1. De echte Guitar Hero’s

De echte Guitar Hero’s

Als er één band vaak geassocieerd wordt met Guitar Hero is het wel DragonForce. De extreme powermetalband zat met de track Through the Fire and the Flames in het derde deel van de Guitar Hero-serie en dat heeft het zestal bijna tot wereldsterren gemaakt. De band begon afgelopen woensdag hun nieuwe Europese tour in Tilburg in een uitverkochte 013 en dat mocht ik absoluut niet missen.

Ik heb overigens een stronthekel aan metal (uitzonderingen daargelaten), maar sinds het album Sonic Firestorm ben ik fan van DragonForce. De band combineerde de meest zieke gitaarsolo’s op sneltreinvaart met pakkende melodieën en catchy refreintjes. In 2005, na de release van het derde album Inhuman Rampage, zag ik ze al een keer live in de Melkweg, waar ik werd weggeblazen door hoe ziekelijk strak de hele band speelde. Dat terwijl gitaristen Herman Li en Sam Totman (de grote sterren van de band) meer en meer biertjes achterover klokten tijdens de show, en laatstgenoemde zelfs van een podiumpje af donderde en op de grond even hard verder soleerde.

Nu zijn we vier jaar verder en zijn de Heineken-biertjes op het podium ingeruimd voor Corona’s en speelt de band in plaats van in de kleine zaal van de Melkweg voor een uitverkochte 013 in Tilburg. Het publiek is aanzienlijk verjongd en er zullen ongetwijfeld vele fans rondlopen die de band hebben leren kennen door het spelen van Guitar Hero. Niet veranderd is het spel van de bandleden, die nog even strak hun nummertjes (alhoewel, elke track is een orgie van melodieus gitaar- en drumgeweld van rond de acht, negen minuten) spelen. De muziek in combinatie met de show die ze eromheen opvoeren, maakt dat je het gevoel hebt meer naar een kermisattractie te staan kijken dan naar een groep muzikanten.

Vooral gitarist Herman Li laat zijn vingers over de hals van zijn gitaar vliegen alsof hij een cursus blind typen voor gevorderden geeft. Hier hebben we dan ook te maken met echte Guitar Hero’s, die zichzelf waarschijnlijk jarenlang in hun zolderkamertje hebben opgesloten om zo ongelofelijk goed te worden, en daarmee eigenlijk de reden zijn dat een muziekgame als deze überhaupt bestaat. Van zulke skills kunnen wij als gamers alleen maar dromen, en daar gaat een ritmegame natuurlijk weinig aan veranderen.

Na een kleine anderhalf uur zet de band het laatste nummer in en wat blijkt: ze hebben de “hit” tot het einde bewaard. Het publiek gaat nog eenmaal helemaal los, om daarna moe, flink aangeschoten, maar vooral voldaan naar huis terug te keren.

Dit artikel delen

Over de auteur

Arthur van Vliet Eindredacteur van Gamer.nl.