1. Viva la Old School! #4

Viva la Old School! #4

The Amiga & The Beast

De Commodore Amiga was in zijn tijd het beste wat je kon krijgen. PC’s zijn misschien net 10 jaar on par met deze geweldige apparaten. Ze zaten boordevol potentie: foto’s bewerken, muziek maken, video’s editen, de mogelijkheden waren eindeloos. Ook qua games blies de Amiga de concurrentie omver. De Snes en de Genesis kregen beide dan wel hun deel van games die ook op de Amiga waren verschenen, als ik eerlijk ben dan blies de Amiga deze versies toch wel omver. De Amiga was qua graphics en sound gewoon het beste wat je kon krijgen, maar uiteraard liet dat zich ook zien in de prijs van het apparaat. De Amiga 500 en 500+ (die op en rond de f500,- kostte, waren de meest populaire versies van het apparaat. Als opvolgers van de Amiga 1000 (die ronde de f1000,- kostte) was het misschien vreemd dat de 500 nagenoeg hetzelfde kon, maar het nieuwe model werd vooral geïntroduceerd om te concurreren met Atari’s ST-serie. Zodoende was het desktop-model uit de Amiga 1000 vervangen door een simpeler keyboard-en-computer-in-één-model zoals ook de Atari ST gebouwd was. Tegelijkertijd werd de Amiga 2000 gelanceerd wat wel een echte opvolger van de Amiga 1000 was en meer doet denken aan de tegenwoordige PC’s. Je kon er bijvoorbeeld een harde schijf in laten bouwen. Verdere opvolgers waren de Amiga 3000, volgens velen het Amiga-summum, en de Amiga 4000, die wat mij betreft nu nog steeds PC’s wegblaast in kunnen en gebruikersvriendelijkheid.

Het was de Amiga die liet zien hoe games er óók uit konden zien. Enkele ware kunstwerken lieten hun gezicht zien op de Amiga. Zo was bijvoorbeeld Dune II voor mij persoonlijk het best speelbaar op de Amiga, ondanks de sloot aan diskettes. Toen ik een tijdje geleden de game op de PC speelde bleek dat de nostalgie mijn mening enigszins vertroebelde, aangezien de PC-versie nagenoeg hetzelfde is, behalve qua muziek want de soundtrack van Dune II op de Amiga maakt gehakt van de irritante MIDI-versie op de PC, tenzij je uiteraard een synthesizer aan je PC hebt hangen wat een behoorlijke luxe is. Het is dan ook de vier-stemmige geluidschip in de Amiga die het apparaat bij velen populair maakt. Het apparaat is uitermate geschikt om muziek op te maken, wat de vele Moudule Trackers (bijvoorbeeld Octamed) wel bewezen en wat nu nog populair is op de PC. Fasttracker II wordt nog veelvuldig gebruikt en spirituele opvolgers als Impulse Tracker, Scream Tracker en het beste programma wat je tegenwoordig kunt krijgen, Mad Tracker (inclusief VST-support), laten zien dat het naast MIDI of zelfs met MIDI-implementatie goede software is wat kan concurreren met Cubase en Logic, ook al denken professionele muzikanten hier anders over (maar wat weten zij nou eigenlijk?).

Een perfect voorbeeld van het kunnen van de Amiga werd gedemonstreerd door het bedrijf Psygnosis, een, in mijn opinie, baanbrekend bedrijf die de concurrentie jaren achteruit zette met hun ietwat maffe “style-over-substance”-strategie, of zoals critici in die tijd wel schreven wanneer het uiterlijk van een game meer dan bovengemiddeld was wat enigszins ten koste ging van de speelbaarheid, een game was “Psygnosisish”, iets wat ik vandaag de dag zou veroordelen, maar toentertijd meesterlijk vond.

