1. Een mooie dag, die veertiende Februari

Een mooie dag, die veertiende Februari

Ik had nooit iets met Valentijnsdag, maar vandaag was een goede dag, een erg goede dag. Als ik bijgelovig was, dan was vandaag een echte geluksdag. Het leven is mooi, het leven is goed. Lang leve mijn leven. Wat er zo goed is aan vandaag? Nou, ten eerste kreeg ik vanochtend in de post een mooie blauwe envelop. Iets later reed ik mijn mooie auto bijna doormidden met 130 kilometer per uur en ten slotte werd ik aan de kant gehaald door een agent op een mooie motor. Prima ingrediënten voor een topdag al zeg ik het zelf.

Goed, om maar bij het begin te beginnen. De blauwe envelop. Voor de echte jonge en onwetenden onder jullie, blauwe enveloppen komen van de belastingdienst en betekenen normaliter dat je iets moet betalen. Maar niet deze keer, het is namelijk zo dat als je niet het hele jaar werkt, je veel van de inkomensbelasting die je betaald op je loon terugkrijgt. In 2007, toen ik afgestudeerd ben en maar drie maanden echt werkte, heb ik dus veel teveel belasting betaald. Eind December kreeg ik een brief waarin de belastingdienst vriendelijk vroeg of ik mijn belastingformulieren voor 2007 wilde invullen want een voorberekening aan hun zijde meldde dat ik ongeveer 1500 euro terug kon krijgen. Prima, ik dat elektronische programma downloaden en invullen en het nieuws was nog net even iets beter, 1700 euro voorspelde het programma. En nu dus de langverwachte brief, 1902 keiharde euri! Kijk, daar kan een mens wat mee. Goed nieuws dus.

Goed, ik om te vieren dus naar de Media Markt, niet die op vijf kilometer naast de deur, want ik mag graag een stukje rijden. Dus naar het zuiden van Limburg, want aan Kerkrade (voor de mensen onder jullie die nooit opletten tijdens de topografie, dat is waar Roda JC vandaan komt) ligt het Duitse Herzogenrath en daar ligt ook een Media Markt. Ik met een lekker snelheidje over de A2 naar het zuiden. De eerdergenoemde 130 km/h reed ik op dat moment wel. Rijdt er een snol in een zwarte Seat Ibiza (model van rond 1994, zo één had mijn broer vroeger ook dus die herken ik uit duizenden) met 80 km/h in de rechtse baan voor me. Ik zet netjes mijn knipperlicht uit en verwissel van baan. Komt de verrekte trut vlak voor me ook ineens de linkerbaan op, want voor haar is een inrit. Plaats zat voor die auto om voor of achter haar de baan op te komen, dus geen reden om vlak voor mij van baan te verwisselen. Gelukkig rij ik inmiddels een auto met ABS, want in mijn oude Golf 3 was er een hoop schade en misschien wel meer geweest. Ik wou graag zeggen dat mijn leven aan mij voorbij flitste, maar helaas was er enkel wat rook van de bandjes en mijn nagelafdrukken in het leer van mijn stuur.

Kom ik naast de vervelende mevrouw, begint ze ook nog eens op mij te schelden. Van baan verwisselen is tot daar aan toe, je zou nog kunnen beargumenteren dat ik te laat achter haar vandaan kwam (anticiperen trut! Een auto die met 120 achter naar je toe komt rijden, blijft daar heus niet zitten), maar ze gebruikte geeneens haar knipperlicht. Niet dat dat iets uitmaakte want ik zat al zo dicht op haar dat het knipperlicht weinig had uitgemaakt. Ze kan blij zijn dat er een jongen van 25 reed die bovendien dankzij een leven lang gamen een lichtelijk getrained reactievermogen heeft, een ouder persoon had allebeide de auto’s total loss gereden. Maar, we leven nog, dus punt twee in de kamp van het goede nieuws.

En dan nog de motoragent. Ik moet zeggen, dit was een eerste. Normaliter zie ik agenten en flitspalen van mijlenver aankomen. Volgende maand heb ik vijf jaar mijn rijbewijs en ik zit nog niet op een gemiddelde van één boete per jaar dus dat is zonder meer netjes te noemen. Vijf minuten na mijn aanvaring met de blonde mevrouw van rond de dertig in de zwarte Ibiza, die haar onverantwoordelijk en slecht rijgedrag aan mij toerekende was ik nog een beetje over mijn toeren, vloekend en tierend zat ik in mijn auto en ging het voetje iets lager op het gas, de cruise control was namelijk uitgegaan toen ik moest remmen. Bovendien zag ik in mijn spiegels nu net even niet de motor met daarop een persoon in overbekend neongeel hesje. Al snel zat hij naast me en toen zag ik hem maar al te goed. De eerste afslag af en de parkeerplaats op.

Mijn rijbewijs graag en of ik wist waarom ik aan de kant werd gehaald. Jazeker meneer, ik zal wel iets van 140 gereden hebben. Met pieken naar de 150 meneer, gelukkig rekenen we nooit met pieksnelheden. (weinig raar die pieken, want het gaat regelmatig bergaf rondom Heerlen) Heeft u misschien geld teveel, Meneer? Nu overwoog ik even om hem te melden dat ik die ochtend nog 1902 euro rijker was geworden, maar besloot bij nader inzien en even denken zijn vraag met een lach negatief te beantwoorden. Nou, meneer, omdat het vandaag Valentijnsdag is zal ik u geen boete geven. Gebruikt u dat geld voor die twintig kilometer te hard deze keer maar voor een bloemetje voor die vriendin, vrouw of moeder. (Na correctie had ik nooit een boete voor 20 kilometer te hard gekregen, maar voor 14 kilometer, maar ook die correctie liet ik maar achterwege). Let u een beetje op uw snelheid meneer en nog een prettige middag. Strike drie voor de top dag dus.

Ja, negatieve dingen gebeuren niet met positieve mensen moest ik toch even bij mezelf denken. Ben ik toch zo maar op één dag flink rijker geworden, aan een gewisse dood ontsnapt en kreeg ik zomaar geen bekeuring van een vriendelijke agent. Ik heb nooit iets gehad met Valentijnsdag, maar ik denk dat ik deze dag vanaf nu groots gaat vieren!

Dit artikel delen

Over de auteur