1. Pride, Honor and Mistakes... Part two

Pride, Honor and Mistakes... Part two

ahhh fuck it... ik had het stuk al klaar staan, dus ik post m gewoon!

Het kon ook eigenlijk niet anders... Something was bound to go wrong, toen we besloten hieraan mee te werken. Maar dat het zo moest lopen... forgive me father... Ik had er wat van moeten zeggen, toen ik de kans kreeg...

Quote: ‘Todat alles veranderde op die ene dag....... Het zou nooit meer hetzelfde zijn vanaf dat moment....................’ Hier waren we dan gebleven bij de vorige log...

Die klootzak was er niet meer..... Hij was overleden... Hier begon al het gedonder.. Het was namelijk weer ‘payday’ en iedereen wilde zijn/haar geld hebben... Het probleem was dat niemand echt wist wie voor het geld zorgde... Mijn vader en ik speelden namelijk als een soort tussenpersoon... Het stomste wat ik ooit heb gedaan in het leven... Overal waar ik ging om het woord te verspreiden over het ‘snelle geld verdienen’, vertelde ik ‘wij zullen dit..., wij zullen dat...’.

Een belangrijk geven, iets wat iedereen toen der tijd niet wist, was dat mijn buurman al lang wist dat hij dood ging... Hij was gediagnoseerd met een ziekte, waarvan hij wist dat hij die niet meer zou overleven... Maar die informatie hadden wij allen niet... Het was allemaal één grote ‘scam’... Die vent had ons allemaal gewoon opgelicht. Hij wist dat hij dood zou gaan en heeft iedereen gewoon gebruikt om zijn laatste levensjaar als een koning te kunnen leven van ieders geld... Het geld dat hij zogenaamd teruggaf aan iedereen, bestempeld als ‘winst’ was gewoon hun eigen geld opgesplitst in deeltransacties, waarvan hij minimaal de helft in eigen zak had gestopt...

Het ergste van dat moment was, dat iedereen ons aankeek om hun geld terug te kunnen krijgen.. Erger nog... sommigen dachten dat wij hem hadden vermoord om weg te kunnen rennen met het geld... Dit deel van mijn leven was waarschijnlijk de ergste periode die ik ooit had meegemaakt...

Iedere dag kwamen er mensen naar ons toe om geld te vragen... Ons huis werd zo vaak open gebroken... We werden zovaak bedreigd... We zijn zo vaak geplunderd... Ik dacht serieus dat dit mijn einde had kunnen zijn... En eerlijk gezegd.... had ik dat misschien ook wel verdiend... Ik had gewoon mensen zitten oplichten, omdat ik mijzelf liet bedwingen door honger naar geld...

Mijn opmerking in mijn eerdere log over dat ik als ik terugdenk aan deze periode moet denken aan films als de Godfather en Goodfellas was absoluut niet voor niets... Het voelde alsof iedereen achter ons aan zat.... en dat was als je het letterlijk bekijkt misschien ook wel zo...

Op een dag stormden er vijf mannen ons huis binnen... vier van hen hadden een honkbalknuppel en één zelfs een pistool... Ik spreek absoluut van geluk, dat op dat moment mijn zusje en moeder niet thuis waren... Alleen ik en mijn vader waren aanwezig in het huis...

Terwijl ik dit schrijf begin ik weer emotioneel te worden.... Maar het moeten aanzien hoe je vader in elkaar wordt geslagen en jij daar machteloos wordt vastgehouden en helemaal niets voor hem kan betekenen.... Dat is absoluut het ergste gevoel wat een mens kan hebben.... Het gevoel van machteloosheid, dat je iemand om wie geeft niet kan helpen.... Iedere klap die hij kreeg, deed misschien dubbel zoveel pijn bij mij.... Tranen vlogen over mijn wangen.... Ik trok het niet meer...

Uiteindelijk snapte er iets bij mij van binnen.... met alle kracht die ik had, worstelde ik mijzelf los van de twee mannen die mij vasthielden.... Ik rende op de vent af die mijn vader het laatst had geraakt gaf hem een klap op het gezicht.... Ik sloeg als een malloot om me heen om mijn vader te beschermen. Ik gaf serieus geen seconde om mijn eigen leven op dat moment... Enige waar ik om gaf toen was de veiligheid van mijn vader en opeens........ *BANG* ......... I got shot..... in mijn linker schouder....

Misschien moet ik die dag wel van geluk spreken.... niet zozeer dat ik niet ergens anders was geraakt waar het fataal had kunnen zijn, maar om het feit dat die klootzakken wegrenden na de knal van het pistool... Er zat serieus zoveel adrenaline in mijn lijf, dat ik helemaal niets voelde van de knal.......

Een maand later.... Ik voelde me nog steeds ontzettend schuldig ten opzichte van al die mensen die geld waren kwijt geraakt door ons.... Mijn vader al helemaal.... Er zijn serieus tijden geweest, dat ik vreesde voor het leven van mijn vader... Hij was mentaal helemaal opgedroogd en hij kwam er maar niet overheen... Op een gegeven moment was het zelfs zover, dat mijn vader zijn eigen leven wilde nemen... en als dat dan nog eens voor je neus gebeurd..... Hij had zijn pols doorgesneden.... Ik schreeuwde het uit toen ik de kamer binnen liep. Tranen vlogen weer over mijn wangen.... Ik merkte gelukkig snel genoeg nog op dat hij nog leefde... Je wilt niet weten hoe erg ik van geluk spreek, dat de ambulance snel ter plekke was.... Een minuut later en ... en.... hij had er misschien niet meer geweest....... Ik begin weer tranen te onwikkelen merk ik, terwijl ik dit schrijf....

Het zijn dit soort tijden waarin duidelijk wordt wie je kunt vertrouwen en wie niet.... Wie je als vriend kan beschouwen en wie kan stikken... Er zijn echt maar een paar mensen geweest die ons hebben geholpen in die tijden.... En die ben nog steeds tot op de dag vandaag eeuwig dankbaar en als er ooit iets is, zal ik er dan ook voor de volle 100% zijn voor hen...

Ik heb, hoe klote deze periode ook was, echt veel geleerd van die tijden... Ons gezinsband, die we hebben, is sterker dan ooit... We leven niet voor onszelf... we leven voor elkaar... En dat is iets waar we aan vast proberen te houden. Ik zou serieus niet minder om mijn eigen leven kunnen geven, als ik dat leven niet zou kunnen delen met mijn ouders en zusje....

Als iemand mij nu direct de optie zou geven... Je eigen leven redden of dat van ouders... Dan zou ik serieus zonder na te denken direct mijn eigen leven opofferen om dat van mijn ouders te kunnen redden... Hoe extreem dit ook klinkt....

We wilden eigenlijk direct veruizen van die plek... Maar dat hadden we na overleg met elkaar toch maar niet direct gedaan.. Als we direct waren vertrokken had het opgevallen bij iedereen en waren ze misschien achter ons aangekomen.... Aantal jaar later hadden we dan toch de knoop doorgehakt.... We waren verhuisd....

Ik denk dat als ik terugkijk naar deze periode, dat ik hoe gek dat ook klinkt, ben gemaakt en gegroeid door alle gebeurtenissen... Mijn manier van doen en laten ten opzichte van anderen heb ik denk ik hieraan te danken... De betekenis van een vriendschap leer je pas als je het extreme hebt meegemaakt.... Dan weet je pas wie je kan vertrouwen en wie het niet waard is.... Daarom dat ik misschien wel zo koud ben ten op zichte van mensen die mij laten stikken.... Sorry maar je bent het niet waard kind!

Dit artikel delen

Over de auteur