Opgericht in 1984 vanuit het bedrijf Imagine wat ten onder is gegaan dankzij het Bandersnatch-project, een game die op de Commodore 64 uit had moeten komen en wat rond de 30 verschillende goodies bevatte. Deze goodies was inclusief een stukje hardware wat nodig was om de game te kunnen spelen. Dit alles was verpakt in een doos op A4 formaat en wat conceptueel gezien zeer interessant. Helaas, na 18 maanden ging het bedrijf failliet, en het Bandersnatch-project werd nooit gereleased. Enkele maanden later werd door enkele Imagine medewerkers Psygnosis opgericht met als eerste release de game Brataccas, een game gebasseerd op Bandersnatch. Een groot succes werd het echter niet, de game had last van de hype die gecreëerd was rond het Bandersnatch-project.

Psygnosis is bij de meeste mensen waarschijnlijk bekend als publisher van het meesterwerk ‘Lemmings’, ‘Alundra’ en developer van WipeOut, waarna het bedrijf overgenomen werd door Sony in 1993, waarna ze in 1995 exclusief voor de Playstation gingen produceren en in 1999 veranderde de naam Psygnosis in SCEE Studio Liverpool.

De games van Psygnosis waren altijd voorzien van het mooiste artwork en toffe extra’s bij de games zoals posters, t-shirts, soundtracks, kaarten en ga zo maar door. De packaging van Psygnosis-producten was altijd wat groter, luxer en kleurrijker waardoor hun producten ook altijd boven de concurrentie uit sprong. Wanneer je een winkel inliep waren het automatisch de producten van Psygnosis die je als eerste vastpakte. Dit komt uiteraard vooral door de briljante vormgeving van Roger Dean, bij liefhebbers van de Prog-rockband Yes geen onbekende aangezien Dean ook verantwoordelijk is voor veel van hun artwork.

De mooiste games waren wel de drie Shadow of the Beast games, waarin visualisaties, muziek en gameplay mooi in elkaar overvloeiden. De games offerden weliswaar wat speelbaarheid op voor strakke graphics, uiteindelijk past ook de loodzware gameplay in het plaatje. De games zijn dan alledrie ware kunstwerken, waar games als Ico en Shadow of the Colossus schatplichtig aan zijn. Geproduceerd door de kleine, aan Psygnosis gelieerde studio Reflections, was het Shadow of the Beast die de naam Psygnosis vestigde.

De Shadow of the Beast-serie

…And yet, who could have guessed that before being this reptilian creature with a tremendous power, you had been a human? That is nevertheless what you come to realise: as a child, you have been kidnapped and brought to the temple, where you were transformed into a beast by the use of potions and experiences.

But now you know… and the time for revenge, nourished by hatred, has come…

Wat: Shadow of the Beast

Wie: Aarbron the Beast Warrior

Release: 1989, Reflections/Psygnosis

Aantal Spelers: 1

De eerste Shadow of the Beast, of kortweg Beast zoals fans aan de serie refereren, handelt over Aarbron, een man die als kind werd gekidnapt door de Beast Lord. Eindelijk ontsnapt, rest Aarbron alleen nog het zoete van de ultieme wraak, om de Beast Lord schaakmat te zetten.

Deze game is moeilijk, en niet zo’n beetje ook. Je wordt als speler gedumpt in de gevaarlijke wereld zonder ook maar een hint van waar je heen moet of wat je moet doen. In-game tutorials had men nog niet van gehoord en dus ga je dood en dood en dood en dood totdat je beseft dat je, in plaats van naar rechts moet wandelen misschien wel naar links moet. Aha! Je bestuurt de game met je Arcade Joystick (is er ooit een betere geweest?). Bewegen is relatief simpel: links, rechts, bukken en springen doe je door de joystick in de gewenste richting te duwen, en een schop- en slaaanval doe je door de vuurknop in te drukken. Op je reis kom je de bruutste vijanden tegen, allemaal gemuteerde monsters als vliegende vissen, spinnen, barbaren, noem het allemaal maar op. Dat alles in een niet-aflatende stroom, dus even rustig stilstaan is in veel gedeeltes van de game gewoon geen optie.

