1. Het verliezen van een dierbaar iemand

Het verliezen van een dierbaar iemand

God gaf de mens twee grote krachten, de wil om seks met iemand te hebben en het uitten van emoties. Enthiousiasme, verbazing, maar bovenal verdriet. Verdriet is iets vreemds en allesbehalve fijn, maar toch ben ik blij dat het er is. Verdriet kenmerkt namelijk de ijzersterke band tussen mensen en in dit geval, mens en dier.

Vandaag kreeg ik het bericht dat mijn hond aan een ernstige ziekte lijdt. Mijn lieve, zwarte, op commando poepende hond. De eerste reactie is - in mijn geval - niet 'WTF?!' of het uitbarsten in tranen, maar het besef dat het ook jóúw dierbaren en zelfs jezelf kan overkomen. Dit kan dom klinken, maar als ik een ziek kind op televisie zie dat zwaar aan het lijden is zap ik naar een leuke show of stel ik mezelf gerust met de woorden; 'de kans dat mij dat gebeurt is verschrikkelijk klein'. Oftewel je angsten ontlopen en jezelf proberen op te peppen. Natuurlijk is angst uit de weg ruimen een kunst, maar moedig zijn betekent niet dat je geen angst mag hebben. Het betekent leven zonder de angst dat jou iets overkomt, want straks ben je tachtig jaar oud en heb je je hele leven drukgemaakt om niets!

Dat sluit echter niet uit dat je je niet mag voorbereiden op (eventueel) te verwachten dingen. De dierenarts heeft al eerder aangegeven dat er iets níét goed was met 'm en had ons ook al voorgelicht. Het is misschien naar om meteen in het koude water te duiken en ver voordat er iets ernstigs met de hond gebeurt te informeren, maar het is beter dan het uit de weg gaan. Dankzij een voortijdige operatie is er namelijk nog kans dat hij het red.

Mocht het niet zo zijn, dan heb ik daar vrede mee. Iedereen vindt zijn eigen hond speciaal, maar zo één als deze krijgen we nóóit meer. Iedereen was gek op mijn zwarte labrador, nooit zou hij ook maar een vliegje kwaad doen. Beschermen deed 'ie mij echter wel, meedere keren zelfs. Als er ook maar één vreemd iemand op mij afkwam in het donker ontblootte hij zijn tanden en maakte hij van die prachtige, volle blaf-geluiden. Des te vreemder is het dat bijna de hele familie huilt om dit ongeval en ik er nuchter onder blijft. Tuurlijk mag je verdriet hebben, maar als mijn hond operaties en behandelingen moet ondergaan om een paar maanden langer te leven, dan zie ik hem liever wat eerder, op een mooie middag in rust vertrekken. 'Tot ziens mijn vriend, je was er altijd voor me en ik kon altijd op je rekenen. De eerste dagen zullen kil en leeg zijn zonder jouw warmte, maar ik kan het aan. Geloof me en tot ik je weer mag zien, rust in vrede.'

Dit artikel delen

Over de auteur

Mad