1. Simple gaming

Simple gaming

Games zijn niet meer wat ze waren. We zijn gigantisch vooruit gegaan sinds pong in onze huiskamers binnendrong. Games draaien niet meer om de gameplay, ze draaien niet meer om de fun maar om de beleving. Het is niet meer simpel een potje tetris, het gaat om het verhaal, de soundtrack en alles erom heen.

Al sinds dat games wat groter werden, werden er in games verhaallijnen geplaatst. Echter, de verhaallijnen waren vaak niet te ingewikkeld of lag het verhaal op de achtergrond. Natuurlijk waren hier wel uitzonderingen op, maar dat waren dan vooral RPG's. Naarmate games groter werden ging het verhaal een belangrijkere rol spelen. Bijvoorbeeld bij shooters, waar het normaal draaide om het vermoorden van de vijand had je nu opeens een rol in de game. Vrijwel de hele gamewereld accepteerde deze verandering en juichte hem ook toe. Nu zijn we zelfs zover dat we ervan uitgaan dat die extra elementen in een game zitten. In de recensie van de laatste Brothers In Arms game maakte stelde Jelle zelfs dat een goede game over drie dingen moest beschikken, waaronder een verhaal.

No offence tegen Jelle natuurlijk, die kerel schrijft prima recensies en deze blog heeft niet als doel om tegen zijn uitspraak in te gaan. Integendeel zelfs, die opmerking geldt is voor 90% van de gamers waar, en eerst ook voor mij. De personen die regelmatig memberrecensies lezen weten misschien wel dat ik halo een tien gaf. Dit heb ik niet alleen vanwege de gameplay gedaan, maar ook vanwege het verhaal, de soundtrack en de sfeer. Een andere game die ik goed vindt is GTA, voornamelijk vanwege het verhaal.

Maar de sinds een maand is er iets vreemds aan de hand. Ik heb opeens geen drang meer om spellen te spelen die alle extra's eromheen hebben. Ik kan me niet meer verdiepen in het verhaal en ik geef bijzonder weinig om de sfeer in games. Het enige wat ik nog wil is gameplay en actie, hoe casual het ook klinkt. Ik ben sinds kort weer aan halo3 begonnen, maar niet vanwege de sfeer of iets dergelijks maar alleen om te schieten, schieten en nog eens te schieten. Naast de rambo uithangen in halo 3 neig ik ook steeds meer naar oude games. In mijn avatar zie je de game die ik nu speel, bonkheads. Fun met de multiplayer in plaats van een verhaal dat je opslokt. Als ik in mijn kast kijk zie ik games waarvan ik denk die wil ik uitspelen, maar de enige game die in mijn xbox komt is Pes 2008, met het geluid uit terwijl ik harde muziek opzet.

Hoe deze verandering komt weet ik niet, maar het is niet alleen bij games. Ik heb de hele tijd het gevoel alsof ik stress heb, terwijl ik momenteel geeneens een baantje hebt en makkelijk achten op school haal. Ik heb telkens dat gevoel dat ik nog iets moet doen terwijl ik al mijn werk al af heb. Op voetbal zegt de trainer regelmatig hoe verbaast hij is over het feit hoeveel werk ik op het veld verricht. Nee dit is niet om op te scheppen ik ben namelijk niet zo goed, ik ben niet technisch en mijn schot is ook bij lange na niet perfect. Nee, het gaat mij juist om dat ik opeens 90 minuten lang mijn man blijf dekken, telkens mee kan sprinten, vaak zelfs een man van een andere speler kan overnemen en dan in de tachtigste minuut toch genoeg energie hebt om naar voren te gaan. Ik bruis opeens van de energie, maar op voetbal na kan ik dit niet om zetten in iets nuttigs. Ik blijf gestressed en kan me niet motiveren om eens een extra uurtje te besteden aan het maken van sites (soort van baan momenteel)of iets dergelijks.

Nu denk je misschien dat ik op dit moment gekalmeerd achter mijn pc zit, maar nee. Ik ben fysiek rustig en moe ja maar op de een of andere manier blijf ik maar doorgaan met het schrijven van deze log, terwijl hij eigenlijk over het feit moet gaan dat games steeds groter en ingewikkelder worden en dat ik graag wat games wou zien die terug gaan naar hoe gaming begonnen is, maar dan met mooiere graphics. Waarom ik dan op dat hele verhaal kom over voetbal snap ik zelf ook niet, maar ik heb geen zin om die alinea te veranderen. Dit is mijn blog, ik hoop dat je het interessant genoeg vond om tot het einde door te lezen, of tenminste om het middenstuk over te slaan en de laatste zin nog wel te lezen.

Dit artikel delen

Over de auteur