En zo gaat het de gehele game door, game-over scherm na game-over scherm. Als je je bedenkt dat de game ten tijde van de release al bestempelt werd door critici als “te moeilijk”, kun je nagaan hoe lastig de game vandaag de dag is. Toch, wanneer je tijd en moeite in de game steekt ontdek je dat het de game ook past. Je kunt de game in ongeveer anderhalf uur uitspelen, dus wanneer je op je gemak door de game heen knalt is er uiteraard geen lol meer te beleven aan het spel. Naast de actie zitten er ook enkele adventure-elementen in de game, zoals sleutels die je moet verzamelen of objecten die je nodig hebt om (schermvullende) eindbazen te verslaan. Deze adventure elementen zijn echter spaarzaam. Opvallend zijn de al eerder genoemde adembenemende visuals in de game. Verschillende ingekleurde lagen in de achtergrond suggereren een weidse wereld vol gevaar voor jou om te verkennen. Dit is echt het mooiste wat er in die tijd te zien was in videogames. Daarnaast is ook de muziek van briljant niveau. Het zet een sfeer neer die je in de game zuigt en je niet meer loslaat. Ik durf zelfs zover te gaan dat de soundtrack ook nu nog mee kan gaan. Verantwoordelijke voor de soundtrack is David Whittaker. De soundtrack liet goed zien waartoe de Amiga in staat was. Met de vier-stemmige geluidschip was het mogelijk samples van echte instrumenten te gebruiken als basis voor de composities. Mede daardoor wordt de Amiga-versie van de game als “ultieme” versie gezien, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de versies die de Megadrive/Genesis en de Snes kregen (hoewel de Snes versie heel erg in de buurt komt.)

Shadow of the Beast is briljant, ondanks het hoge niveau aan reactiesnelheid dat de game vraagt van de speler. De game laat je simpelweg niet meer los, en laat zien hoe zeer verschillende elementen het uiteindelijke product bepalen. Visueel, muzikaal en gameplay, voorzien van beeldschone packaging, laat deze game zien hoe deze vier elementen een beeldschoon geheel vormen. Deze game mag gewoonweg in geen enkele Amiga-collectie ontbreken!

-----------------------------------

…Your prize was the return of your humanoid body in which you now stand proud and free, elated to be rid of the evil dominance of the Beast Lord ... but your elation doesn't last long!

Dire news reaches you of the capture of your sister by the Beast Mage. She's been taken to Kara-Moon, a far-off hostile place where she is to be subjected to years of forced cultivation until eventually taking your place as warrior messenger to the Beast Lord. This must not happen…

Wat: Shadow of the Beast II

Wie: Aarbron the Almost-human Warrior

Release: 1990, Reflections/Psygnosis

Aantal spelers: 1

De tweede Beast deed alles goed wat deel 1 zo goed maakte, plus zorgde ervoor dat de game een stuk beter speelbaar was. Opvallend is dat men enkele technische snufjes waarvan men gebruik maakte in deel 1 hebben laten schieten. Zo zijn de 13 verschillende lagen in bewegende achtergrond uit deel 1 vervangen door 2 lagen in dit deel. Echter lijkt dit de sfeer alleen maar te verbeteren. Hoeveel tijd heb je tenslotte om naar de achtergrond te kijken? Juist, want het is tijd om wederom de held te spelen. Nadat je de Beast Lord te slim af was in deel 1 door Zelek, de Mage van de Beast Lord te verslaan, krijgt Zelek de opdracht om op zoek te gaan naar een nieuwe Warrior Messenger, de rol die jij van je af hebt geworpen in deel 1. Al spoedig ontdekt Zelek een kind. Dit meisje blijkt jou zusje te zijn, en zij is uitermate geschikt om de nieuwe Warrior Messenger te worden. Wederom ga je op pad, dit keer om je zusje te redden. Je moet het doen zonder je Beast-krachten in deel 1, maar met een vastberadenheid die ongetwijfeld sterker is dan spierkracht.

Op je reis door Kara-moon ontmoet je wederom vele monsters, en allen lijken ze groter, gemener en intelligenter te zijn dan de monsters uit deel 1. Deze gasten zijn niet om mee fokken. Gelukkig heb je enkele wapens tot je beschikking die je helpen de monsters verslaan. Ook ontmoet je op je reis vriendelijke karakters die dingen kunt vragen. Bewegen doe je door de verschillende richtingen van de joystick in te duwen.

