1. De pijn van het verlies...

De pijn van het verlies...

Op verzoek dan maar... een vervolg op mijn 'hartverscheurende stuk proza' van een aantal dagen terug. Kennelijk valt mijn verhaal in zekere zin in de smaak bij sommigen van jullie, dus agh.. wie ben ik om dan om er geen waargebeurd sequel aan vast te knopen! Of beter gezegd een prequel..

Aan de toon van de inleiding is, als je een beetje hebt opgelet, een zekere hoeveelheid sarcasme op te merken en misschien zelfs een beetje cynisme! Niet omdat ik alle reacties niet wardeer, maar meer om het feit dat dit hele gebeuren mij absoluut in het diepste van mijn hart heeft geraakt en ik nog steeds niet kan geloven dat ik mijn goede vriend A... nooit meer te zien zal krijgen tot het mijn beurt is om die ene laatste road in het leven te mogen betreden..

Het is allemaal zo snel gegaan... Iets wat ik in mijn eerdere logs niet heb verteld is dat ik mij ontzettend schuldig voel voor het heengaan mijn bloedbroeder... Ik noem hem mijn bloedbroeder, omdat ik deze man een handdruk voor het leven heb gegeven.. We hadden ieder bij elkaar de rechter pols doorgesneden en vervolgens elkaar de arm handdruk gegeven.. bloed op bloed, vlees op vlees.. Dit is het beste voor te stellen als de handdruk die de Elves elkaar geven als ze elkaar begroeten in Lord of the Rings, maar dan uiteraard wat meer bebloed vormgegeven.

Zoals ik hierboven al te kennen liet weten, voel ik mij ontzettend schuldig voor zijn dood.. Eén dag voor mijn verjaardag, één dag dus voor hij stierf, stond hij opeens voor mijn deur.. Uit het niets stond hij daar dan, na 5 jaar niets van zich te hebben laten horen... na exact 5 jaar... de dag dat hij mij vol de rug toe had gekeerd... en nu stond hij opeens op mijn stoep... huilend, ontroostbaar en ontzettend aangeslagen, omdat hij mij nu dan eindelijk gelijk heeft gegeven na al die tijd... Ik denk nog iedere dag terug aan dat moment dat hij daar stond....

Het is namelijk zo, dat wij 5 jaar geleden in een ontzettend grote ruzie waren beland die onze band helemaal de grond in had geboord... Hoe dit allemaal zo tot stand had kunnen komen... Je raad het of niet.. er was weer een vrouw, die er een key-rol in speelde in dit verhaal, namelijk zijn toenmalige vriendin... Ik kon het nooit echt goed met haar vinden. Niet omdat ik haar niet mocht als de persoon die ze was, maar meer om het feit ze me steeds afbekte, omdat ik het uit had gemaakt met haar goede vriendin... mijn ex (niet te verwarren met de vrouw uit mijn eerdere logs). Alvorens moet ik er nog bij zeggen, dat hoe goed mijn maat er ook uitzag, hij nooit een echte vriendin had gehad tot dat moment.. Misschien dat hij zich daarom zo ontzettend aan haar hechtte... Ik was nou niet bepaald anders bij mijn eerste vriendinnetje, als ik er zo bij nadenk...

Wat begon als niets betekende woordenwisselingen, groeide uit tot full grown fights af en toe..

Het was alleen wel zo dat we elkaar altijd 'de' handshake gaven aan het einde van ieder gevecht, wat betekende dat we hoe dan ook altijd brothers for life waren! Ik weet niet hoe het uiteindelijk opeens zo ver was gekomen, maar op een dag, een grove 5 jaar terug, hoorde ik helemaal niets meer van hem.. Waar we normaal gesproken elkaar dagelijks spraken, liet hij al weken niets meer van zich horen... Smsjes van mijn kant werden niet beantwoord... Telefoontjes werden niet aangenomen... Allereerst dacht ik dat er iets ergs was gebeurd, dus ik belde iedere ziekehuis af die we hadden bij ons in de regio... Een uur later die dag krijg ik een smsje van zijn toenmalige vriendin...: 'Hij wil je niet meer spreken; ik ben zijn vriendin en zal voor altijd voor hem zorgen. Niets kan er tussen ons in komen(...)'

