1. Irritatie.

Irritatie.

‘Een irritant “ventje” is die Rutger!’; hoor ik wel eens van mijn broer, niet dat ik daar omgeef maar het gaf me wel de inspiratie om dit te schrijven. Ben ik blij mee omdat ik op school ook al de nodige inspiratie had en nu valt alles als puzzelstukjes in elkaar. Alleen op school kon ik het er niet uitkrijgen hier (lees: thuis) komt het met behulp van een muziekje van Travis eruit.

Tekstjes schrijven is iets dat ik graag doe en met name over games, muziek of auto’s. Regelmatig wil ik het ook nog wel eens over personen (lees (alweer): ‘vrienden’) hebben. Beetje moddergooien, tent uitlokken en op de proef stellen. Een simpele optelsom die altijd blijkt te werken bij de hierboven genoemde personen. Dan blijkt dat irritant “ventje” toch wel degelijk waar te zijn, want wie doet nu zoiets onzinnigs? Ik dus. Moddergooien naar mijzelf, mijzelf uit de tent lokken en mijzelf op de proef stellen doe ik bijna nooit, al heb ik dat laatste de laatste week wel gedaan door in de late uurtjes het huiswerk af te maken. Alleen dan gooi ik nog niet en kom ik ook nog niet naar buiten.

In de middag proberen te gitaar spelen en in de avond een tekstje schrijven waar je eigenlijk je eigen liedtekst zou willen schrijven, nu ben ik geen Francis Healy (Travis waren ze alweer), Jimi Hendrix of een Noel Callagher óf wie je nog meer wilt toevoegen aan dit rijtje, ze zijn er en dat weet ik zeker, ik kan er zelf ook nog wel een paar opnoemen. Terug te komen op mijn eigen liedtekstje schrijven, kon ik het maar dan had ik nu niet dit drama verhaal van rotzooi geschreven. Want waar gaat het nu nog eigenlijk over? Over niks? Over schrijven? Over irritant ventje? Over inspiratie? Over moddergooien? Geen idee waar ik het nog over heb misschien als ik klaar ben dat ik het dan weet. De inspiratie die ik vanmorgen kreeg op school komt er ook nog niet uit. Eigenlijk best wel slecht van mijzelf.

Met dat slecht van mijzelf kom ik toch bij iets waar ik het oorspronkelijk over wou hebben, over mijzelf. Het irritante ventje hekelt zich aan irritante personen en ondertussen is hij aan het luchtdrummen op Red Hot Chili Peppers hoe vreemd kan het gaan… Het irritante ventje hekelt zich dus aan irritante personen alleen irritant ventje hekelt zich ook aan irritant ventje, mijzelf dus.

Want wat is het fijn om iemand leuk te vinden, nee echt dat is het. Alleen niet wanneer je de persoon niet kent en haar dus de hele dag aanstaart zonder dat zij weet dat ik haar leuk vind. Is aan de ene kant ook beter dat ze mij niet kent, maar voor mij is het natuurlijk balen. Je kunt zelfs zo verliefd zijn dat je probeert liedtekstje te schrijven, wat natuurlijk niet wil… Kan ik ook eindelijk de link leggen tussen wat ik vanmorgen in me kop kreeg en wat ik nu aan het schrijven ben.

En ondertussen aan het meezingen met Amy Macdonald die zingt over een Poison Prince, leuk voor haar minder leuk voor mij want ik kan er niks mee. Hé dat zeg ik verkeerd ik kan er wel degelijk wat mee. Ik heb mijn eigen Poison Prince in de vorm van een vriend die ik maar das Phantoom noem omdat hij de ene keer je vriend is en de andere keer is hij onzichtbaar wanneer je hem nodig zou hebben. Je kan beter lezen hij hangt dan bij zijn “vriendinnetjes” om en wanneer hij das Phantoom is dan probeert hij je uit de tent te lokken door bijvoorbeeld je bier of een andere alcoholische drank aan te bieden, we moeten het wel netjes houden. Waarom doet hij dat? Omdat ik een hekel heb aan alcohol en ik dus ook niet drink. Nu ben ik nog niet wettelijk oud genoeg (klopt dat?) om legaal te mogen drinken en drank te mogen kopen, maar dat kan mij helemaal niks schelen. Verder doet hij heel lief tegen zijn “meisjes” en geniet die van de aandacht die hij krijgt. En hij moet mensenschuw zijn?? Ik geloof dat pas wanneer Pasen en Pinksteren op één dag vallen.

Nu dwaal ik toch weer af, want ik was aan het schrijven over niks. Inspiratie gekregen doordat je broer zegt: ‘Irritant “ventje” is die Rutger toch!’ en waar kom je dan mee aanzetten? Een blog over helemaal niks. Ja, over iemand die probeert te gitaar spelen en ze eigen tekstjes probeert te schrijven (die niet eens op papier staan maar in zijn hoofd zitten), die das Phantoom afkraakt net zoals The Boss (lees: Bruce Springsteen) die de Verenigde Staten van Amerika afkraakt in Born In The U.S.A en die aan een meisje denkt die heel ver weg is terwijl je vier dagen in de week sowieso één keer langs haar loopt omdat het moet. Niet omdat ik zo geobsedeerd ben door haar of zo, dat zegt mijn beste vriend namelijk en die is gelukkig geen Phantoom. En nu weet ik nog niet waar ik het over heb en had.

Dit artikel delen

Over de auteur