1. YOFL: Disgruntled

YOFL: Disgruntled

Ik weet niet wat het is de laatste tijd. Kennen jullie dat gevoel dat je iets dwars zit, maar er niet achter kan komen wat het is? En precies datgene maakt mij een beetje pissig. Het is net alsof je niet meer op de naam kunt komen van een ex-voetballer en daar een halve middag mee zit, zonder dat je antwoord te binnen schiet. Maar goed, dat beschrijft maar een gedeelte van mijn gemoeds toestand. Volgens mij zijn het allemaal kleine frustraties die leiden tot één negatieve lading. Geen hippie crap overigens, want daar heb ik een hekel aan. Het is gewoon heel moeilijk te zeggen.

Het gaat overigens niet over mijn persoonlijke leven btw, want daar gaat het me wel goed af. Al had ik op één aspect liever wat meer mazzel, maar dat is niet echt een discussiepunt voor dit onderwerp. (Nee, echt niet, nieuwsgierige aagjes) Het gaat gewoon over gamen in zijn algemeen. En hoe de laatste tijd fun in gamen steeds minder wordt. Voor mij persoonlijk. Daar dragen in principe de vele fora en nieuws sites op het internet ook hun steentje aan bij, maar daar kom ik nog wel op. Kijk, toen ik begon met gamen begin jaren ’90, was alles fris en nieuw. Ik heb uren lang lopen stuiteren met Dagobert Duck in Capcom’s geweldige Duck Tales op de NES. Om al die uren in Tetris, Super Mario Bros., Duck Hunt en Kid Icarus niet te vergeten. Dat waren goede tijden. Ook mijn speeltijd op de SNES was werkelijk briljant. Zoveel gedaan, zoveel gespeeld. Zoveel plezier. Ook het PSX/N64 tijdperk was er eentje om te herinneren. De PSX is nog steeds de allereerste thuisconsole die ik in huis heb gehaald en ik me jaren vermaakt met het ding. Ah... de Final Fantasy games, Soul Reaver, MGS, Driver, Soul Blade, Rayman 2. Ook de N64 wist het goed bij mij te doen. Ocarina of Time, Smash Bros., Mario 64, de eerste Mario Party (toen was het nog orgineel haha) en nog veel meer games die ik me niet kan herinneren op dit moment.

De vorige generatie ben ik ook goed door gekomen. Ik mag dan wel van “kamp” gewisseld zijn, maar de Cube blijft voor mij een geweldenaar. De PS2 mag natuurlijk niet ontbreken, want dat was de koning van de afgelopen generatie. Enter de huidige generatie. Het is bijna drie jaar geleden dat de 360 deze inluidde. En om eerlijk te zeggen, na drie jaar 360 en twee jaar Wii en PS3, kan ik alleen maar voor mezelf constateren dat deze generatie matig is. Je hoort me goed, matig. Oh... wacht dan zit dit me dus dwars. Dan vragen jullie jezelf misschien af, ouwe zuurpruim, waarom zit je te mokken? Het is puur een gevoelskwestie als ik eerlijk moet zijn. Ik zit tegenwoordig de fora en nieuwssites af te struinen en dan lees ik de aankondigingen van nieuwe games. Lees de reacties daarop... de trailers bekijk ik... en het enige wat ik dan kan doen is zuchten. Zo’n verveelde zucht, die ken je vast wel. Dan haal ik mijn schouders omhoog en begin ik me zelfs af te vragen wat er mis is met mezelf. Of is het gewoon een ongenoegen richting de industrie?

Voor diegene die alleen maar kunnen reageren met “lololol, Sadist jij bent een Nintendo fanboy als je meer coole spelletjes op je Wii had dan was je waarschijnlijk een stuk positiever” die hoeven eens niet de moeite te doen om te reageren. Ja, het klopt dat ik een voorkeur heb voor Nintendo. Maar betekent dat ik alles slik wat Nintendo me voorschotelt? Hell no kinders. Ik kan die grappenmakers in Kyoto ook weleens vervloeken als ik daar zin in heb. En gezien de line-up van dit einde jaar, is daar ook reden toe. Wario en Disaster zijn wel tof lijkt me, maar Animal Crossing en Wii Music zijn niet mijn type games. En dan wil ik al helemaal niet beginnen over de fantastische line-up van derde partijen. Bah. Toch ben ik nog steeds blij met mijn aankoop van de Wii. Zeker als ik naar de concurrentie kijk. Misschien kijken jullie nu vreemd op, want na mijn negatieve uiting over de Wii dachten jullie maar één ding: koop een 360 of PS3. En dat is juist precies wat ik niet wil. Want die twee stellen mij misschien nog meer teleur.

