1. Parijs, een stad die je niet loslaat

Parijs, een stad die je niet loslaat

5.40u. Uit de radio klinkt een stem die duidelijk niet kan wachten tot het zes uur is en de ochtendshow begint en hij zelf mag slapen. Een gevoel dat ik niet deel, want ik mag richting Parijs met de Thalys en ’s avonds weer terug. Vandaar ook dat de wekker zo vroeg afgaat, dan heb ik genoeg speling om de trein te halen in Rotterdam die pas om half tien vertrekt.

Eenmaal op het treinstation van Ermelo aangekomen blijkt dat er alweer een aanrijding is geweest richting Zwolle, nou, maar hopen dat de stoptrein rijdt. Zowaar, met vijf minuten vertraging hobbelt het gevaarte binnen. Helaas lopen die minuten op en mis ik de aansluiting richting Rotterdam, shit! Nou ja, daarvoor had ik die marge. Een twintigtal minuten blauwbekken later kan ik dan richting Rotterdam, om er daar achter te komen dat de Thalys ook vertraging heeft opgelopen. Weer dertig minuten wachten. Een trilling in mijn broekzak. Telefoon. ‘Waar ben je? ‘, vraagt Jelle. ‘Rotterdam’ is het antwoord. ‘Ow moooooi, nou, veel plezier.’ Zo, dat waren weer twee minuten. De drukke Thalys komt veertig minuten later binnen, eindelijk lekker lang zitten!

De reis voorloopt voorspoedig en eigenlijk voordat ik me echt stierlijk heb kunnen vervelen kom ik aan in Parijs, samen met Frank van Gamer.nl (op IG bekend als frankster) zoek ik naar de metro. Frank wordt mijn travel-buddy van Parijs, wel zo handig. Onze eerste ervaring met het Parijse metronetwerk zou een hele beleving zijn, zei Sander al voor het weekend. Inderdaad hoor, onduidelijke bordjes, nog onduidelijkere gangetjes en Fransen! Met wat rondvragen, angstig rondkijken en een beetje gokken komen we aan waar we moeten zijn, bij het kantoor van Eidos om Arkham Asylum te bekijken.

Rond drie uur zijn we klaar en we togen met zijn vieren (nog iemand van Gunk en de perspersoon van Eidos die de presentatie gaf) richting de Champs-Élysées om wat te drinken en eten. Rond half vijf nemen we afscheid van onze Gunk-collega en de Eidos-man, ze hebben een Thalys eerder. ‘Vanaf de Champs is het ongeveer twintig minuten met de metro richting Gare du Nord’, wordt ons verteld. Niet lang daarna komt een sms binnen ‘er is iets met de metro, let dus op’. Frank en ik besluiten maar naar de metro te gaan. Better safe than sorry zogezegd. Het is op dat moment half zes, de Thalys vertrekt een uur later om 18.26.

Nou. Stoppen en stilstaan wisselt elkaar af en sporadisch begeven we ons richting een station, waarheen we zouden moeten gaan volgens de informatiepersoon achter een loket. De tijd vliegt voorbij, de metro wil maar niet. Het is tien over zes en de metro komt aan op het station waar we zouden moeten zijn. Gare du Nord is nergens te bekennen. Frank snelt een café binnen en vraagt waar het station ongeveer is. We worden een lange (lange lange) straat ingestuurd. Doorstappen en hopen dan maar. De tijd begint krap te worden en we verhogen onze passnelheid. Kut, kut, kut. Godzijdank, het begin van het station, nu nog de treinen vinden. We lopen een paar keer verkeerd, die borden zijn ook zo onduidelijk. 18.25, nog een minuut. Kut. We komen aan bij de perrons, geen Thalys te zien. Spoor negen staat er nog één. 18.27, hij zou al weg moeten zijn, we hebben mazzel.

Het blijkt de verkeerde Thalys naar Brussel te zijn.... Lekker dan. We staan in Parijs, de trein gemist. Jelle maar bellen. ‘Wil je nog iets leuks horen? We hebben de trein gemist’. ‘Dat meen je? Zuur man. En wat nu?’. Ja, inderdaad. Maar informatie vragen. Volgens een informatiedesk mogen we aan de hoofdconducteur in de Thalys naar Brussel vragen of we mee mogen. Het mag! We komen in ieder geval in Brussel.

Brussel. Dat scheelt. Nu eens kijken, geen Thalys meer naar Nederland. Dan maar een kaartje kopen voor een internationale Intercity. De prijs valt me mee, voornamelijk omdat ik twee kortingen krijg, een OV-kortingskaartkorting en een jongerenkorting (ik ben onder de 26…). Lekker wachten op de Intercity van 21.18, we halen wel wat te drinken, we zijn nu al kapot.

We stappen in de heerlijk rustige Intercity en we wiegen over het spoor naar Nederland. Dat kan nooit lang goed gaan. Het gaat ook niet goed, want de conducteur komt met de mededeling dat er een ongeluk is geweest bij Roosendaal en de trein moet omrijden via Breda. Lekker dan. Ik bel mijn vader… 'misschien dat je er rekening mee moet houden dat je me in Rotterdam moet ophalen'. En inderdaad. Ik word om 00.15 opgehaald in Rotterdam door mijn vader (de gek!) en na een relaxte autotocht van meer dan een uur kom ik thuis. De klok geeft 1.37 aan.

Dit artikel delen

Over de auteur