1. Viva la Old School! #2

Viva la Old School! #2

De Atari 600 XL is de voorloper van de populaire ST-serie van Atari huiscomputers. Samen met de Commodore 64 en de Apple II was dit dé homecomputer om thuis te hebben staan. Het voordeel van de Atari 600 XL was zijn handzame formaat en gebruiksvriendelijkheid. Waar je bij Commodore een voorsprong had als je enige kennis van Basic had was dit niet nodig bij de Atari 600 XL. Deze bevat namelijk enkele knoppen aan de zijkant die je ingedrukt kon houden wanneer je het systeem aanzette en die daarna meteen de datarecorder of diskdrive activeerde, zonder een laadcommando in te typen. Vervolgens plaats je de cursor op een programma die zich op de diskette bevindt, drukt op de knop 'start' en klaar is kees! Opvallend is dat de games bijzonder goed te spelen zijn en de kwaliteit van deze games een stuk hoger ligt dan bijvoorbeeld de games op een Atari 2600. Lastig is wel dat games voor de Atari 600/800 XL serie wat lastiger te vinden zijn, met name cartridges, want programma's op diskettes kun je ongetwijfeld nog wel via het internet vinden. Ik heb onlangs weer een Atari 600 XL aangeschaft met enkele games, nadat mij jaren geleden het gamen op dit apparaat werd ontzegd door een kortsluiting. Hieronder mijn bevindingen over deze games.

Wat: Pac-Man

Wie: Pakku-man aka Puck-man aka pillenvretende gele pisvlek

Release: 1982 (Namco/Atari CXL4024)

Aantal spelers: 1 of 2

Pac-Man, het personage volgens videogame folklore gebaseerd op een pizza en bedacht door Tohru Iwatani, is een symbool geworden in de videogame industrie. Deze game liet zien hoe je op simpele en doeltreffende wijze een uiterst leuke en verslavende game kan maken die door iedereen gespeeld kan worden, competitieve elementen bevat, snel te begrijpen is en evengoed weken duurt om goed in te worden. Je stuurt Pac-Man door een doolhof waarbij je zogenaamde Pac-dots opeet. Het doolhof wordt echter ook onveilig gemaakt door enkele monsters, die tegenwoordig gezien worden als spoken. Deze spoken zullen je constant achtervolgen terwijl je alle Pac-dots verorbert. Wanneer je een grote Pac-dot opeet, een zogenaamde Power Pellet, worden de monsters doorzichtig, bewegen langzaam, en kunnen door Pac-Man opgegeten worden voor extra punten. Deze punten werken als multiplier wanneer je alle spoken opeet die doorzichtig zijn door dezelfde Power Pellet, dus om je score te maximaliseren is het verstandig de Pellets tactisch te gebruiken en deze op te eten wanneer er meerdere monsters zich vlakbij Pac-Man bevinden. Ook verschijnt er regelmatig een stuk fruit in het doolhof, die de score wederom doet oplopen. Wanneer alle Pac-dots en Power Pellets zijn opgegeten, verplaats je je naar het volgende doolhof en begint het kat-en-muis-spel van voor af aan.

Oordeel: Pac-Man is een icoon, en volledig terecht! Ook nu nog heeft de game geen greintje aan kracht ingeboet en is het spel nog even goed als toen het origineel uitgebracht werd in 1980. De versie op de Atari 600 XL is naast de NES-versie de beste die ik ooit gespeeld heb. Alle nachtmerries over de versie die op de Atari 2600 is verschenen verdwijnen als sneeuw voor de zon bij het spelen van deze superieure versie! Een dergelijk goede highscore-beater met zo'n verslavingsfactor zie je maar zelden tegenwoordig. Het wordt tijd dat cafe's weer eens wat arcade kasten met games als Pac-Man installeren, niets is namelijk leuker de highscore van een vriend te verpulveren ten overstaan van een volle kroeg! Pac-Man is inderdaad the man!

Wat: Super Cobra

Wie: Een helicopter

Release: 1983 (Konami/Parker Brothers)

Aantal spelers: 1 of 2

In Super Cobra bestuur je een helicopter die zich een weg moet banen door vijandelijk gebied. Verschillende vijandelijke installaties, van turrets tot rocketlaunchers, proberen je neer te schieten terwijl je je helicopter manoeuvreert door smalle gangetjes. Onderwijl moet je ook op fueltanks schieten om je benzine aan te vullen. Het leuke aan deze game is dat deze meer van je behendigheid met de joystick vraagt dan dat je zoveel mogelijk vijanden neerhaalt. Vijanden neerhalen kan wel, maar het gaat vooral om het handig bewegen door de nauwe gangen terwijl je vijandelijk vuur ontwijkt. Jammer is wel dat de game in het begin moeilijk lijkt, maar later eigenlijk best simpel blijkt, doordat de moeilijkheidsgraad niet toeneemt. Toch voelt het goed om de game uit te spelen en de levels te memoriseren waardoor je beter in de game wordt. Qua visualisatie is deze game voor zijn tijd top of the bill, met een een hoge variatie in het kleurenpalet wat in de levels gebruikt wordt. Een leuke aankoop voor de liefhebber van het genre.

