1. Kebablog: Vanuit het ziekenhuis

Kebablog: Vanuit het ziekenhuis

Alles duidde erop dat het weer een doodgewone dag zou worden in het ziekenhuis. Echter niets was minder waar sinds ik vanuit het ziekenhuis dit weblogje had geschreven. Toen ik die dag begon aan mijn dienst had ik nooit verwacht dat het zo zou eindigen..

Met een inleiding als deze kan je vele kanten op speculeren. Ik zal het dan ook niet langer voor me houden; Ik ben die dag namelijk opgenomen in het ziekenhuis.. Het is iets wat natuurlijk iedereen had kunnen overkomen in mijn lijn van werk, maar ik baal echt om de manier waarop het is gebeurd en de manier waarop mijn leidinggevende hierop heeft gereageerd..

Normaal gesproken werken wij tijdens een dienst met minimaal drie man. Drie volledig ingewerkte mensen heb ik het dan over. Echter, omdat het ook een leerbedrijf is waar ik werk, komt het ook voor dat wij met stagiairs werken. Deze komen en gaan dan ook binnen een periode van 3 tot 6 maanden.

Zelf ben ik unitcoördinator over alle jongeren die bij ons werken in het bedrijf. Een nutteloze, maar goed betaalde functie, al zeg ik het zelf en zeker voor een arme student als mijzelf. De functie houdt in dat ik eens in de zoveel tijd een praatje moet gaan maken met de boys en als er conflicten zijn, tussen de jongeren en de respectievelijk ‘ouderen’ van onze groep, moet ik deze oplossen en rapporteren naar mijn leidinggevenden. Een mooie bijkomstigheid is dat ik mijn eigen uren mag invullen in de week, als ik maar aan mijn contractueel voorgeschreven uren kom.

Persoonlijk heb ik helemaal niets tegen alle stagiairs die bij ons komen werken. In tegendeel, het zijn altijd leuke mensen om mee om te gaan. Echter kwam ik er al snel achter dat ik het woord ‘stagiaire’ anders interpreteerde als mijn leidinggevenden. Een stagiaire in mijn ogen is iemand die boven de sterkte meerouleerd met de vaste krachten en deze zou nooit als volledig inzetbaar gebruikt mogen worden, omdat deze persoon nou eenmaal zijn/haar diploma nog niet op zak heeft en officieel niet eens mag ingrijpen indien dit noodzakelijk is. Het behalen van je diploma stelt niet eens zo heel veel voor hoor, echter leer je wel een aantal basisvaardigheden die van essentieel belang kunnen zijn voor jezelf en voor je collegae om je heen.

Mijn leidinggevenden zijn echter van mening dat een stagiaire weldegelijk als ‘volledig inzetbaar’ gebruikt zou kunnen worden en maken hier dan ook uitvoerig gebruik van om zo de kosten te beperken. Zo is het dus de laatste tijd zo dat we niet meer met drie volledige krachten werken, maar meestal maar met twee volledige krachten aangevuld met één of twee stagiairs. Ondanks dat ik net als het team van mening ben, dat het op deze manier niet zou moeten kunnen, heeft de leiding geen gehoor gegeven aan protesten. En dan is het wachten op tot het een keer mis gaat.....

En het was dan zover die ene dag..... Ik was aan het werk met nog één vaste kracht en nog één stagiaire. Al snel kregen we een oproep voor assistentie vanuit de spoedeisende hulp. Omdat de meldkamerfunctie alleen door een vaste kracht vervuld mag worden, gingen ik en onze stagiaire op de assistentie af. Het ging om een ietwat op hol geslagen man, die weg wilde rennen, maar dit medisch gezien niet mocht van de arts. De man kwam wat agressief over en ik had het voortouw genomen door de man in zekere zin gerust te stellen, te vertellen wat er aan de hand was en wat er van hem verwacht werd. De man nam er echter geen gehoor aan en begon zich nog geagiteerder op te stellen.

Helaas voor mij klapte onze beste stagiaire helemaal dicht, toen de geagiteerde man hem in zekere zin begon te bedreigen. Toen de beste man wat fysieker begon te worden, moest ik wel instappen. Ik pakte te beste man bij zijn nek toen hij met zijn rug naar mij toe stond, vloerde hem van zijn benen af op de grond en gooide mijn gewicht in de strijd om hem liggende te houden. De man was echter in gewicht iets zwaarder dan me, waardoor ik hem niet lang liggende kon houden. En omdat ik met een volledig dichtgeklapte collega zat die mijn geen back-up kon verlenen, ging het vanaf dat punt helemaal mis... De man gooide me van zich af en toverde een zakmes te voorschijn uit zijn zak.. Zijn eerste steek was mis.. Bij steek nummer twee kreeg ik een vrij diepe snee aan de linkerkant van mijn nek.. Bij steek nummer drie en vier kreeg ik nog een aantal snijwonden aan mijn armen. Bij steek nummer vijf zag ik een opening en gebruikte ik een Krav Maga techniek die ik had geleerd in de sportschool. De steek kwam richting rechterkant; Door met mijn linker arm de mes naar de buitenkant af te slaan, ontstond er een opening in het midden. Ik gaf de man twee snelle stoten in zijn maag en in zijn edele delen... De man ging gebukt, waarna ik hem weer besprong en weer met alle macht laag probeerde te houden. Gelukkig voor mij sprongen er een aantal artsen mij te hulp om de man laag te houden, totdat de politie was gearriveerd... De man werd uiteindelijk, nadat zijn behandeling was afgerond door de arts, afgevoerd naar het politiebureau...

Als ik er nu op terugkijk kan ik moeilijk boos worden op mijn collega... Hoe rot de situatie ook was ik kan het hem gewoon niet aanrekenen, omdat hij nou eenmaal niet beter weet. Hij zal er in ieder geval wel wat van hebben geleerd. Waar ik me wel ontzettend boos om kan maken is dat de leiding er zo laks mee omging.. Achteraf hebben ze we bezetting weer aangepast naar minimaal drie vaste medewerkers, maar waarom moet je verdomme wachten totdat het een keer fout gaat en luister je niet naar iets wat de mensen op de werkvloer je al maanden proberen duidelijk te maken.

Ik moest dus nog een nachtje blijven in het ziekenhuis ter observatie.. Mijn verwondingen stelden achteraf gezien niet zo veel voor. Zelfs de snijwond in mijn nek was met een aantal hechtingen weer snel gefixt. Het zag er erger uit dan het in werkelijkheid was, zeker als je al het bloed zag op mijn witte overhemd. Persoonlijk vond ik het zelfs een beetje overbodig om me voor een aantal snijwonden te laten overnachten in het het ziekenhuis. Naar mijn mening probeerden ze gewoon op deze manier in zekere zin hun fout te beperken en misschien zelfs met mij goed te maken door initiatief te tonen..

Een collega van mij die heeft mij nog aangemerkt, dat ik het niet zo moest laten zitten en no juridisch werk van moest maken. Niet zo zeer tegen de die rare vent, maar tegen mijn werkgever... persoonlijk voel ik daar niet zo erg voor...

Naja.. op deze manier heb ik in ieder geval weer een leuk onderwerp om over te schrijven voor deze log...

Dit artikel delen

Over de auteur