1. Viva La Old School! #5

Viva La Old School! #5

Boxart van de eerste twee megaten games

Het verlangen is altijd groter dan het hebben of, wat je niet kan krijgen is altijd leuker. Zo gaat het ook vaak met videogames. Japan heeft gewoon zoveel leuke titels voor een gamer als ikj. Helaas, vaak moet ik mij wenden tot (illegale) vertalingen simpelweg omdat wij games niet krijgen***. Zo zit ik al met smart te wachten op de vertaling van de Namco (toen gebruikte men de naam Namcot voor releases op de Famicom) klassieker Digital Devil Story: Megami Tensei op de NES/MSX, die inmiddels bijna klaar schijnt te zijn. Deze game zette samen met Dragon Quest en Final Fantasy de standaard voor console RPG’s. Het team achter de game, “Wolf Team” maakt nu grotendeels deel uit van de Tales Studio van Namco. Een andere titel die al wel is vertaald is de remake van de eerste twee Megaten games op de Super Nintendo. Sinds de start van de Megaten-serie in 1987 is de serie behoorlijk ver gekomen. Persona, een Megaten spin-off begint populairder te worden, en hoewel de Westerse RPG de overhand lijkt te krijgen in populariteit qua RPG’s, met name hier in het westen, is er een kleine groep liefhebbers die zich liever bezighoud met Japanse RPG’s, om redenen waar ik nu niet op in zal gaan.

Kyuuyaku Megami Tensei

Wat: Kyuuyaku Megami Tensei: Digital Devil Story: Megami Tensei

Wie: Een naamloze protagonist en heel veel demonen

Release: 1995 (origineel 1987), Atlus

Kyuuyaku Megami Tensei is de titel van de Super Famicom-remake van de eerste twee Megami Tensei games, released in 1995. De titel betekend zoveel als Megami Tensei: Old Testament, wat zich weer vertaald naar het Nederlands: Reïncarnatie van de Godin: het Oude Testament. Klinkt behoorlijk Christelijk, niet? Wel, forget it, ik heb nog nooit een serie gezien die zo hard tekeer gaat tegen het Christelijk geloof als deze. Serieus, de Jack Thompsons en Fred Phelps’ van deze wereld zouden ervan smullen! Dit is ongetwijfeld ook de reden dat deze games het westen niet bereikt hebben, maar goed, we gaan het hier niet over doemdenkende seksueel gefrustreerde en ongetwijfeld zeer ongelukkige oude mannen hebben, maar over de aanzet tot misschien wel een van de meest intrigerende series binnen het RPG-genre, namelijk de remake van het eerste deel binnen de Megaten-serie.

Ook al suggereert de originele NES/MSX titel (Digital Devil Story: Megami Tensei) dat het hier een adaptatie betreft van de Cyberpunk klassieker Digital Devil Story, feitelijk speelt het spel zich na het boek af. De game begint met een droom. Een hele freaky droom wel te verstaan. Je wordt door een doolhof geleid waar demonen vrij spel schijnen te hebben. Wanneer je wakker wordt is de straat waarin je woont afgesloten en loopt er een onderzoek naar enkele bizarre moorden. Het wordt erger en erger en al gauw stikt het op straat van de demonen. Je wordt opeens gearresteerd en wanneer je in de cel zit, ontmoet je mensen die je al in je droom hebt ontmoet. Dan ontdek je dat de demonen terug te leiden zijn naar een wetenschapper die dankzij experimenten met teleportatie per ongeluk een portaal naar een andere dimensie heeft geopend. Daarnaast zijn er verschillende partijen die de demonen voor hun karretje willen spannen. In plaats van beter wordt het alleen maar erger en Amerika lanceert raketten richting Japan. Vanaf dat punt gaan jij en je cel-genoten op pad in de verwoeste stad. Dan bepaal je ook aan welke partij je steun geeft, en zo bepaal je de toekomst van jou stad.

