1. De keerzijde van het succes

De keerzijde van het succes

De dag waarop ik begin heet dinsdag. Op deze dinsdag speelde ik voor het eerst hét nieuwe album van The Killers af. De band in opkomst, de band voor de komende jaren. De muziek van the Killers begon tot leven te komen op dat moment, werd steeds bekender en bekender. Dit in mijn achterhoofd hebbende, of ik het nou wel of niet wou, vond ik het een geweldig ablum. Nu, enkele maanden later, blijft echter een nare nasmaak als ik aan dit album terugdenk.

We stonden ergnes in een klein keetje, adres: Middle of nowhere, Netherlands. Gezellig was het, vanzelfsprekend. Opeens kwam er muziek tevoorschijn waarvan ik wist dat het goed zat. Boeiend, bijna meeslepende muziek. Met toch iets extra’s. Toen had ik geen idee wie met wat dit was; de weken daarop klom ‘All these things that I’ve done’ tot grote hoogten op mijn favorietenlijst. Daar in dat keetje had ik The Killers ondekt.

Behalve ‘het nummer met de lange titel’, bleken er veel meer fantastische nummers te bestaan van The Killers. Maar wat voor een muziek was het? Deze vraag bleek moeilijk te beantwoorden. Ja, het is rock. Vanzelfsprekend, gitaren enzo. Maar er zit iets diepers in, een extra dimensie. Een soort van onberekenbare, geniale, krankzinnigheid. Mischien wel het beste door een vriend gedefinieerd met de volgende zin; ‘Als je dronken bent, wordt je er bang van. Als je niet dronken bent is het vet.’ Koop Tranquilize en je zult het begrijpen. Dat is geniaal, zulke gevoelens op kunnen roepen, zonder dat die gevoelens gaan overheersen als de cd rondjes begint te draaien in de stereo.

Dat beetje extra mee kunnen geven aan de gecreerde muziek, het is niet veel bands gegeven. Coldplay heeft het, om er maar een voorbeeld bij te pakken. Zijn door de jaren heen hun eigen weg gegaan, hebben dat beetje extra aan hun nummers toe weten te voegen. Hun eigen genialiteit omgezet naar muziek. Dat beetje extra dat zij toe weten te voegen aan hun muziek, dat beetje extra zorgt ervoor dat ik later Viva la Vida graag nog eens opzet terwijl ik in mijn Lamborgini rondtour. (Dromen moet je blijven houden).

Helaas ging mijn computer kapot. Weg Itunes. Weg muziek. Alles moest opnieuw opgebouwd worden, alleen vergat ik hierbij Day & Age. Opmerkelijk, ik vond het toch een goed album? Een tijdje nadat mijn pc kapot was gegaan, zette ik de tv aan. Zoals bijna elke doordeweekse avond. Gewoonte, even snel zappen en dan snurken. Onderweg van kanaal 9 naar 11 kwam ik langs kanaal 10, TMF. Spaceman werd aangekondigd, een nummer van dat album van the Killers dat ik een paar maand eerder zo goed vond. Drie-en-een-halve minuut later zat ik met open mond voor de tv. De enige afkorting waarin een W, T en F samenkomen ging meerdere malen door mijn hoofd.

Het vreemde bijgevoel dat ik bij Day&Age; had, kwam opeens helemaal naar voren. Dit is goede muziek. Dit is commercie. Dit is geld verdienen. Dit is goede muziek. Dit zijn niet The Killers zoals ik ze kende. De verknipte cowboys uit de clip van ‘dat nummer met de lange naam’ hadden plaatsgemaakt voor een hermafrodiet in een krabbetjespak. Het viel mij op dat the Killers een andere weg zijn ingeslagen. Heel subtiel, het valt niet op. De muziek van Day&Age; is leuk, het spreekt veel mensen aan. Maar dat beetje extra gevoel dat echte topartiesten aan hun muziek toe weten te voegen, dat ontbrak.

The Killers waren in opkomst na twee goede albums die hun eigen gevoel opriepen. Echter, de geniale krankzinnigheid had bij de clip van Spaceman plaatsgemaakt voor enkel krankzinnigheid, met weinig genialiteit. Dan krijgt krankzinnigheid een andere betekenis, die van een toren vol dansende wezens rechtstreeks afkomstig uit Spongebob. Dit geld voor de clip van Spaceman, maar gaat dit ook voor de toekomst van The Killers gelden?

Coldplay heeft jaren gezocht naar hun eigen muzikale identiteit. Beetje bij beetje werd er gebouwd aan het huis dat nu staat. Het grote succes is er nu met muziek waarvan niemand anders ooit van zal begrijpen hoe het gecreerd is. Perfectie. Deze perfectie zorgde ervoor dat Viva la Vida een gigantisch succes van epische proporties werd. Dit in tegenstelling tot Day&Age;, wat een goed album was. Niet meer dan dat. Dat beetje extra wat Viva la Vida had qua gevoel, wisten the Killers niet toe te voegen. Terwijl ze bewezen hebben dat ze dit konden en kunnen. De muziek spreekt nu wel een breder publiek aan, maar tegen welke prijs? De zoektocht naar hun eigen perfectie werd gestaakt en ingeruild voor tien keer per dag op TMF komen.

Helaas voor the Killers is dat niet vol te houden. De mensen zullen verveeld raken van een paar van dit soort albums achter elkaar. Ze zullen meer willen. Is dit het begin van het einde van the Killers, nu al? De potentie is er om 1 van de grootste bands van onze tijd te worden. Laat ze de studio induiken. Sluit ze op. Laat ze er pas uitkomen als hun zoektocht naar hét Killersgeluid geslaagd is. Want hét Killersgeluid zal ook op een dag een commerciële klapper worden, net als bij die andere grote bands het geval was. Een wereldwijd succes zal het worden; niet zoals dat Day&Age; dat nu is. Dat is slechts succes, niet van epische proporties. Het had ook nooit de klapper kunnen worden die het mischien had moeten worden, het heeft namelijk niet dat beetje extra wat de eerdere albums van The Killers zo van The Killers maakte. Dat extra beetje gevoel, wat zo moeilijk te omschrijven was, zullen ze terug moeten vinden en moeten perfectioneren, zodat The Killers de beste band van onze tijd kunnen gaan worden.

Dit artikel delen

Over de auteur