Deze game bevat meer wapens, meer items en meer puzzels dan het eerste deel. Vooral dat laatste is een lastige in deze game. Meer puzzels is leuk, maar de uitvoering is wat minder. Je wordt zo vrij gelaten in de game dat gebieden en puzzels kan beginnen zonder de eventuele items die je hiervoor nodig hebt. Er is echter geen ‘start opnieuw’-optie in de game dus als je het verkeerd doet kun je de game weer van voor af aan beginnen. En met de laadtijden van de game is dat enigszins irritant.

Toch steekt deze game met kop en schouders boven het eerste deel uit. Visueel is de game weer wat mooier, en de muziek, dit keer gemakt door Timothy en Lee Wright, is van eenzelfde hoog niveau als het eerste deel. En de game bevat zelfs enkele bewegende animaties zoals de adembenemende intro, die een verpletterende indruk op me maakte de eerste keer dat ik de game opstartte.

Beast II is een meer dan waardige opvolger, met een tragische, melancholische sfeer die meeslepend en actie-gericht tegelijkertijd is. Kortom, een fantastische game!

-----------------------------------

"You have done well, Aarbron. Zelek was indeed a powerfull enemy, to defeat him took great courage and strength. The world is now a safer place, thanks to your valour. But your battle is not yet over. Maletoth, although abated is still a power to be reckoned with. To be free of his curse forever he must be destroyed.

I am Rekann. Once magician to the King, I maintained the balance between light and dark, good and evil…”

Wat: Shadow of the Beast III

Wie: Aarbron the Human Warrior

Release: 1992, Reflections/Psygnosis

Aantal spelers: 1

Waar Beast een hoogstandje was in technisch vernuft, en Beast II een hoogstandje in sfeer, is Beast III de game die bovenstaande twee elementen samenvoegde met fantastische gameplay! Niet langer hoef je te zweten en te zwoegen om het einde van de game te bereiken en, in het geval van de tweede game, een cheat te gebruiken. Deel III bevat namelijk een veel betere, of beter gezegd, eerlijkere moeilijkheidsgraad dan de eerste twee delen. Niet dat de game makkelijk is, allerminst zelfs, maar de game is wel een stuk eerlijker, en dat speelt een stuk prettiger!

Nadat je je zusje in deel twee hebt gered door Zelek te verslaan, val je in een diepe slaap. In je slaap krijg je bezoek van de tovenaar Rekann die je vertelt welke vier items je nodig hebt om Maletoth, de Beast Lord, voor eens en altijd te verslaan. Deze items liggen verspreid over Kara-Moon, dus in feite bestaat de game uit vier uitgestrekte gebieden, vol puzzels en gevaar.

Bewegen is simpel, duw de joystick in de richting waarin je wilt gaan en druk op de vuurknop om je wapen of item te gebruiken. Je begint het spel met enkel een Shuriken als wapen (hoe je daar aan komt mag Joost weten) maar geleidelijk vind je meer wapens zoals bijvoorbeeld granaten.

De puzzels zijn net zo lastig als in het tweede deel, maar lijken toch een stuk logischer te zijn. Je moet de game wel heel raar spelen wil je zonder benodigde items in een puzzel vast komen te zitten. En als dit toch het geval is, dan biedt de game je een snelle restart. Inderdaad, alle voordelen van het eerste en het tweede deel, zonder alle nadelen!

Qua sfeer is de game weer perfect! De melancholieke sfeer in de game doet je meeleven met de tragische levensloop van Aarbron. De muziek is hier grotendeels schuldig aan. Gecomponeerd door Timothy Wright is dit denk ik de sterkste soundtrack uit de serie. Ook visueel staat de game z’n mannetje. Dit met de ijzersterke gameplay en de goede balans in moeilijkheidsgraad maakt dat het mijn favoriete Beast-game aller tijden is.

Dit artikel delen

Over de auteur