1. En zo heb ik mijn Xbox teruggekregen…

En zo heb ik mijn Xbox teruggekregen…

Een dikke maand geleden besloot ik GTA IV in mijn Xbox te stoppen, ik moest de game nog uitspelen namelijk. Na dat irritante beginstuk dat niet door te spoelen is, verschijnt die lelijke Niko van me op het scherm. Hij kijkt even dom rond, ik stuur de camera wat opzij en wat gebeurt… Drie mooie rode lampjes. Ik dacht “dit kan toch niet waar zijn. Een maand voor Fable II!”. Snel alle kabels er (zorgzaam) uitgetrokken en weer opnieuw aangesloten (nog zorgzamer), de Xbox weer aangezet eeeeennnnnnn… vervolgens gevloekt op dat godvergeten-rotding-dat-na-een-jaar-weer-kapot-is-gegaan. Verdomme.

Na even bedaard te zijn, heb ik, met alle fatsoen die ik op dat moment in mijn lijf had, de ‘Eks-Boks-Lijf’-supportlijn gebeld, om aan de eerste de beste medewerker mijn verhaal te doen (een stuk of twee, drie keer…). De medewerker zou me een e-mail versturen met daarin een label, dat ik op de doos moest plakken waar ik mijn Xbox in zou verpakken. Vervolgens maakte ik een afspraak met UPS om het pakketje op te laten halen en naar het repareercentrum te laten brengen. En hier begon de ellende al. Microsoft had dat label naar het verkeerde e-mailadres gestuurd, simpelweg omdat ze ‘Schlicher’ (mijn achternaam) kennelijk nog niet goed kunnen schrijven als ik hem drie keer voor ze heb gespeld. Gelukkig kreeg ik het label nog op tijd binnen na een gezellig telefoontje met een lieftallige medewerkster van het callcenter van Microsoft.

De Xbox werd opgehaald op de afgesproken tijd op de afgesproken manier bij onze bakkerij. Drie dagen daarna kreeg ik een mail waarin Microsoft me vertelde dat mijn Xbox bij hun repareercentrum aangekomen was. De dag daarna kreeg ik zelfs al het bericht dat hij alweer naar me opgestuurd was. Dat was in de eerste week van september.

Afgelopen maandag vond ik het toch wel welletjes geweest. Als dat ding bij mijn aanvraag na twee dagen kan worden opgehaald, kan die toch zeker in kortere tijd al verzonden worden op aanvraag van een bedrijf als Microsoft. Ik bel dus op naar UPS, om daar verhaal te halen. Kennelijk kunnen ze niets voor me betekenen, aangezien ik geen trackingnummer had. Gelukkig kon Microsoft me daarmee helpen. Nadat ik van hun het nummer had gekregen, checkte ik eens op de site van UPS waar mijn pakketje nu precies was. En warempel, de status van mijn Xbox was ‘AFGELEVERD op 18 september’. Ik sprintte naar onze bakkerij, rende bijna mijn opa omver toen ik daar binnenkwam en zocht mijn oom op. Als dat pakketje er was, zou hij wel weten waar. Teleurstellend doch niet geheel verrassend genoeg was het er niet.

Een reeks telefoontjes met UPS volgden daarna. Terwijl ik steeds kwader en kwader werd, kreeg ik steeds idiotere mensen aan de telefoon en vervelendere antwoorden te horen. Vaak waren het antwoorden waar ik geen zak van verstond. Ik bedoel, waar slaat het op dat mensen die de taal nauwelijks beheersen altijd bij iets als een callcenter gaan werken… Afijn, het eerste wat ze me vertelden was dat ze me een handtekening op gingen sturen. Ik zeg: “Wat? Wat heb ik daar aan? Kan ik dan die kerel die ‘m niet heeft bezorgd de huid vol schelden ofzo?”. Kennelijk zou er, als ik die handtekening per mail ontvangen had, een onderzoek gestart kunnen worden naar de ‘misplaatsing van mijn pakketje’.

