1. DenLog: Realisme of verdrinken

DenLog: Realisme of verdrinken

Het lijkt tegenwoordig meer dan ooit een trend te zijn om je game zo realistisch mogelijk te maken. Een voorbeeld hiervan is Grand Theft Auto IV, dat ongeveer een half jaar geleden verscheen. Na het toch wat over de top uiterlijk van de vorige GTA delen was dit deeltje IV grauwheid ten top. De kleurencombinaties waren overwegend somber, auto’s bestuurden vrij realistisch, de wereld was realistisch opgezet en alle enigszins “lol” voorwerpen zijn uit de game gehaald. Daarnaast kende de game een nieuwe engine waarmee zwaartekracht als nooit tevoren werd nagebootst. Kortom, in het neerzetten van een realistische wereld voor GTA IV is veel tijd gaan zitten.

Enkele weken geleden verschijnt in de winkels Little Big Planet. Een spel waarbij je een genaaid poppetje (haha) bestuurt dat door de meest wonderbaarlijke en kleurrijke werelden loopt die wij ons als mens voor kunnen stellen. Allemaal vrolijke figuurtjes, nergens leed en pijn op manieren die serieus zijn. Het spel biedt daarnaast alle tools om zelf ook zo’n fantasiewereld te kunnen bouwen. Little Big Planet is echt een tijdrovende en indrukwekkende game!

Hyrule, wereld uit Zelda

Mijn grootste probleem met GTA IV (en realistische games in het algemeen) is het feit dat ik voor een realistische nabootsing van de wereld net zo goed de voordeur open kan doen en naar buiten kan lopen. Natuurlijk, in onze wereld koop je niet 1-2-3 een wapen of iets dergelijks. Maar het feit dat je rondloopt in een wereld die je eigenlijk al dagelijks beleefd blijft vrij raar voor mij. En dat is toch een reden voor mij om niet in een game gezogen te worden. De wereld, de bewegingen en de reacties van mensen verbazen je niet. Komop zeg, maak lekker wat meer dingen met fantasie en creativiteit, dát is waar ik mij in kan verdrinken.

Ik was ongeveer zes jaar oud toen ik Super Mario 64 speelde, op de Nintendo 64. Die game heb ik echt ongelooflijk veel gespeeld, ik kon mezelf heerlijk verstoppen in de vele fantasierijke werelden, waar alles mooi was, alles gezellig was en waar je als mens je nog gewoon op je gemak kon voelen. Het was een wereld waarvan ik wist dat ik hem in het echt nooit tegen zou kunnen komen, een wereld die speciaal geschapen is om je eenmalig helemaal in onder te dompelen. Een wereld die mensen op kan zuigen, zonder dat deze tastbaar bestaat. Immers, niemand zal ooit letterlijk en persoonlijk in het kasteel van Princess Peach staan.

Morgen vertrek ik per vliegtuig naar New York, ik kom aan en rijd gewoon wat rond, héé dit lijkt wel een beetje op de wereld waar ik als Niko Bellic ook al heb rondgelopen… Alleen missen hier nog dikke wapens… Het is natuurlijk wel handig om games als reismedium te gebruiken, immers, zij die GTA IV hebben gespeeld weten al wat meer over de sfeer en omgeving van New York, eat that Floortje Dessing.

Liberty City (New York), wereld GTA IV

Dit weekend veel LittleBigPlanet gespeeld, echt zo’n game waar je in onderdompelt, het is net als met Mario, of vooral, Zelda. Er worden werelden (en in het geval van Zelda; verhalen) geschapen die voor een normaal mens zonder ook maar enige superkrachten erg aanstekelijk werken. Je wil zo graag zelf ook een held zijn, zo graag zelf ook in een fantasiewereld vertoeven, maar helaas is de kille realiteit altijd een stuk minder indrukwekkend en spannend dan je na een paar uurtjes Zelda gelooft.

Weg met al die realistische werelden, doe mij maar lekkere fantasierijke werelden waarin ik als speler heerlijk kan vertoeven. Ik wil niet geconfronteerd worden met een hoofdpersoon die ultrarealistisch reageert op vrijwel elke beweging die ik maak, die ook na één schot sterft, die ook te pletter valt als hij/zij een paar meter valt. Ik wil hoofdpersonen met groene mutsjes, met rode petjes. Personages die rondlopen en helden zijn, personages die staan voor gezelligheid, voor sfeer. Zij die rondlopen in de werelden geschapen met slechts één doel, het creëren van een fantasiewereld waarin spelers als ik zich oh zo graag verdiepen. Ik wil op worden gezogen door de meest creatieve uitspattingen op deze aarde. En ik wil niet het gevoel hebben rond te lopen bij mij voor de deur, met als enige verandering een Uzi in me hand. Fantasie boven realisme.

Dit artikel delen

Over de auteur