1. The Club (18+)

The Club (18+)

Ja ja, je hoort het goed. Vandaag was ik in Purmerend en wat ik me daar toch aantrof, nòh! Eerst moest de FreeRecordShop er aan geloven, een vriend van mij wilde daar kaartjes voor een Winne concert kopen. Ikzelf kocht twee cd-tjes, allebei redelijk onbekend en voor een schamele vijftien euro kon ik ze toch niet laten liggen? Snoop Dogg en Guru zijn toch geen onbekende artiesten en een beter moment dan dit kon ik me niet bedenken, dus verzegelde ik mijn stoere 'Plastix' waardecoupon. Ja ja, dat was alvast een héél vet begin.

Het beste moest nog komen, ik had namelijk nog zo'n kaart met twintig euro erop. Deze kon echter alleen bij de Bart Smit worden verzegeld en dat betekende dus kiezen tussen een crappy Nintendo DS spel of een elektronisch dartbord met magnetische raakvlakken. Moeilijk, moeilijk, totdat ik erachter kwam dat bijna elk spel in de budgetbak een prijs onder de 25 dukaten vereiste. Ik moest echter op mijn grabbelbeurt wachten, omdat er nog een kleine menigte voor de bakken om tien cent stond/lag te vechten. En er stond een strenge, eeltige werkneemster die zich aanzienlijk in moest houden om niet ook in het gevecht verstrikte te raken, waar ik nogal slechte herinneringen aan had overgehouden.

Dus ik nam een aanloop, terwijl omstaanders geschrokken achter uit stapten. Mijn voeten stapten steeds sneller elkaar voorbij, zetten zich uiteindelijk af en lieten mij op souplesse over de vechtende menigte heen springen; terwijl ik een drie-en-halve schroef tevoorschijn toverde en prima landde, waarna de menigte geschrokken de ijzeren voorwerpjes oppakte en de winkel betoverd verliet. Driftig begon ik in de spellen te graven. Oude liefdes als 'The Darkness' en 'Motorstorm' gleden door mijn vingers. Daar was 'ie: 'The Club', al gooide ik 'm meteen weer weg in de hoop dat ik iets vetters kon vinden. Daar kreeg ik spijt van, want ik was daarna - zonder te overdrijven, niets is trouwens overdreven in dit logje - zeker vijf minuten bezig om 'The Club' weer in handen te krijgen. Slechts vijftien euro, dus ik had nog vijf euro over. Ik besloot wat kinderachtige DVD's uit een andere '6 voor 1'-bak te halen, mijn neefje was immers over vijf maanden alweer jarig.

Koel liep ik naar de kassa toe, beetje door mijn kniën gezakt natuurlijk - kin omhoog, borst vooruit. 'Ik ben achttien, achttien ben ik', bleef ik herhalen in mijn vijftienjarige hoofd. Het vrouwelijke schepsel achter de toonbank was jong en zag er opwindend uit, dus werd mijn menselijke hersenpan-helft overmeesterd door die andere helft, dat reptielige ding ofzo. Nee, ik stond er nu niet bij als een volwassen 'dude', maar als een jongentje dat stond te hijgen voor een kauwgomballen-automaat, omdat 'ie er zo nodig één moest. Afgezien van het feit dat het meisje geen automaat was en haar kauwgomballen vast en zeker pomelo's waren en ik mezelf later alsnog op zo'n verukkelijk goedkoopsmakende kauwgombal zou trakteren, omdat ik het nogal goed voor heb met mezelf.

Kortom, ik faalde. Het meisje vroeg me te legitimeren, ik geen achttien jaar, ik voelen vernedering als snijdende wind in mijn gezicht. Zonder iets te zeggen liep ik weg, ruilde ik 'The Club' om voor een goedkoop soort van afstandbestuurbaar mormel - ik verwendde mijn neefje nu wel heel erg - en keek sniffend toe, terwijl het meisje ijverig de boel aan het inpakken was.

Toen liep ik weg, kwam weer terug omdat ik mijn spullen vergat en liep weer weg. Kwam weer terug omdat ik dacht dat ik iets vergat, wat niet zo was en verliet de winkel nu echt...

Dit artikel delen

Over de auteur

Mad