Niet lang daarna kreeg ik een mail met daarin een in Engels geschreven verontschuldiging van UPS, met als bijlage een .exe-bestand dat ik niet kon openen. Wat bleek na een telefoontje met de zoveelste ongeïnteresseerde medewerker van UPS: “Het is al eens voorgekomen dat iemand bij ons ingebroken heeft en dan mailtjes stuurt naar klanten met virussen erin.” Fijn om te weten… Het onderzoek ging in ieder geval van start. Gisteren kreeg ik er zelfs nog een telefoontje over, niet dat ik er erg blij van werd, maar oké. Omdat ik er al zo mee bezig was, keek ik nog eens naar het pdf-bestandje waar die handtekening in stond. Kennelijk bestaat UPS in een wereld waar Schwalmen een plaats is en ik Jules Schliecher heet. Toen viel mijn oog op het afleveradres: Rijksweg Noord 65. Dat klopte niet echt… Het was de bedoeling dat het op nummer 64 zou arriveren…

Ik wist dus waar mijn Xbox zou kunnen zijn. Ik heb me kapot gerend naar Rijksweg Noord 65, om daar voor een gesloten deur te staan. Dan maar naar de buren. Daar deed een oud vrouwtje open (77). Ze vertelde me in een héél sloom tempo dat ze een paar weken geleden een pakketje aangenomen had voor nummer 65, en dat ze het daar had afgegeven. Blijkbaar was de man die daar woonde nooit daar, en had ze 't gegeven had aan een stel mensen die daar aan de tuin – een ongeloofelijke ravage – aan het werken waren, die het vervolgens in dat huis hadden gezet. Daar was natuurlijk niemand thuis toen ik daar op alle ramen geklopt had… Ik dus kwaad naar huis, kwaad gaan eten, et cetera. Na het eten gaan mijn vader en zusje naar tennistraining. Twee minuten na hun vertrek word ik door mijn zusje opgebeld: "Jules, dat huis waar je net bent geweest. Stond daar een Mercedes voor?". Ik zeg: "Wat? Nee. Tot later" en rende er naartoe.

Hijgend kom ik daar aan en spreek een jonge kerel, die net aanbelde bij dat oude vrouwtje, aan, "dat pakketje *hijghijg* was *hijg* voor mij". En wat zegt-ie? "Welk pakketje". Die mevrouw doet open, ditmaal is haar dochter erbij, en laat ons binnen. In dat huis wordt de hele situatie uitgelegd: de mensen van UPS zijn een stuk of vijf keer geweest bij Rijksweg Noord 65, maar niemand deed ooit open, dus hadden ze het pakket aan die mevrouw gegeven. Zij had het blijkbaar een week in huis, waarna ze het dus aan die kerels had gegeven. Ondertussen wordt die dochter van haar helemaal hysterisch en blijft maar zeggen "Ja, mijn moeder is al 77 en wat ik vandaag vertel is ze morgen alweer vergeten. Mam, als er weer een pakketje aankomt, NEEM HET NIET AAN".

Na een minuut of tien zo gepraat te hebben, ga ik met die kerel mee naar dat huis, waar blijkbaar een Pool woont. Omdat die vent geen woord Nederlands spreekt, deed hij nooit de deur open. Afijn, we gingen daar naar binnen, om daar nog een grotere ravage dan in de tuin aan te treffen. Die Pool woonde daar wel, maar het enige wat hij had was vijfhonderd stapels puin, een matras en een stereo. Het eerste wat die jonge gast doet is die Pool aanspreken en de radio aanzetten. Ik werd een beetje bang, want ja, waarom zet hij die radio aan en gaan ze zo breed staan?

In ieder geval, na een minuut daar stil gestaan te hebben, ging die kerel alweer naar buiten. Ik liep direct achter hem aan. Hij vertelt me snel dat het pakket meegenomen is door een van die tuinwerkers en dat hij me meeneemt naar die mensen. Ik bel even snel mijn moeder, waarna hij iemand belde die wist waar die arbeiders waren. Plotseling komt mijn vader aangereden in zijn prachtige groene Suzuki Baleno. Hij stapt uit, ik stap uit, en natuurlijk stapt die kerel uit. Hij zegt dat die mensen vanavond of morgen m'n Xbox zullen brengen, of anders koopt hij me een nieuwe.

Daarna ben ik weer naar huis gerend (ik houd gewoon van rennen, vandaar dat ik niet met papa meereed), om daar doorweekt, bezweet en verveelt neer te ploffen op de bank, een glas ranja voor mezelf in te schenken en in lachen uit te barsten. Kut-GTA IV.

P.S. Geen woord hiervan is gelogen…

En hij is er weer :)

Dit artikel delen

Over de auteur

Jules Schlicher (Eind)redacteur InsideGamer. Speelt graag alles, maar komt aan veel te weinig toe, en gaat dus maar door aan Fable en The Witcher 3. En vooral Xbox-games. Limburgse zaligheid sinds 1991.