Oordeel: Super Cobra is niks bijzonders, maar is zeker niet slecht. Je vermaakt je er zeker een tijdje mee, alleen jammer dat de game er niet echt moeilijker op wordt naarmate de game vordert. Toch is de game een aanrader, omdat de game gewoon leuk is!

Wat: Galaxian

Wie: Een spacefighter/gunship/X-wing, whatever...

Release: 1982 (Namco/Atari CXL4024)

Aantal spelers: 1 of 2

Na het grandioze succes van Space Invaders werd de arcade overspoeld met zogenaamde Space Shooters, een term die ik altijd bedrieglijk vond, aangezien het gewoon een slap excuus is om simpel ogende games goed te praten. In de ruimte heb je bijvoorbeeld geen kleurrijke omgevingen of een omgeving die realistisch reageert (sowieso een aspect wat toentertijd nauwelijks tot niet aanwezig was in games, daar niet van). Dat is helemaal niet erg, zeker in 1979, toen Galaxian verscheen, waren er nog niet veel mogelijkheden om games mooi aan te kleden. Toch ziet Galaxian, ondanks de zwarte achtergrond, er mooi uit. In tegenstelling tot zijn spirituele voorganger is Galaxian volledig in kleur. Gameplay-wise is de game hetzelfde als Space Invaders, alleen verplaatsen de vijandelijke ruimteschepen zich nu niet alleen per rij naar beneden, maar vallen schepen jou individueel ook actief aan, waarna ze hun plek bovenin het scherm weer innemen. Ook zijn er nu geen schilden waarachter je je kunt verschuilen. En dan hebben we alle verbeteringen/vernieuwingen wel gehad helaas, want verder is de game nagenoeg hetzelfde als Space Invaders, Geen muziek, alleen irritante (bij Space Invaders noemen we dat nostalgie) geluidjes. Ook kun je maar een schot per keer lossen en dat is zeer irritant (bij Space Invaders noemen we dat uitdagend), vooral wanneer het schot net tussen twee rijen vijanden terecht komt. Fuck deze game!

Oordeel: Een classic volgens velen, niet eens onderzetter-waardig volgens mij. Een waardeloze schijtgame, classic of niet. Bewaar je geld liever voor Space Invaders, of beter, de wél leuke opvolger van Galaxian, namelijk Galaga.

Wat: River Raid

Wie: Een gevechtsvliegtuig(je)

Release: 1982 (Activision)

Aantal spelers: 1 of 2

In de game River Raid bestuur je een gevechtsvliegtuig die over een rivier heen vliegt terwijl je land vermijd, anders crashed je vliegtuig. Je vliegtuig bevindt zich onderaan het scherm. Je kunt naar links en naar recht bewegen en het tempo waarmee het vliegtuig vliegt versnellen of juist afremmen. Doel is om van brug naar brug te vliegen en deze bruggen te vernietigen. Terwijl je over de rivier vliegt kom je ook vijanden tegen die je of neerschiet, of ontwijkt. Ook liggen er her en der op de rivier waar je overheen vliegt fuelpads verspreidt die je benzine aanvullen wanneer je erover heen vliegt, zonder benzine crash je namelijk ook. Het begin van de game is lekker makkelijk, en je hebt de game eigenlijk gelijk door. Maar al na enkele bruggen wordt de gameplay zwaarder en vereist de game een getrainde speler om het heelhuids van brug naar brug te redden. De levels zijn niet random generated, dus het memoriseren van vijanden en hun gedrag loont. Dan is het zaak zoveel mogelijk vijanden neer te halen om je score omhoog te halen. Grafisch is de game niets bijzonders, maar opvallend is wel dat de 600/800 XL-versie stukken mooier is dan de Commodore 64. De gameplay is echter even sterk als simpel en doeltreffend. Deze game is zeer zeker de moeite waard om eens te proberen, niet voor niets zijn er nog legio River Raid-fans die deze game volop spelen.

Oordeel: River Raid is leuk, spannend en zeer verslavend! De netjes oplopende learning curve is wat deze game zo bijzonder maakt wanneer je bedenkt dat de game verscheen in 1982. Niet alleen de snelheid van de game neemt geleidelijk toe naarmate je vordert, ook het leveldesign wordt steeds een beetje ingewikkelder en de fuel-pads spaarzamer. Daarbij neemt het aantal vijanden toe waardoor een haast acrobatische wijze van manoeuvreren eerder regel dan uitzondering wordt. Een zeer leuke game en eigenlijk wel een must-have!

Dit artikel delen

Over de auteur