1. Dé Televisieflop van het Jaar 2009

Dé Televisieflop van het Jaar 2009

Vandaag heb ik weer eens met verbazing naar mijn televisie gestaard. Dat soort momenten zijn spaarzaam, maar ze bestaan. Het zijn van die momenten dat je simpelweg niet kan geloven wat je ziet. Je ziet het, het moet werkelijkheid zijn, maar je brein heeft even nodig om te bevatten wat er gebeurt is.

Dat soort momenten kan op allerhande wijze tot stand komen. Door fictie (televisieseries, films), door realiteit of doordat je televisie of de stroom het begeeft en je ineens zwart beeld ziet. Vandaag was zo’n moment, gelukkig niet vanwege de laatste reden. Nee, vandaag had ik zo’n moment bij de verkiezing van het televisiemoment van het jaar.

Dit door Mathijs Van Nieuwkerk gepresenteerde programma is nu voor het tweede jaar op de televisie en vond vorig jaar een zeer terechte winnaar in Hans Teeuwen, die in een nog steeds legendarisch interview de meiden van Halal probeert uit te leggen wat het betekent om een vrijheid van meningsuiting te hebben.

Net als vorig jaar waren er ook dit jaar weer tien fragmenten middels internetverkiezing geselecteerd voor de verkiezing. Daar zitten, zoals bij iedere internetverkiezing, legitieme fragmenten tussen en wat mindere onzin fragmenten. Het was echter voor iedereen met een beetje intelligentie duidelijk dat er maar twee echte kanshebbers waren. De eerste was de “ontmaskering” (maar niet heus) van Joran van der Sloot bij Peter R. de Vries en de tweede was het interview van Rutger Castricum van GeenStijl met voormalig minister Ella Vogelaar.

Voor wie echt onder een steen heeft geleefd het afgelopen jaar. Joran van der Sloot dacht een vriend te hebben gevonden in “voormalig” crimineel Patrick van der Eem, die hem gedurende een half jaar inpalmde om vervolgens voor een vergoeding zijn verklaring te verkopen aan de CIA, politie of als laatste strohalm Peter R. de Vries. Niemand hapte toe, maar Peter R. de Vries beloofde Patrick wel eeuwige roem (en veel boekverkopen) door via een hidden camera in een Land Rover Joran’s bekentenis vast te leggen en uit te zenden.

GeenStijl stuurde verslaggever en voormalig aspirant stapper Rutger Castricum op pad richting Ella Vogelaar toen kort daarvoor bekend werd dat het kabinet een spindokter (PVDA’er Dig Ishta) te hebben ingehuurd om haar en Jacqueline Cramer te leren met de media om te gaan. Wat volgde waren minutenlange stilte en enkele maanden later het indirecte gevolg met het ontslag van Minister Vogelaar.

Kortom, twee fragmenten die veel impact hadden op de samenleving. Zeven miljoen mensen (bijna de helft van de inwoners van ons hele land dus) zagen de uitzending van Peter R. de Vries (En dan tellen we de wereldwijde kijkers en vooral de Amerikaanse kijkers nog niet eens mee) en Rutger’s interview met Ella Vogelaar waren wekenlang in bijna ieder (actualiteiten) programma te zien. De impact van beiden was dus zeer groot.

De opzet die de Vara gekozen had voor het televisiemoment van het jaar was als volgt. Vanuit de tien genomineerden worden de top 3 onder beraad van een vierkoppige jury gelegd. Deze kiezen vervolgs de uiteindelijk rangschikking. Naast Bovenstaande twee fragmenten werd het “fun” fragment van Paul de Leeuw gezet, die door een verstandelijk gehandicapte vrouw werd gedwongen op een koets te blijven zitten. Grappig en leuk fragment, maar duidelijk geen kanshebber voor de overwinning.

Zo dacht ik tenminste. Wat schepte mijn verbazing. De nummer drie plek ging niet naar Paul de Leeuw, nee de derde plek was voor Rutger Castricum. Anita Witzier, juryvoorzitter, verklaarde dit als volgt: “wij vonden dat dit niet het televisiemoment van het jaar kon zijn daar het een internetfilmpje betroft.” Ala, redelijke beredenering. Maar het fragment was toch genomineerd en had dus een eerlijke kans moeten krijgen op de inhoud en de waarde en niet zo makkelijk gediskwalificeerd mogen worden. Maar goed, dacht ik, Joran’s “ontmaskering” was een terechte winnaar dus all is good in the World.

Nee, toch niet, de eerste plek ging namelijk keihard naar Paul de Leeuw. Paul had weliswaar een redelijk bekend en “spraakmakend” moment afgelopen jaar met de Vegan Streaker die poedelnaakt moest om een echte streaker te zijn, maar de jury vond toch dat zeven miljoen kijkers, wereldwijde aandacht en een behoorlijke nasleep niet reden genoeg waren om een fragment het televisiemoment van het jaar te maken. Nee, een weliswaar grappig fragmentje –maar niet meer dan grappig- was hét televisiemoment van het jaar.

Wat de hell?! Zoals ik al zei zijn er een paar momenten dat je stil valt. Dat je mond open valt van verbazing. Dat je van de spreekwoordelijke stoel valt. Die momenten zijn far en few in between, maar dit was er één. Waarom en hoe dit kan is mij een volstrekt raadsel, dit is in ieder geval de laatste jaarlijkse editie die ik heb gekeken. Ik nomineer in ieder geval Mathijs van Nieuwkerk en Anita Witzier voor de televisieflop van het jaar 2009.

Wat een waste of time… … …Ik ben er nog stil van… Bijna.

Dit artikel delen

Over de auteur