1. The meaning of life...

The meaning of life...

"You are not the momentary whim of a careless creator experimenting in the laboratory of life. . . You were made with a purpose."

Og Mandino

Een quote van één van mijn favoriete filosofen.. Een quote dit ik zelfs in mijn slaap zou kunnen benoemen... Een quote die ik, hoe slecht het leven af en toe ook kan zijn, probeer te geloven en na te streven... Ik durf ook te zeggen dat ieder, die zich hier op deze aardbodem bevind, er is om een bepaald doel in het leven te bereiken... Alleen is het dat ik me zo af en toe ontzettend erger aan de ‘fairness’ van deze theorie...

Waarom zou ik... iemand die al een groot aantal keer oog in oog met de dood is gekomen, hier op dit moment moeten staan op de plek waar ik ben en zou iemand anders die dat evenmin verdiend, ergens in het vergaande leven moeten dwalen... Het is gewoon niet eerlijk.... het leven waar we in zitten kan zo hard en koud zijn, dat ik mezelf af en toe gewoon niet meer herken in het hele gebeuren..

Ik ben een jongen die helaas al heel veel mindere momenten heeft meegemaakt in het leven... De verhalen die ik heb verteld in mijn eerdere logs zijn echt nog maar het topje van de ijsberg, zoals dat zo mooi heet..

Begrijp me niet verkeerd... ik heb absoluut geen medelijden met mezelf. Ondanks alles wat ik heb meegemaakt in het leven, beschouw ik mijzelf nog altijd als een optimist en zal ik het glas nog altijd half vol beschouwen in plaats van half leeg! Ik probeer dan ook kracht te winnen uit de slechte situaties, door te denken dat er altijd wel iemand moet zijn, ergens op die grote globe waarop we leven, die het slechter dan me heeft... en dat ik juist daarom altijd sterk moet zijn in het leven!

Hoe hard dit ook klinkt.... maar de mindere fasen in het leven maken je tot de man die je vandaag de dag bent! Ook ik heb dit helaas eigenhandig moeten meemaken...

In mijn vorige log schreef ik over hoe ik mijn bloedbroeder was kwijtgeraakt na een motorongeluk... Hij was niet mijn enige bloedbroeder. Ik had er twee... En ook met het verlies van mijn andere broeder moest ik leren leven, toen hij werd geschept door een bus, 7 jaar geleden... We waren aan het wergrennen voor twee mannen na een opgehoopte ruzie... Na een achtervolging uit het bos kwamen we aan op de grote weg... waarna het na een onoplettende fout al te laat was... hij was oplag dood... Voor mijn eigen ogen heb ik moeten aanschouwen en voelen hoe hard die klap wel niet aan kwam... ik voelde zijn botten kraaken in mij, toen hij in aanraking kwam met de bus.... Een gevoel wat ik nooit meer uit mijn hoofd zal kunnen krijgen..

Ik moet er eigenlijk niet over beginnen, maar ook aan zijn dood heb ik deels schuldgevoelens overgehouden... Ik was het die het wegrennen die dag aanvoerde... Ik was degene die juist die ene weg nam, zodat we aankwamen bij de beasvalteerde weg... En toch was hij degene die moest gaan.... en ik niet... Waarom had ik dan ook ingehouden toen we eenmaal op die weg waren aangekomen en was ik niet gewoon doorgerend.... Was ik ... was ik dan degene geweest die er nu niet meer zou zijn... Het spijt me man... het spijt me echt, dat het allemaal zo had moeten lopen.... pfff ik word weer eens emotioneel terwijl ik aan het schrijven ben...

De beelden van die dag zijn in mijn geheugen gegraveerd... Ik krijg er zelfs nu, na zoveel jaar, nog steeds nachtmerries over in mijn slaap... Ik probeer echt vooruit te kijken... maar dat is af en toe gewoon zo moeilijk... Ik weet dat je met terug kijken niets zult bereiken... maar toch... waarom doet een mens dat dan alsnog...

“(...)You were made with a purpose’’ Waar ben je dan hé met je purpose.. Is dit mijn purpose? Is het mijn purpose om met dit leed te moeten leven... Waarom moesten zij gaan en ik niet! Verdomme ik heb vaker dan hen oog in oog gestaan met de dood! En juist zij moesten gaan en ik zit hier vast! Het leven is gewoon fucking unfair... HET LEVEN IS GEWOON FUCKING UNFAIR!!

.....

Als er iemand zou zijn die ze terug zou kunnen halen in ruil voor mijn leven, dan zou ik daar serieus zonder over na te denken op in gaan... I seriously couldn’t care less about my live... Ik geef absoluut meer om mijn naasten dan om mijzelf... Als ik nu te horen zou krijgen dat ik morgen dood zal gaan, dan zal ik er absoluut geen traantje om laten... Ik zou eerder aan mijn ouders en mijn zusje moeten denken en aan het leed dat zij dan zullen doormaken, als ik er niet meer ben...

Family and friends... dat is absoluut de basis die heerst in mijn leven... dat is mijn purpose... Daar leef ik voor... en daarom zal ik ook altijd doorgaan! Het zal ook absoluut iets zijn, wat mijn broeders voor me hadden gewild.... Daarom moet ik doorgaan... voor hen...

PS Ik begin mijn draai van het schrijven nu eindelijk een beetje te vinden lijkt het... This is just the beginning...

Dit artikel delen

Over de auteur