1. Scooby and the gang

Scooby and the gang

De laatste keer dat ik me in een spookhuis waagde, was waarschijnlijk vijf jaar geleden op de kermis in Goes. Het is niet zozeer lang geleden omdat ik het eng vond. Eerder omdat het zo belachelijk slecht was. De ‘enge’ mechanische monsters en zombies waren even overtuigend als Robin (de robot van Bassie en Adriaan). Alleen de lijklucht was goed geslaagd, maar ik betwijfel of dit de bedoeling was. Daarom waren Gerard, Rob en ik nogal sceptisch over de griezelfactor van de Fright Night in Walbi. Hier was vrijdagavond de presentatie van Dead Space.

De presentatie vond plaats in de zeer toepasselijke Crazy Horse Saloon. Voor de presentatie werden ‘griezelklassiekers’ als ‘l Amour Toujour’ van DJ Gigi d'Agostino gedraaid. Zoals uit de locatie- en muziekkeuze al blijkt, valt de presentatie qua engheid nogal tegen. De game zag er wel lekker creepy uit. Ondanks dat de lichten aanbleven in de cowboybar. Na de presentatie kregen we toegang tot het park en de PR-mensen van Walibi waarschuwden ons nog voor de aankomende schrikmomenten. Yeah right, dat zullen we nog wel eens zien, dachten we. Op naar het eerste spookhuis, dan kunnen we eens zien hoe griezelig het werkelijk is.

Club Roxy was het eerste huiverhuis waar we met een dikke grijns naar binnen gingen. De eerste kamer zette gelijk de toon voor alle spookhuizen. Het was een donkere ruimte met beklemmende muziek en beangstigend goed geschminkte acteurs. Walibi had deze speciaal ingehuurd om de bezoekers de stuipen op het lijf te jagen en ik moet zeggen, dat deden ze eigenlijk best goed. Ze bleven overtuigend in hun rol en als je onverwachts vanuit het donker door een of andere freakshow bij je benen werd gegrepen, sloeg je hart toch een keer over. Het was een verademing eindelijk eens te kunnen lachen om elkaar’s schrikmomenten. Normaal is het juist de slappe lach vanwege de mislukte monsters en gare decors. Eenmaal buiten dachten we eindelijk veilig te zijn. Niet dus, van achter een hek ging opeens een kettingzaag aan en stormde een goede imitatie van Leatherface op ons af.

Ondertussen werd het al donker op het terrein en dat versterkte alleen maar de grimmige sfeer. Overal duistere muziek, bloederige decors en horroracteurs die op elk moment uit de bosjes konden springen. Op naar het volgende spookhuis dachten we dus. Daar troffen we halverwege het huis een groep panische meiden aan die de ingang hadden verward met die van de Superman-achtbaan. Uiteraard gingen de drie helden voorop met de arme vrouwen letterlijk hangend om hun middel. Het was echt prachtig ze te zien krijsen als er weer één of andere Freddy Kruger tevoorschijn sprong. Terug buiten had ik dan ook spierpijn in mijn buik en kaken van het lachen. Er was nog één spookhuis te gaan en na de nodige achtbaanritjes kwamen we eindelijk aan bij Eddies Horror Circus.

Ik moet zeggen dat dit toch wel de vetste van de drie was. Bij de ingang kreeg je een dynamozaklampje mee waar je in moest knijpen voor een beetje licht. Op het terrein van het griezelcircus hing echter zoveel rook dat je zelfs met zaklamp niet veel verder zag dan je neus lang is. Dat creëerde zo’n luguber sfeertje dat Gerard ik en Rob net op Scooby Doo en zijn gang op avontuur leken. Eén voorop met zaklamp en de rest met gebogen rug er dicht op. Werd het steeds spannender, dan hoorde je het zaklampje opeens koortsachtig overuren draaien totdat er weer een griezel met een afgehakt hoofd op een ton ramde en iedereen opschrok. Daarna was het even grijnzend bekvechten dat iemand anders weer eens voorop moest lopen. Deze was namelijk in de meeste gevallen de lul en de discussie alleen al geeft aan dat toch niemand echt graag deze taak op zich nam.

Later op de avond was er aan het begin van het park nog een Slam FM-party met onder andere Mental Theo. Lekker harde beats om een tof avondje af te sluiten. Hier waren we echter nog steeds niet verlost van schrikpartijen. Stonden we rustig van een afstandje de lasershow te checken, gaat er opeens een meter achter me een kettingzaag aan. Gelukkig waren we al wat gewend en hield ik mijn biertje nog met gemak in bedwang. Een briljante griezelavond met dikke spookhuizen dus, nu nog hopen dat Dead Space hetzelfde effect teweegbrengt. Deze hororgame is namelijk sinds kort verschenen op de redactie en ik kan niet wachten om te zien of het even vet is als griezelen met Scooby and the gang.

Dit artikel delen

Over de auteur