1. Mrs. Blue

Mrs. Blue

Eerlijkheid duurt het langst luid een gezegde. Een paar weken terug schreef ik er nog over in een weblog en zei dat we allemaal een keer eerlijk moesten zijn. Nu een paar weken later denk ik dat daar niet veel van terecht gekomen is. Iedereen, om met een gezegde te spreken, draait elk kaar een rad voor de ogen of zijn we toch allemaal eerlijk tegen elkaar en laten we dat niet zien. Moeilijk om die keuze te maken omdat je niet weet wanneer iemand precies eerlijk is en je kan niet bij iedereen door de ogen kijken.

Om terug te komen op eerlijkheid duurt het langst: hoe moet je dat zien? Ik doe de laatste tijd steeds meer mijn boek open en laat zien wat ik denk, hoe ik denk, wat ik van iemand vind of beter gezegd: ik laat mezelf meer zien. Ik heb me vier jaar lang voor de meeste mezelf dicht gehouden en altijd maar gekeken naar anderen hoe diegene waren en geluisterd naar wat anderen te zeggen hadden.

Dan vallen je er verschillende dingen op. Niet iedereen is eerlijk, had ik al genoemd, mensen blijken toch niet zo hecht te zijn als ze zeggen en je ziet pas de mensen die je écht niet mag. Nummer één hoef ik niet uit te leggen want die heb ik al genoemd.

Nummer twee dan: mensen blijken toch niet zo hecht als ze zeggen. Nu het er bijna op zit en iedereen naar rechts, links, voor of achter gaat blijk je elkaar te gaan missen en blijk je hecht te zijn. Als ik aan hecht denk dan denk ik aan vrienden, kennissen, mensen of wat dan ook die je in vertrouwen neemt, waar je plezier mee beleeft, ruzie mee hebt – hoort er tenslotte toch bij – en doe je alles met ze. Waarom is er dan vanaf het begin niet meteen een klik, band of iets anders geweest? Waarom wordt zoiets dan gezegd in de laatste maanden en komt iedereen dán pas samen? En mag ik niet iets zeggen daarover omdat ik dan bot ben? Ik kom soms óók bot uit de bocht, maar is dat niet iets dat we allemaal doen?

Drie: je ziet pas de mensen die je écht niet mag. Ik heb ongeveer twee á drie jaar geleden gezegd dat ik tegen twee mensen uit mijn stoel zou klappen. Niet dus. Het blijkt dus nu juist tegenover gesteld. Ik ga niet meer uitvallen tegen Pink, maar tegen Yellow. Dat had ik dus nooit van mezelf gedacht dat dát ging gebeuren. Yellow staat boven aan het lijstje van: ik noem het niet anders word ik grof en dat wil ik niet, en staat Pink ergens in de middenmoot om het in sporttermen uit te drukken. Wat Yellow zegt over Pink is eigenlijk juist andersom: Yellow doet wat ze zegt over Pink. Terwijl ze het zelf niet door heeft. En dan hebben we nog Black die begint naast zijn schoenen te lopen vanwege de vele aandacht die Black krijgt.

Gelukkig kun je nog wel vrolijk worden door bepaalde personen. Voor mij is dit, zoals ik haar noem, Mrs. Blue. Voor wie nu denk dat ik haar echte naam niet weet, die weet ik wel. Wanneer ik haar zie wanneer ik kwaad ben dan vergrijst alles en komt er een spotlight op haar te staan. Komen er stoppen in mijn oren die al het geluid gedempt maken op haar stem na. Gelukkig, gelukkig zijn die mensen er nog wel die je verblind maken van...

Ik heb mijn boek open gedaan en ben nog net niet uit mijn slof geschoten, toch moet ik zeggen dat dát wel eens kan gebeuren één dezer dagen. En iedereen weet volgens mij wat er dan gaat gebeuren als ik uit mijn slof schiet. Niet dat je nu moet gaan denken dat je moet oppassen met wat je zegt tegen mij, toch wou ik het even melden. En… nu nog jullie boek.

Dit is een wat oudere blog dat al gebeurd is. Voor wie denkt dat dit moddergooien is naar mensen heeft gelijk en niet gelijk. Toen ik het schreef was het moddergooien maar nu is het dat niet meer en is dit uitgepraat. Toch dacht ik dat het wel weer tijd was voor om eens een blog te plaatsen over mezelf, zoals de laatste blogs die ik geschreven heb.

Dit artikel delen

Over de auteur