En nee, begin niet over maar de 360 levert een goede ervaring... please. Als ik me ergens nog wel het meest aan erger, is het misschien wel de 360. Persoonlijk (oftewel mijn belevingswereld, perceptie etc.) vind ik het misschien wel de meest overrated spelcomputer ooit. Natuurlijk, ik weet dat er een hoop anderen extreem veel plezier hebben met de 360. Tof online en de controller ligt lekker in de hand. Wat waar is, is waar. Maar voor mijzelf... ik heb vaak genoeg gekeken bij de schappen met software voor de 360. Ik zie daar een Dead Rising staan, Devil May Cry 4, Bioshock. Tales of Vesperia lijkt me echt tof om te spelen. Misschien Eternal Sonata. Maar voor de rest... dan schud ik met mijn hoofd en denk ik: dit is wel heel bizar. De PS3 is ook niet veel anders. Waar ik de vorige generatie de PS2 zoals ik al eerder zei een fantastische console vond (en nog steeds eigenlijk) mag de PS3 in principe nog eens niet de schoenveters strikken van zijn voorganger. Als ik moest kiezen tussen de twee, zou ik persoonlijk voor de PS3 gaan puur vanwege mijn goede ervaringen met Sony, maar voor de PS3 geldt precies hetzelfde voor de 360: alleen een paar titels weten me echt te boeien. Bijvoorbeeld MGS 4, die heb ik al een heel stuk gespeeld, geweldige game. Maar voor de rest, heb ik zoiets van nee, het kan me toch niet bekoren.

Wat een zuurpruimerige meneer, die René. Hij moet gewoon weer eens de fun in gamen zien. Zijn er dan geen titels wie je enigzins boeiend lijken? Op de HD consoles? Dat moet, want anders kun je hem toch niet serieus nemen? Tuurlijk. Persoonlijk kan ik niet wachten op Resident Evil 5. Dat is één van de weinige games waar ik echt met smart op zit te wachten. Dan spring ik weer rond als een klein jochie in een snoepwinkel. Ook Street Fighter IV en die nieuwe Prince of Persia en Valkyria Chronicles weten mijn aandacht te trekken. Bayonetta en Final Fantasy zijn ook wel games die ik tof vind. En daar eindigt het wel zo’n beetje. En dat is gewoon triest. Vorige generatie rond deze tijd had ik een enorme waslijst aan games die ik wou hebben. Daar waren ook verscheidene kleine titels bij of riskante projecten die waarschijnlijk gingen floppen. Dat mis ik deze generatie een beetje. Ook op de Wii. Ik kan persoonlijk niet wachten op Mad World, No More Heroes 2, Klonoa Wii, de twee Tales games, Arc Rise of Fantasia, Punch Out, Sin & Punishment 2. En toch moet er meer zijn heb ik het gevoel. Misschien dat daar internet de schuld van is, oftwel gedeeltelijk ook de mijne. Vol met éénsgezinden, het laatste nieuws en nogal kritische personen. Misschien is dat wel één van de redenen waarom gamen minder leuk wordt: hoe langer ik luister naar azijnpissers, hoe meer ik ga letten op imperfecties, of minder enthousiast raak over bepaalde titels.

Ja, jullie kunnen merken dat René een beetje “disgruntled” is. Misschien moet ik maar eens minder de fora afstruinen, moet ik eens retarded ass argumenten gewoon negeren. Misschien is het zelfs beter om automatisch elke aankondiging van een “volwassen” titel te negeren. Dit klinkt nu alsof ik me overal over opwind, maar dat is verre van de waarheid. Het zijn gewoon kleine ergernissen over vooral deze generatie. Hopelijk wordt het nog anders, maar ik denk dat het zo doorkabbelt. In andere woorden: ik weet nu wat er mij dwars zit op bepaalde punten. And you know what? It feels good. Lekker ergens over zeiken is nooit verkeerd zo nu en dan.

Dit artikel delen

Over de auteur