Ik stond versteld van wat ik daar las, maar toch had ik in mijn achterhoofd dat hij wel om zou draaien.. onze vriendschap staat ver boven haar dacht ik bij mezelf.. Ik gaf hem dus de tijd en de ruimte om na te denken..

Er was inmiddels alweer een maand verstreken, toen ik hem toevalligerwijs tegenkwam op straat..

Wat er die dag gebeurde heeft mij deels gemaakt tot de man die ik vandaag de dag ben. Ik zal nooit iemand, waar ik om geef, de rug toe kunnen keren, zo zit ik absoluut niet in elkaar.. Maar als iemand mij recht in de ogen durft aan te kijken en tegen mij durft te zeggen: 'ik hoef niets meer met je te maken te hebben(...) ik heb niemand anders nodig dan mijn vriendin', dan ben je echt ontzettend snel voor me klaar! Ik zei nog tegen hem.. ' Onze vriendschap moet ver boven alles staan in het leven, zeker na alles wat we samen hebben meegemaakt. Als je me nu wegstuurd, hoef je nooit meer op me te rekenen... dan besta je niet meer voor me' Zonder iets te zeggen liep hij weg....

Hij had er dus voor gekozen om mij te laten stikken... na alles wat we samen hadden meegemaakt...

5 jaar.... 5 jaar later stond hij dus opeens voor mijn deur.. Na een kort gesprek had ik heb verteld dat hij hier niet welkom was en had ik de deur weer dichtgegooid... Een dag later... op mijn verjaardag nota bene.. kreeg ik naast de klap van dat mijn vriendin mij wilde verlaten(zie eerdere logs), ook te horen dat mijn vriend die vorige avond, nadat hij was weggegaan bij mij, kwam te overleden na een motorongeluk...

Ik barstte in tranen uit... Ik had hem welliswaar die dag de deur gewezen, maar dit had ik hem toch niet toegewenst... Hij was weg... voorgoed... had ik echt goed gehandeld.... Ik heb toch alleen gehandeld naar mijn principes... naar de dingen waar ik in geloof... Dat dit ging gebeuren.... Dit is toch niet mijn fout...

Terwijl ik dit schrijf moet ik weer een traantje wegpinken.... pffff

Sinds die dag en eigenlijk nog steeds... spelen er ontzettend veel 'wat als' scenario's rond in mijn hoofd... Wat als ik hem die dag binnen had gelaten... Wat als ik hem toen niet zo koud de deur had gewezen... Wat als ik niet zo fucking trots was geweest en het hem had vergeven... Zou hij dan... Zou hij er dan nog zijn geweest... Was ik zo anders toen ik mijn eerste vriendinnetje had? Ik ken dat gevoel...Dat gevoel dat je hebt, als je helemaal verliefd bent en denkt... dit is der... dit is de vrouw waar ik mee ga trouwen... ik doe echt alles voor haar...

Waarom was ik zo fucking trots.... Waarom kon ik mijn ego niet voor één keer opzij zetten...

Ik heb zijn graf... tot nu aan, elke dag bezocht sinds de dag dat hij is heen gegaan... Ik weet niet wat dat betekent... Ik kan in ieder geval mijn gevoelens af en toe niet in bedwang houden....

Ik had het je allang vergeven man... alsjeblieft... vergeef het mij ook.... want met deze schuldgevoelens in mij ga ik het niet lang meer trekken abi...

Als ik dit verhaal terug lees... Damn... Het lijkt net een soap... Dus.. Wordt vervolgd zou ik maar zeggen!

I can feel your blood flow within me... See you on the other side my friend..

Dit artikel delen

Over de auteur