkeltje weer te verlaten, greep ze me bij mijn schouder. Een schor geluid vloog mijn trommelvlies in, de vrouw begon uit te leggen wat elk van de spellen in haar eeltige handjes inhield.

Het waren bar slechte spellen, dat zeker. Toch probeerde ze me te overtuigen, wat ze deed met de professionaliteit van een Tellsell-verkoopster. Na enkele minuten kon ik het niet meer aanhoren en begon ik een weg te banen door de duizenden speelgoedrekken. Poppen en knikkers vlogen me om de oren, maar het bleek allemaal in mijn voordeel te werken. Ik liet een hinderlijk spoor van vernieling en ravage achter, wat mijn vrouwelijke vijand een halt toe riep. Eenmaal buiten leek de regen er niet minder op te zijn geworden, maar enige twijfel over terugkeer in de Intertoys had ik niet. Ik sprong mijn geliefde omafietsje weer op en sjeesde weg. Een weg zoekend naar huis, terwijl de mist en regen me in het niets lieten verdwijnen...

(Mijn twijfel over de spellen die de juffvrouw aanbood, zijn op basis van de door InsideGamer gegeven cijfers)

Dit artikel delen

Over de auteur

Mad