Keuzes, dat is sowieso een belangrijk element binnen de Megaten-reeks. Elke partij staat voor een bepaalde stroming, een te volgen lijn. De speler bepaalt zelf welke lijn te volgen door zijn steun te verlenen aan een bepaalde partij, en keuzes te maken wanneer deze de speler voor de voeten worden geworpen. Dit bepaald in grote lijnen ook het einde van de game. Er zijn grofweg 3 stromingen die je kan volgen: Law (orde, rustig maar ook erg 1984-achtig), Chaos (doe wat je wilt, maar ook het recht van de sterkste) en Neutral (er tussenin, en uiteindelijk de True Demon-weg). Daartussen bestaan weer combinaties, zoals bv Law-Chaos, Chaos-Neutral, Neutral-Law, Law-Law etc. Dit wordt allemaal bepaald door de keuzes die jij als speler maakt in het verhaal.

Het grootste gedeelte van het spel speelt zich af in grote 3D-labyrinten die je doorkruist met je party en waar je met regelmaat demonen tegenkomt. Een ander belangrijk element is de inzet van demonen. Je kunt converseren met demonen en ze zo overhalen om aan jou kant mee te vechten. Deze conversaties zijn best tricky. Meestal stellen ze je een vraag en heb je de keuze uit meerdere antwoorden. Het antwoord wat je kiest hangt niet alleen van de vraag af, maar ook van de demoon en tot welke soort deze behoort. Demonen zijn namelijk weer onder te verdelen in verschillende soorten, en deze soorten volgen ieder ook weer een van de drie stromingen. Dat moet je dus in je achterhoofd houden tijdens dergelijke conversaties.

De moeilijkheidsgraad van deze game is slopend, echt werkelijk slopend. Zelfs Mega Man heeft me niet zo vaak het Game Over-scherm laten zien. Vijanden gebruiken vaak een magische spreuk om je party immobiel te maken waardoor je alleen maar kan toekijken hoe je wordt afgeslacht door de demonen. Het leven is hard…

De sfeer in de game is werkelijk perfect gedaan. Zelfs voor Super Nintendo-begrippen is dit spel niet echt mooi, maar gameplay-wise is het dan wel weer een sterke game, waardoor visuals niet storend zijn. De omgevingen in de 3D-labyrinten lijken allemaal op elkaar dus is het wel zaak om met regelmaat op het compas te kijken waar je nu eigenlijk heen gaat. De muziek is oke, maar ik prefereer eigenlijk de originele soundtrack, en dan met name die van Megami Tensei II. Toch is de sfeer lekker creepy en spookachtig, juist door de limitaties van de tijd. Ik vind het in ieder geval charmant. Wat ook bijdraagt is de vormgeving van de demonen, gedaan door artiest Kazuma Kaneko. De van Gogh binnen de videogames, naar mijn mening.

Naast deze remake zijn er ook op de Playstation en de MegaCD remakes verschenen, die er welliswaar heel tof uitzien, maar die ik niet heb gespeeld en waar ik niks over kan zeggen eigenlijk. Al met al zijn deze games echt wel de moeite waard, als je er tenminste veel tijd in steekt om ze onder de knie te krijgen. Graag zou ik een third person-remake zien van de games, in lijn met Shin Megami Tensei III. Wie weet gaat dat nog gebeuren. Ik hou in ieder geval van de diepgang die deze games mij brengen. Ze stellen bepaalde waarden en normen die wij als mensen belangrijk schijnen te vinden aan de kaak. Deze games zijn een kapotte spiegel van de ziel van de mensheid, naast dat het videogames zijn. Als je dat niet doorziet, is deze serie wellicht niets voor jou.

***Een echte gamer koopt zijn games, zelfs wanneer ze moeilijk te krijgen zijn. Kopiëren is zelfs dan geen goed excuus. Reden ook dat, naast het feit dat ik een verzamelaar ben, wel originele cartridges heb, ook al kan ik er niks mee aangezien mijn Japans ietwat roestig is. Is dit lastig voor je, wees dan zo nobel een andere game van dezelfde developer aan te schaffen waar je wel aan kunt komen. Ik klink ongetwijfeld als een moraalridder, maar downloaden en kopiëren schaadt, welk excuus je er ook aan hangt.

Dit artikel delen

Over de auteur